Άρχισαν οι πρώτες αφίξεις των ξενιτεμένων στην Κρήνη

Άνθρωποι που βρίσκονται σε χώρες του εξωτερικού και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά εκεί ξεκίνησαν να λαμβάνουν τις άδειες και να επισκέπτονται το χωριό

«Στην πλατεία του χωριού μας, κόσμος είναι μαζεμένος, ήρθε το λεωφορείο κι έφερε ξενιτεμένους.». Τα παραπάνω αποτελούν μέρος στίχων του δημοτικού τραγουδιού που ακουγόταν τα καλοκαίρια στα υπαίθρια πανηγύρια που έστηναν κάτοικοι των χωριών της Φαρκαδόνας, μαζί και της Κρήνης, εκεί που υπήρχαν ξενιτεμένοι. Ξενιτεμένοι… είτε σε χώρες του εξωτερικού, κυρίως της Γερμανίας, είτε του εσωτερικού, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ας μην ξεχνούμε ότι τις δεκαετίες του 60 και 70, και η μετακίνηση εντός της χώρας απαιτούσε ώρες, καθώς δεν υπήρχαν οι σημερινές πολυτέλειες της άμεσης έλευσης.

Σαφώς και ο ερχομός των ξενιτεμένων στη γενέτειρά τους αποτελούσε μια γιορτή για τους γονείς, για τους συγγενείς, για τους φίλους που περίμεναν τη στιγμή της αντάμωσης.

«Τρέξανε τα πιτσιρίκια στον επάνω μαχαλά για να πουν τα συχαρίκια σε μια μάνα που πονά…», αναφέρει σε άλλο σημείο το δημοτικό τραγούδι περιγράφοντας τη χαρά που ένιωθε όλο το χωριό με τις επισκέψεις των ξενιτεμένων. Χαρά γιατί τα παιδιά, μεταδίδοντας τα ευχάριστα νέα θα έπαιρναν κάποιο φιλοδώρημα από τους γονείς. Χαρά και για τους κατοίκους των χωριών που θα σφιχταγκάλιαζαν τα δικά τους αγαπημένα πρόσωπα.

Απερίγραπτη η χαρά των μανάδων κατά τον ερχομό των παιδιών τους από τα ξένα. Αντικατοπτρίζεται εξάλλου και μέσα από το τραγούδι.

«Βγαίνουν μάνες στα μπαλκόνια τα παιδιά τους αντικρίζουν, τρέχουν να τα αγκαλιάσουν κι από τη χαρά τους δακρύζουν». Κι αν κάποιες μανούλες δάκρυζαν από χαρά, κάποιες έσκυβαν τα κεφάλια καθώς τα δικά τους βλαστάρια, που φρόντιζαν για να μην λείψει κάτι από τα σπίτια, λαμβάνοντας το δρόμο για την ξενιτιά, δεν φάνηκαν ακόμη στο χωριό.

«Άλλες κούναγαν μαντίλια και χαιρόταν η καρδιά τους κι άλλες σφίγγανε τα χείλια που δεν ήρθαν τα παιδιά τους».

Από εκείνες τις φολκλορικές εποχές μπορεί να έχουν αλλάξει πολλά, ωστόσο η προσμονή των ξενιτεμών και η υποδοχή τους παραμένει τόσο ίδια.

Μπορεί πλέον η έλευση των ξενιτεμένων να μην γίνεται στη πλατεία του χωριού μέσω λεωφορείου, οι ξενιτεμένοι να καταφθάνουν με τα αυτοκίνητα τους, ωστόσο η υποδοχή και η αντάμωση κρύβει την παλιά αίγλη.

Ξεκίνησαν οι άδειες των ξενιτεμένων

Μπορεί ημερολογιακά να μην έχουμε εισέλθει στο καλοκαίρι. Οι άδειες όμως των ξενιτεμένων…, -πολλών θα έλεγε κανείς την τελευταία τριετία από τα χωριά της Φαρκαδόνας λόγω ανεργίας και κρίσης-, άρχισαν. Εξάλλου η παραμονή διαρκεί περίπου ένα μήνα και οι άδειες που ξεκίνησαν ήδη θα ολοκληρωθούν στο τέλος Ιούνη.

Οι πρώτες αφήξεις ξεκίνησαν από το χωριό της Κρήνης με την αρχή να κάνουν ο Βάϊος Στάμος και ο Αποστόλης Γάτσιος. Δυο άνθρωποι που έλκουν την καταγωγή τους από την Κρήνη, ζουν στο εξωτερικό και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά.

Η χαρά των δικών τους ανθρώπων αναμφίβολα είναι απερίγραπτη. Απερίγραπτη και η δική τους χαρά που βρίσκονται στα πάτρια χώματα, δίπλα σε συγγενείς και φίλους. Οι επισκέψεις στο χωριό της Κρήνης θα συνεχιστούν και τους επόμενους μήνες, βαδίζοντας και διανύοντας το καλοκαίρι. Η πλατεία και τα μαγαζιά της Κρήνης, όπως και των υπολοίπων χωριών του Δήμου μας θα γεμίσουν από αγαπημένα πρόσωπα που μπορεί να επισκέπτονται τις γενέτειρες τους μια φορά το χρόνο και για λίγες ημέρες, δεν παύουν όμως να έρχονται συχνά στις μνήμες όλων μας, περιμένοντας την στιγμή της άφιξης τους.

Οι κ.κ. Βάϊος Στάμος και Αποστόλης Γάτσιος