«Η Διαχρονικότητα της γυναικείας προσφοράς»

Η γιορτή της γυναίκας για εμάς τις νεότερες γενεές γυναικών έχει σημασία, ουσία , χρώμα και πρόσωπο.
Δεν φοράει ακριβά επώνυμα ρούχα , ούτε επιδεικνύει τα κάλλη της και αλλοιώνει το πρόσωπο της με κάθε είδους επεμβάσεις κυνηγώντας το φαίνεσθαι και όχι το είναι .
Έχει το πρόσωπο της καταπονημένης αγρότισσας , τα κουρασμένα μάτια των Ελληνίδων γυναικών της τωρινής οικονομικής κρίσης , τα χέρια ταλαιπωρημένα από το σκληρό μεροκάματο ζητώντας μια πιο αξιοπρεπή ζωή. Γίνεται μετανάστρια αλλά δεν σκύβει το περήφανο ανάστημά της. Βάζει το μυαλό της να δουλεύει και όταν σωπαίνει η σιωπή της έχει ήχο.
Παλεύει με τον καρκίνο , την εμμηνόπαυση , τους πόνους της γέννας, τις κάθε είδους ορμονικές διαταραχές. Ξέρει να αντέχει , να μάχεται , να υπομένει καρτερικά. Θυμάται όλες εκείνες που αγωνίστηκαν για τη γιορτή της γυναίκας και τιμά όσες συνεχίζουν να παλεύουν. Αυτή η γιορτή έχει άρωμα γυναίκας και εγώ λοιπόν σκέφτηκα γιατί θα μπορούσα να μιλήσω έτσι απλά και αποφάσισα να αναφερθώ τιμητικά στην γυναίκα της τωρινής οικονομικής κρίσης αναπολώντας και τη γενιά του ’40 .
Ήταν μια γενιά που έζησε στη φρίκη δύο πολέμων , τον ένα με τον ανελέητο φασισμό και τον άλλο τον εμφύλιο που τραυμάτισε τις ψυχές μας και διέλυσε τη χώρα μας σε δύο στρατόπεδα. Έζησε φτωχά χρόνια με κουραμάνα και μπομπότα.Η γενιά της οικονομικής κρίσης ζει τον οικονομικό πόλεμο που εξαθλιώνει άγρια , που δεν εξευγενίζει τα ήθη, που οδηγεί σε πείνα και στερήσεις και εντέχνως φωλιάζει το φόβο στην καρδιά μας. Νιώθουμε όμως εμείς οι γυναίκες πως ήρθε και για μας ο καιρός να περιορίσουμε τα όνειρά μας για προσωπική ζωή , για διασκεδάσεις και να βάλουμε πάνω από όλα τα παιδιά , τις οικογένειές μας και την πατρίδα μας.
Εκείνες ήταν οι απλές νοικοκυρές που ζυμώνανε το ψωμί με τα ροζιασμένα χέρια τους ,που κεντούσαν , έπλεκαν , έπλεναν στις σκάφες , ύφαιναν στον αργαλειό …. Και έκαναν τα πάντα χωρίς βοήθεια. Μπορεί να έβαζαν χαρτιά και πανιά στους πάτους των φθαρμένων παπουτσιών τους , να ντύνονταν πιο λιτά και φτωχικά , αλλά η χαρά για τα καθημερινά μικροπράγματα ήταν αληθινή. Διασκέδαζαν με τα σπιτικά τους γλέντια , χαίρονταν βαθιά αλτρουιστικές και αγνές φιλίες , έζησαν μεγάλους έρωτες με τους συζύγους τους με περίφημες καντάδες και μυστικές συναντήσεις. Οι σημερινές γυναίκες δουλεύουν σκληρά , βλέπουν τις συνθήκες να μεταβάλλονται ραγδαία στα μάτια τους , τα πάντα να εκσυγχρονίζονται , τα σπίτια τους να έχουν γεμίσει με ηλεκτρικές συσκευές που τις εξυπηρετούν , αλλά συνεχώς καταβάλλουν προσπάθεια να αγγίξουν μια στιγμή ευτυχίας. Έχουν όμως πείσμα , δεν πτοούνται και προσπαθούν να δημιουργήσουν καλύτερες προοπτικές για το μέλλον των παιδιών τους.
Είδαμε στα χρόνια αυτά πολλούς δικούς μας ανθρώπους να φεύγουν οριστικά από κοντά μας .Σκληρός ο πόνος του χωρισμού και του αποχωρισμού. Σκληρή η ζωή. Σκληρός και ο θάνατος. Περνάμε μπόρες και φουρτούνες , δυσκολίες και αγωνίες. Και όμως όσο ο χρόνος κυλά πρέπει να κάνουμε τη ζωή να μας χαμογελάσει γλυκά και όμορφα μέσα από τα ανήσυχα μάτια των παιδιών μας. Για αυτή λοιπόν τη γενιά που αναγκάζεται να μεταναστεύσει λόγω της ανεργίας και της φτώχειας ας γίνουμε ακόμα πιο δυνατές και πιο άξιες.
Κάποτε η Ρόζα Ιμβριώτη , η μεγάλη παιδαγωγός και παθιασμένη αγωνίστρια είχε γράψει «Η Ελληνίδα δίνει μέσα στην Κατοχή και έπειτα πάλι μια παγκόσμια ηθική μορφή της γυναίκας της Πίνδου , όπως έδωσε παλιότερα την Σουλιώτισσα και στην αρχαιότητα τη Σπαρτιάτισσα .Στέκει η Ελληνίδα η άνοιξη της Εθνικής Ζωής. Προσπαθούν κάποιοι εχθροί να σβήσουν από τη μνήμη μας τα μαθήματα της ιστορίας , τους αγώνες του Λαού μας για τη Λευτεριά και την ανεξαρτησία .Δεν κόπηκε το σχοινί ανάμεσα στους αιώνες.» Ας έχουμε λοιπόν αυτές τις σκέψεις συνεχώς στο μυαλό μας.
Αξίζει βέβαια μια μέρα το χρόνο να μας τιμάνε ,εμάς που όλες τις υπόλοιπες μέρες δίνουμε αγνά και αληθινά τον εαυτό μας σε όλους τους άλλους. Χρόνια μας πολλά. Να είμαστε πολύχρονες και ευτυχισμένες. Να προσφέρουμε άδολα την αγάπη μας , διδάσκοντας σωστές αξίες , αρχές και ιδανικά. Και βέβαια να μη ξεχνάμε πως αυτή η μέρα δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια θεωρητική ανάδειξη της γυναικείας προσφοράς. Χρειάζονται πράξεις και κανόνες πλήρους ισότητας και ισοπολιτείας.

ΜΠΟΤΗ Σ. ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΒΛΑΧΟΦΩΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΦΑΡΚΑΔΟΝΑΣ