Το Δημοτικό Τραγούδι συγκινεί και συναρπάζει ανθρώπους κάθε ηλικίας

Παρουσιάστηκε χθες το βιβλίο του Γ. Καραμπελιά «Το Δημοτικό τραγούδι – Αποτύπωση της ιδιοπροσωπίας του νεώτερου Ελληνισμού»

Το Δημοτικό Τραγούδι συγκινεί και συναρπάζει. Η διαχρονικότητα των Δημοτικών στοίχων δεν αγγίζει μονάχα τους γηραιότερους, αγγίζει και τις νεότερες ηλικίες που μέσα από τα τραγούδι έρχονται να θυμηθούν δικές τους ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές.

Εμείς θα σταθούμε στις κουβέντες που μας κατέθεσε σε μια συνάντησή μας ένα ηλικιωμένος συμπολίτης μας. «Αν δεν είσαι πονεμένος και χτυπημένος στη ζωή, δεν πρόκειται ποτέ να σε αγγίξει το Δημοτικό Τραγούδι». Πόσο δίκαιο τελικά είχε ο ηλικιωμένος Φαρκαδόνιος, θα το κρίνουμε όλοι εμείς που στο άκουσμα των Δημοτικών Τραγουδιών δακρύζουμε και χαμογελάμε.

Από τα ακριτικά άσματα της Καππαδοκίας μέχρι τα κλέφτικα και τα τραγούδια του ’21, από τα ερωτικά τραγούδια μέχρι τα μοιρολόγια και τα τραγούδια του Χάρου, από τα παλαιότερα δημοτικά, που χάνονται στην εποχή του  Βυζαντίου μέχρι τη σύγχρονη παραγωγή, τις κρητικές μαντινάδες και τους ποιητάρηδες της Κύπρου.

Αυτά είναι ορισμένα από τα αναγνώσματα που θα έρθει σε επαφή, όποιος διαβάσει το νέο βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Καραμπελιά που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» και παρουσιάστηκε χθες το βράδυ στο «Μουσείο Τσιτσάνη» από το Κίνημα Άρδην και το Λαογραφικό Όμιλο «Ασκληπιό» Τρικάλων.

Ομιλητές υπήρξαν ο πρόεδρος του Ομίλου «Ασκληπιός» κ. Γιάννης Σούλιος, ο συγγραφέας και λαογράφος κ. Σωτήρης Γοργογέτας και ο επικεφαλής του «Άρδην» κ. Γιώργος Καραμπελιάς, ενώ την εκδήλωση συντόνιζε ο δημοσιογράφος κ. Σωτήρης Κύρμπας.

«Το δημοτικό τραγούδι, σε αντίθεση με πολλές τρέχουσες «απομυθοποιητικές» θεωρίες, που επιθυμούν να το αντιμετωπίσουν ως «ένα μόνο τραγούδι», είναι εν τέλει το βίωμα του ελληνικού λαού ως προς τη θέση του στον κόσμο. Αποδίδει, με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο, τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής ιδεολογίας, το «συναμφότερο» του εθνικού μας χαρακτήρα» τονίσθηκε, μεταξύ των άλλων στην  εκδήλωση και σημειώθηκε ότι «ενός  χαρακτήρα που έχει διαμορφωθεί σε μια πορεία χιλιάδων χρόνων, μέσα από περιπέτειες, μεταπτώσεις και αλλαγές, που δεν έχει ίσως γνωρίσει κανένας άλλος ιστορικός λαός: από το ζενίθ της κλασικής αρχαιότητας και της φιλοσοφίας, στη διαμόρφωση ενός οικουμενικού πολιτισμού –με τον Αλέξανδρο, τον χριστιανισμό και το Βυζάντιο–, στην κατάρρευση των Αλώσεων, στην αναγέννηση του ’21, στο ναδίρ της σημερινής παρακμής. Γι’ αυτό και ο εθνικός χαρακτήρας των Ελλήνων συγκροτείται από επάλληλες και ενίοτε ανταγωνιστικές ιστορικές και πολιτισμικές επιστρώσεις, συνιστώντας μία κατ’ εξοχήν ενότητα αντιθέτων – ένα καλειδοσκόπιο τεράστιας κλίμακας, που αποτυπώνεται προνομιακά σε εκείνα τα πνευματικά έργα που αποτελούν το κοινό κτήμα ολόκληρου του λαού».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *