«Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχεια…..» ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ

Του Ηλία Καραμάνου αντιδημάρχου Οικονομικών -Προγραμματισμού – Υγείας – Παιδείας – Πολιτισμού και Κοινωνικής πολιτικής του δήμου Φαρκαδόνας

Περί βίας, κυρίως, η παρακάτω αναφορά με αφορμή τα τελευταία δημοσιεύματα, τις δημόσιες τοποθετήσεις, τις αναρτήσεις, τις αναλύσεις, τις κριτικές, τις αντιπαραθέσεις εξαιτίας της εφαρμογής του νόμου περί της άδειας φυλακισμένων, που πιθανόν και οι ίδιοι να ψήφισαν…

Όμως, ας δούμε πρώτα έναν απλό συλλογισμό. Δεν υπάρχει κανένας συμπολίτης μας που να συμφωνεί με τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Ακόμα και αυτοί που τις εφαρμόζουν, δε συμφωνούν. Τότε, ποιο είναι το πρόβλημα; Και η απάντηση έρχεται μόνη της και είναι απλή. Για να αποφύγουμε οριζόντιες περικοπές πρέπει να εξειδικεύσουμε.

Ας πούμε, δε μπορεί να έχουν ίση μεταχείριση ένας συνταξιούχος τριών συντάξεων, με ένα συνταξιούχο που έχει εξασφαλίσει μια σύνταξη και αυτή κουτσουρεμένη. Και το ερώτημα που προκύπτει, τι είναι εκείνο που λείπει από μια απλή αντιμετώπιση του προβλήματος;

Και η απάντηση εξίσου απλή. Επειδή λείπει η διάθεση, η βούληση και ο πνευματικός κόπος, αφού για να γίνει η εξειδίκευση χρειάζεται γνώση, πολλή και επίπονη εργασία, χρόνος αρκετός, λόγω της έλλειψης στρατηγικής, λόγω τεμπελιάς και εξαιτίας της ανασταλτικότητάς μας οδηγούμαστε σε επιφανειακές και επιπόλαιες, βιαστικές και πρόχειρες αποφάσεις, σε ημίμετρα και φυσικά στις εύκολες οριζόντιες λύσεις.

Μια πρακτική, που μας επιβάλλει να αντιμετωπίζουμε οριζόντια σχεδόν όλα τα δημόσια θέματα. Κάπως έτσι γίνεται και με τις αδειοδοτήσεις των φυλακισμένων.

Είμαστε ικανοί να αντιμετωπίζουμε με τον ίδιο τρόπο τον Χάνιμπαλ Λέκτερ –το γιατρό με τους εκλεπτυσμένους τρόπους που σκότωσε και τεμάχισε τον εραστή του- με τον Γιάννη Αγιάννη- που έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί για να ταΐσει την οικογένειά του-. Και το χειρότερο είναι που έχουμε την εντύπωση, πως αυτή η «ισότιμη» μεταχείριση είναι σωστή και πάνω από όλα δίκαιη.

Έτσι, εκείνοι που υπέγραψαν την άδεια του καταδικασμένου ισοβίτη τρομοκράτη, θεωρούν ότι τήρησαν το νόμο. Χωρίς να κάτσουν να σκεφτούν, χωρίς ντροπή, χωρίς τσίπα πιστεύουν πως η πράξη τους είναι αθώα, μόνο και μόνο επειδή το λέει ο νόμος.

Και η κατά αυτό τον τρόπο οριζόντια προσέγγιση των πραγμάτων επαληθεύει περίτρανα το παραπάνω συλλογισμό.

Αλλά, μαζί με τα παραπάνω, κάποιοι στις τοποθετήσεις τους, ατυχώς, έμπλεξαν και τον όρο βία.

Αλλά τι είναι ακριβώς η Βία…

Μήπως:

Βία είναι να ξυπνάς άγρια χαράματα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 600 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις, ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου;

Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα;

Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι τον χειμώνα θα παγώσουν γιατί το πετρέλαιο θέρμανσης άγγιξε το 1€ το λίτρο και δεν ξέρουμε που θα σταματήσει;

Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΕΣΥ και να περιμένεις τρεις και τέσσερις μήνες να σε ειδοποιήσουν, ενώ δίνοντας το «φακελάκι» εξυπηρετείσαι την επομένη;

Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του… κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος;

Βία είναι να παρακολουθείς τα σκάνδαλα να περνούν από μπροστά σου σαν παραμύθι, να κουκουλώνονται από όλους, να μην μπαίνει κανείς φυλακή και να τελειώνουν με ένα ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα;

Βία είναι να σε παίρνουν 10 τηλέφωνα την μέρα από τις εισπρακτικές εταιρίες επειδή καθυστέρησες την δόση του στεγαστικού δανείου σου ή την δόση της πιστωτικής σου κάρτας ή πιθανόν γιατί δεν έχεις να πληρώσεις τη ΔΕΗ οσονούπω;

Βία είναι να κόβεις τα παιδιά από το φροντιστήριο γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά σου ενώ έχεις ήδη πληρώσει για δωρεάν παιδεία;

Βία είναι να βλέπεις τους πολιτικούς που ψήφισες να τσακώνονται με μόνο γνώμονα τα ποσοστά του κόμματος τους και την πολιτική τους επιβίωση, ενώ εσύ αγωνιάς για το μέλλον των παιδιών σου;

Βία είναι ενώ σου ζητούν να πληρώσεις επίδομα αλληλεγγύης να διαβάζεις παράλληλα ότι οι εφορίες έχουν να κάνουν ελέγχους και να εισπράξουν από το 1995, ενώ επιλεκτικά έχουν διαγράψει εκατομμύρια από τα χρέη κάποιων;

Βία είναι να είσαι 50 χρονών, να δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις χωρίς ασφάλεια και να ζεις από την σύνταξη των γονιών σου;

Βία είναι το παραμύθιασμα από τα μέσα ενημέρωσης που συγκαλύπτουν ή αποκαλύπτουν ανάλογα με τα deal που γίνονται κάτω από το τραπέζι και τις επιχορηγήσεις;

Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει μην ελπίζεις σε πολλά ή αφού δεν ήσουν μέσα στο σπίτι την ώρα της ληστείας πάλι καλά να λες που είσαι ζωντανός;

Βία είναι να σου στερούν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, να τρως τόνους τα χημικά και να σε αναγκάζουν σε σιωπή παρακρατικοί, αντιεξουσιαστές, χρυσαυγίτες, πληρωμένοι ή προστατευόμενοι από όπου και αν προέρχονται;

Βία είναι να βλέπεις όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα πάσης φύσεως να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να παρουσιάζονται στην δικαιοσύνη όποτε γουστάρουν και αν τελικά κατά λάθος συλληφθούν και παραπεμφθούν σε κάποιο δικαστήριο στο τέλος αθωώνονται.
Ενώ εσύ έτσι και κάνεις το λάθος και χρωστάς στο κράτος 5.000€ πάς ολοταχώς στο αυτόφωρο και πιθανόν στη φυλακή;

Βία είναι να ακούς τον Πρωθυπουργό και τους βουλευτές να ανησυχούν για την βία μόνο όταν αυτή αγγίζει το δικό τους σπίτι και να ανακοινώνει επιτροπές στις οποίες ο κάθε βουλευτής θα πληρώνεται με 250 ευρώ μόνο και μόνο για να παραβρεθεί στην συζήτηση;

Βία είναι τα καθημερινά συσσίτια, τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα προγράμματα για τη φτώχια (ΤΕΒΑ, ΚΕΑ, Κέντρα Κοινότητας, Υπνωτήρια Αστέγων, κ.α.);

Και όλα τα παραπάνω και ακόμα περισσότερα είναι αποτέλεσμα του καπιταλιστικού συστήματος, που όταν δεν μπορούν να εξολοθρεύσουν τον κοσμάκη με την φονική πολεμική μηχανή που έχουν στήσει σε όλες τις χώρες «φυτεύοντας» ανταγωνισμούς, εθνικισμούς, επεκτατισμό ή εμφύλιες συρράξεις, που όταν δεν μπορούν να τιθασεύσουν τη νεολαία και το εργατικό κίνημα με τη πάνοπλη αστυνομία τους, με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς τους και τις μυστικές υπηρεσίες τους,

ΤΟΤΕ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ

Που έτσι και αλλιώς υπάρχει, αλλά και που μπορεί να εξαπλωθεί με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Φτώχεια που μπορεί να ξεκινά με τη συνεχή και δραματική υποβάθμιση και πτώση του βιοτικού επιπέδου για να καταλήξει στην απόλυτη εξαθλίωση.
Άμεσος στόχος η ριζική απαξίωση και η υποβάθμιση του επιπέδου και της ποιότητας ζωής του μέσου πολίτη. Ο μικρομεσαίος φτωχός και ο ήδη φτωχός… «πεθαίνει». Απώλεια του 1/3 του εισοδήματος, απώλεια του ¼ της αγοραστικής ικανότητας λόγω μείωσης μισθών και συντάξεων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και όλα αυτά υπό το βλέμμα των θεσμών και των ελεγκτικών μηχανισμών τους για να μη ξεφύγει το πρόγραμμα.

Μεθοδικά και με γρήγορους ρυθμούς όποιες κατακτήσεις τις τελευταίες δεκαετίες επέτρεψε το σύστημα, τις παίρνει πίσω και κεκτημένα δικαιώματα και απολαβές μισθωτών, συνταξιούχων, ανέργων, μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών, εργατών αφαιρούνται με γεωμετρική πρόοδο.

Έτσι μια ολόκληρη γενιά που πάλεψε και κατάφερε να βελτιώσει τους «όρους αγοραπωλησίας της εργατικής της δύναμης» από το 1970 και μετά, χτίζοντας λιθαράκι το λιθαράκι μια πιο αξιοπρεπή ζωή με δικαιώματα, κράτος πρόνοιας και δημοκρατικές ελευθερίες σε σχέση με το μεταπολεμικό ξεριζωμό της πρώτης μετανάστευσης και σε σχέση με την πολύ σκληρή δουλειά στην αφιλόξενη μεγαλούπολη και στο ρημαγμένο χωριό, βλέπει να της τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια.

Προφητικός και δικαιωμένος ο μακαρίτης ο Μητσοτάκης, εκφραστής της αστικής τάξης και του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού στην Ελλάδα, που είχε πει:

«Σήμερα χρειάζεται να κατεβάσουμε το επίπεδο του Ελληνικού λαού, πρέπει όλοι να φτωχύνουμε. Η ανάγκη είναι ο υπέρτατος νόμος. Πρέπει να το πάρουμε απόφαση».

Και αυτό δε σημαίνει απλά οικονομικά στενέματα, απλή λιτότητα, αλλά σημαίνει ανεργία, στέρηση βασικών αγαθών, υπηρεσιών υγείας και παιδείας, ψυχαγωγίας δηλαδή με λίγα λόγια συνολική κατρακύλα και εξαθλίωση για τη γενιά μας, μα περισσότερο για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.

Για ποια λοιπόν ΒΙΑ μιλάτε.

Υπάρχει χειρότερη μορφή βίας από τη φτώχεια;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *