Αποχαιρετιστήριο μήνυμα της Ελένης Τζαβέλλα προς μαθητές, γονείς και συναδέλφους

«Κάθε τι στη ζωή έχει ένα τέλος, όμως. Άδοξο ή ένδοξο, θα το δείξει η ιστορία. Τελείωσε η συνεργασία μας αλλά όχι το έργο μας. Αυτό το δημιουργήσαμε και πρέπει να το στηρίξουμε όπως μπορεί ο καθείς μας.», αναφέρει μεταξύ των άλλων η μέχρι πρότινος διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου Ταξιαρχών

Με ένα σύντομο μήνυμα η πρώην διευθύντρια του δημοτικού σχολείου Ταξιαρχών έρχεται και επίσημα μετά από 26 χρόνια πορείας και παρουσίας στο συγκεκριμένο διδακτήριο να αποχαιρετήσει γονείς, μαθητές και συναδέλφους εκπαιδευτικούς.Όλους τους κατοίκους των Ταξιαρχών και μετέπειτα των Πελινναίων που στάθηκαν αρωγοί και συμπαραστάτες σε κάθε προσπάθεια.
Μιλώντας αρχικά σε πρώτο ενικό και μετέπειτα σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο η κα Τζαβέλλα συγκινεί με τα λόγια της. Αναφέρεται στο έργο που παρήχθη στο σχολείο σε μια κοινή προσπάθεια της ιδίας με δασκάλους, μαθητές και γονείς.
Τους καλεί να συνεχίσουν την προσπάθεια καθώς οι βάσεις υπάρχουν και το σχολείο θα πρέπει να συνεχίσει να πρωτοστατεί.
Κλείνει το αποχαιρετιστήριο – ευχαριστήριο μήνυμα με λίγες γραμμές από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Επιλογικό» μέσω του οποίου καλεί όλους να θυμούνται το έργο και τις προσπάθειες για την περεταίρω αναβάθμιση του σχολείου.
Αναλυτικά η κα Τζαβέλλα αναφέρει:

«Πρωτοπαρουσιάστηκα στο σχολείο μας μετά από 26 χρόνια μάχιμης δράσης από το μετερίζι του δασκάλου. Χρόνια που από τη μια με γέμισαν γνώσεις και εμπειρίες, από την άλλη όμως μου έδειξαν τη ματαιότητα των προσπαθειών όταν η κεφαλή που διοικεί είναι στείρα από οράματα, δύσπιστη στην αλλαγή, καθηλωμένη στο βόλεμα, αργοκίνητη στη δράση, ράθυμη στην καινοτομία.
Μπήκα στη διαδικασία να επιλεγώ ως στέλεχος της εκπαίδευσης το 2011 με την ελπίδα να υλοποιήσω όσα, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όφειλα από χρέος προς τον όρκο που έδωσα, έχοντας όμως βαθιά επίγνωση ότι δεν θα ήταν και τόσο εύκολο.
Σας γνώρισα και αγαλλίασα. Διαψεύσατε τους φόβους μου και δικαιώσατε τις προσδοκίες μου. Αγκαλιάσατε κάθε αλλαγή, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε επιπλέον χρόνο εργασίας, ακόμη και οικονομικό κόστος ενίοτε.
Δεν διοίκησα, διοικήσαμε. Δεν αποφάσισα, αποφασίσαμε. Δεν οραματίστηκα, οραματιστήκαμε. Γίναμε μια οικογένεια που διαρκώς προόδευε. Γίναμε μια παρέα που αδιάκοπα εργαζόταν για το καλύτερο. Τις διαφωνίες τις χρησιμοποιήσαμε εποικοδομητικά. Τις πρωτότυπες ιδέες τις αγκαλιάσαμε και τις υλοποιήσαμε. Τις αλλαγές τις επιβάλαμε με πάθος. Ανεβήκαμε…. Ανεβαίναμε…
Κάθε τι στη ζωή έχει ένα τέλος, όμως. Άδοξο ή ένδοξο, θα το δείξει η ιστορία. Τελείωσε η συνεργασία μας αλλά όχι το έργο μας. Αυτό το δημιουργήσαμε και πρέπει να το στηρίξουμε όπως μπορεί ο καθείς μας.
Σας ευχαριστώ εγκάρδια όλους όσοι διαχρονικά συνυπηρετήσαμε και σας εύχομαι τα καλύτερα για τον καθένα χωριστά.
Επιτρέψτε μου να σας αποχαιρετήσω με ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, το «Επιλογικό»

Νὰ μὲ θυμόσαστε – εἶπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σὲ πέτρες κι ἀγκάθια,
γιὰ νὰ σᾶς φέρω ψωμὶ καὶ νερὸ καὶ τριαντάφυλλα.
Τὴν ὀμορφιὰ
Ποτές μου δὲν τὴν πρόδωσα. Ὅλο τὸ βιός μου τὸ μοίρασα δίκαια.
Μερτικὸ ἐγὼ δὲν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ἕνα κρινάκι τοῦ ἀγροῦ
τὶς πιὸ ἄγριες νύχτες μας φώτισα. Νὰ μὲ θυμᾶστε.
Καὶ συγχωρᾶτε μου αὐτὴ τὴν τελευταῖα μου θλίψη:
Θἄθελα
ἀκόμη μιὰ φορὰ μὲ τὸ λεπτὸ δρεπανάκι τοῦ φεγγαριοῦ νὰ θερίσω
ἕνα ὥριμο στάχυ. Νὰ σταθῶ στὸ κατώφλι, νὰ κοιτάω,
καὶ νὰ μασῶ σπυρὶ σπυρὶ τὸ στάρι μὲ τὰ μπροστινά μου δόντια
θαυμάζοντας κι εὐλογώντας τοῦτον τὸν κόσμο ποὺ ἀφήνω,
θαυμάζοντας κι Ἐκεῖνον ποὺ ἀνεβαίνει τὸ λόφο στὸ πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:
Στὸ ἀριστερὸ μανίκι του ἔχει ἕνα πορφυρὸ τετράγωνο μπάλωμα. Αὐτὸ
δὲν διακρίνεται πολὺ καθαρά. Κι ἤθελα αὐτὸ προπάντων νὰ σᾶς δείξω.
Κι ἴσως γι᾿ αὐτὸ προπάντων θ᾿ ἄξιζε νὰ μὲ θυμᾶστε.»

ΕΛΕΝΗ ΤΖΑΒΕΛΛΑ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *