Ευαγγελία Νταλαρίζου: «Ηττοπάθεια και Καρδιοχειρουργική δεν πάνε μαζί»

Η αυλή του πατρικού στο Κεραμίδι Φαρκαδόνας, ήταν για την μικρή τότε Ευαγγελία Νταλαρίζου «ο κόσμος όλος». Όταν μεγάλωσε και είπε το θαρραλέο «ναι» στην «πρόκληση» της Ιατρικής, η Επιστήμη της έδωσε το διαβατήριο να εξερευνήσει, να γνωρίσει, να ταξιδέψει, να μάθει. Στην Αγγλία έκανε πραγματικότητα «ένα όνειρο ζωής», στο Σουδάν θυμήθηκε «τι σημαίνει να είσαι γιατρός, τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος» και, σήμερα, στον Όμιλο Υγεία, (Νοσοκομείο Μητέρα, Νοσοκομείο Υγεία Αθηνών) όπου χειρουργεί, ονειρεύεται και αγωνίζεται «για έναν κόσμο που δεν θα χρειάζεται φιλανθρωπία». Κι επειδή έχει μια καρδιά η οποία «χωράει την αγωνία του κόσμου και τη μοναξιά του ενός», παρέχει δωρεάν υπηρεσίες, όποτε χρειαστεί και ζητηθεί, στην οργάνωση «Καρδιές για όλους». Αν και φτασμένη, πάντως, γυρνάει διαρκώς στην γενέθλια γη για να βλέπει από πού ξεκίνησε και να θυμάται πού θέλει να φτάσει…

Η Ευαγγελία Νταλαρίζου με τη μητέρα της Αθανασία Νταλαρίζου στην πατρική οικία στο Κεραμίδι Τρικάλων

 

Η Καρδιοχειρουργική -ο κλάδος με την πιο δυσκολοδιάβατη και την πλέον απαιτητική διαδρομή-είναι «επιστήμη» και «τέχνη». «Το να μπορείς», λέει χαρακτηριστικά, «να σταματήσεις μια καρδιά, και έπειτα να την κρατήσεις στα χέρια σου και να νιώσεις να χτυπάει ξανά είναι ένα τεκμήριο ευτυχίας που δεν ανταλλάσσεται!…». Επιθυμεί να μαθαίνει και να εξελίσσεται αδιάκοπα κι έχει πάντα προ των οφθαλμών τον στόχο «να συμμετάσχει στο πρόγραμμα που θα αφορά μεταμοσχεύσεις και τεχνητές καρδιές παίδων και ενηλίκων στην Ελλάδα».

Εκπαιδευμένη στην αντοχή και μαθημένη να κοιτάζει το θάνατο στα… μάτια, παίρνει, κάθε φορά που τον βρίσκει …απέναντί της, την ευθύνη «για την όποια έκβαση».

«Η ηττοπάθεια και η Ιατρική δεν πάνε μαζί. Η επιστήμη μάς δίνει νέα όπλα, εντός και εκτός εισαγωγικών», υπογραμμίζει εμφαντικά. Συγχρόνως, καλεί τούς εκτός συνόρων «εξαιρετικούς συναδέλφους» να πάρουν, όπως έπραξε η ίδια, την οδό της επιστροφής. «Τώρα είναι ο καιρός που οι άριστοι μπορούν πραγματικά να προσφέρουν, ακόμα και αν είναι εις βάρος του προσωπικού οφέλους».
Ερωτώμενη για το μέλλον της χειρουργικής της καρδιάς, απαντά με σιγουριά πως θα δώσει νέες «ωθήσεις» και καινούργιες «λύσεις». Ακλόνητη και η βεβαιότητά της σχετικά με το «αύριο» του σκληρώς δοκιμαζόμενου Ελληνικού Λαού: «Ζούμε την απόλυτη παρακμή σε όλα τα επίπεδα, όμως το καινούριο έρχεται με νέες λέξεις, νέες ιδέες. Η επιβίωση είναι ένστικτο, συνεπώς θα επιβιώσουμε. Το θέμα είναι -όπως σημειώνει με νόημα- να ζήσουμε!».


 

Ας γυρίσουμε το χρόνο πίσω. Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στο Κεραμίδι της Φαρκαδόνας. Τι θυμάστε από τη ζωή σας στο χωριό, την παιδική και την εφηβική ηλικία, μέχρι το 1994 που μεταναστεύσατε από την γενέτειρα για τις σπουδές στην Ιατρική της Αθήνας;

‘’Θυμάμαι να αγωνιώ να μεγαλώσω, για να φύγω να ταξιδέψω, να δω τον κόσμο, να εξερευνήσω, να μάθω. Τη μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή, τη μάνα και τον πατέρα μου να γυρνάνε απ’ τα χωράφια με τη «στολή του Θεόφιλου» όπως λέγαμε με λάσπες και ιδρώτα, την προτροπή να ξεκολλήσουμε απ’ τη γη, να πάμε πιο μπροστά.

Για να εκτιμήσει κάποιος την ομορφιά της αυλής του πρέπει να τολμήσει να βγει να κάνει το γύρο του κόσμου,να δει την ομορφιά του κόσμου και να γυρίσει.

Τα παιχνίδια στο δρόμο, τη μυρωδιά των βιβλίων την πρώτη μέρα στο σχολείο, μια φέτα καρπούζι να λερώνει το άσπρο φανελάκι, τα χελιδόνια που έστηναν φωλιά στη βεράντα. Το να ποτίζεις με ιδρώτα τη γη και να βλαστίζει, να παλεύεις να ξεκορμίσεις απ’ το χώμα, κοιτάζοντας τον ουρανό. Γυρνάω πάντα στο σπίτι, να βλέπω από πού ξεκίνησα. Να θυμάμαι πού θέλω να φτάσω.’’

‘’Για να εκτιμήσει κάποιος την ομορφιά της αυλής του πρέπει να τολμήσει να βγει να κάνει το γύρο του κόσμου,να δει την ομορφιά του κόσμου και να γυρίσει.’’

 

Τα βιώματα εκείνης της περιόδου «καθοδηγούν», μερικές φορές, τα βήματά σας;

‘’Τα βιώματά μας, τα ναι και, κυρίως, τα όχι, που έχουμε πει, μας καθορίζουν. Κατάλαβα πως η αυλή μας είναι ο κόσμος όλος, όμως για να εκτιμήσει κάποιος την ομορφιά της αυλής του πρέπει να τολμήσει να βγει να κάνει το γύρο του κόσμου, να δει την ομορφιά του κόσμου και να γυρίσει.’’

 

Μικροί αλλάζουμε επαγγέλματα σαν τα… πουκάμισα. Εσείς πότε καταλάβατε ότι σας ταιριάζει η… ιατρική μπλούζα;

‘’Σωστά, στο δημοτικό ήθελα να γίνω αστροναύτης, στην πρώτη γυμνασίου καθηγήτρια πανεπιστήμιου στην πυρηνική φυσική. Διάλεξα την Ιατρική γιατί ήταν μια πρόκληση. Κατάλαβα ότι είμαι γιατρός, όταν είδα τον πρώτο ασθενή μου στα μάτια, είχε καρκίνο και με ρώτησε αν θα πεθάνει. Ήξερα ότι θα πεθάνει, αυτό που μπορούσα να του υποσχεθώ ότι εγώ θα ήμουνα εκεί για να δώσω τη μάχη μαζί και αντί γι’ αυτόν. Ήξερα ότι είμαι χειρουργός από την πρώτη στιγμή που κράτησα Νυστέρι.’’

 

Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί καρδιοχειρουργική, κι όχι μια άλλη ειδικότητα που θα ταίριαζε περισσότερο, (ας μου επιτραπεί η έκφραση) σε μια γυναίκα;

‘’Με ενδιέφερε ο λόγος, η φιλοσοφία, η ποίηση όμως «ένας άνθρωπος ολοκληρώνεται όταν είναι σε θέση να κάνει κάτι και με τα χέρια του». Τα χέρια τα οδηγεί το μυαλό και με την καρδιοχειρουργική τα αποτελέσματα τα βλέπεις άμεσα. Όσον αφορά τους ενήλικες ασθενείς, η αλλαγή στην ποιότητα της ζωής των ανθρώπων είναι άμεση και εντυπωσιακή. Στα νεογνά, τα βρέφη, τα παιδιά, αυτά που διακυβεύονται είναι πολύ περισσότερα. Έχουμε να κάνουμε με οργανισμούς που μεγαλώνουν, που, σε αρκετές περιπτώσεις, χωρίς την παρέμβασή μας και τις δυνατότητες της σύγχρονης καρδιοχειρουργικής δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν…

Η ιατρική είναι επιστήμη και η καρδιοχειρουργική είναι επιστήμη και τέχνη μαζί και αφορά, ή θα έπρεπε να αφορά συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, ανεξάρτητα από το φύλο. Δεν «παλεύουμε» με τον άρρωστο. Θέλει επιμονή, υπομονή, διάρκεια, καθαρό μυαλό και, πιστέψτε με, οι γυναίκες κάτι ξέρουν από αντοχή. Η διαδικασία της γέννας αντιστοιχεί σε πόνο πολλαπλών καταγμάτων. Γι’ αυτό κι όταν τυχαίνει να με ρωτήσουν για τη δυσκολία της δουλειάς μου, χαμογελώ και θυμάμαι τη μάνα μου, που δούλεψε τη γη μόνη της, μετά το θάνατο του πατέρα μου για να μας σπουδάσει, σκέφτομαι τις γυναίκες που δουλεύουν στα χωράφια, στα εργοστάσια. Εξάλλου, στον πρόλογο της χειρουργικής του πανεπιστημίου ένας διάσημος χειρουργός έγραφε πως για να γίνει κάποιος χειρουργός θα πρέπει να έχει καρδιά λιονταριού, μάτια αετού και χέρια γυναίκας… Το να μπορείς να σταματήσεις μια καρδιά, και έπειτα να την κρατήσεις στα χέρια σου και να νιώσεις να χτυπάει ξανά είναι κάτι που μόνο, οποίος το ζήσει ξέρει σε τι αντιστοιχεί κι είναι ένα τεκμήριο ευτυχίας που δεν ανταλλάσσεται.’’

 

Η συγκεκριμένη ειδικότητα χαρακτηρίζεται ανδροκρατούμενη. Βλέπουν «διστακτικά», «διαφορετικά» οι καρδιοχειρουργοί μια γυναίκα συνάδελφο;

‘’Ευτυχώς, τα πράγματα στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες έχουν αλλάξει. Ωστόσο ναι, σε μια τέτοια ειδικότητα δεν είναι εύκολα τα πράγματα, υπάρχει ανταγωνισμός. Η προσωπικότητά μου και η δουλειά μου όμως δεν επέτρεψε για πολύ τέτοιου είδους συμπεριφορές. Είχα την τύχη να συναντήσω στην καριέρα μου λίγους, αλλά τους καλύτερους, που απλώς είδαν το πάθος για την καρδιοχειρουργική, ως κοινό τόπο.’’

 

 Η καρδιά είναι -επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω δημοσιογραφική ορολογία- το «control room» του ανθρωπίνου σώματος. Τι… καρδιά πρέπει να έχει ένας/μία καρδιοχειρουργός;

‘’Μια καρδιά που να χωράει την αγωνία του κόσμου και τη μοναξιά του ενός. Όταν οι άλλοι τρομάζουν, πανικοβάλλονται, όταν ο θάνατος είναι εκεί, (ο/η καρδιοχειρουργός) πρέπει να είναι εκεί να τον κοιτάξει στα μάτια και να πάρει την ευθύνη για την οποία έκβαση της μάχης.
Ένας καθηγητής μου, για το ποιοι θα έπρεπε να ακολουθήσουν την καρδιοχειρουργική μου είπε: «θέλουμε αυτούς που θέλουν να ανέβουν το Έβερεστ, και από αυτούς εκείνους που θα διαλέξουν τη δυσκολότερη διαδρομή και θα τα καταφέρουν».’’

 

Αναφερόμενη στη χειρουργική αίθουσα, σας άκουσα να λέτε ότι αποτελεί για σας χώρο ιερό, εκκλησία.

‘’Το σώμα του ανθρώπου είναι ιερό, το σώμα του παιδιού είναι ιερό. Οι ώρες του χειρουργείου, είναι ώρες που νιώθω γαλήνη και ηρεμία. Είναι ο θαυμασμός στη ζωή, η αρμονία.’’

 

Από παιδί βάζατε «δύσκολους στόχους». Αυτό είναι «πρόσκληση» από τη φύση σας ή, μετά το πτυχίο, και «πρόκληση» από το ίδιο το λειτούργημά σας;

‘’Το ανικανοποίητο της ύπαρξης, ο αγώνας για το καλύτερο, ναι είναι έμφυτα στην περίπτωσή μου. Το λειτούργημα αυτό, ωστόσο, τροφοδοτεί διαρκώς την προσπάθεια για το καλύτερο. Το κυνήγι της τελειότητας υπάρχει στην κάθε κίνηση, στην κάθε μέρα. Κανένας οργανισμός δεν είναι ίδιος με τον άλλο. Η ιατρική μου έδωσε το διαβατήριο να εξερευνήσω, να γνωρίσω, να ταξιδέψω, να μάθω.’’

 

Μια τέτοια (σ.σ. πρόκληση, δηλαδή), ίσως, ήταν και η (συνειδητή) επιλογή να φθάσετε ώς το πολύπαθο Σουδάν. Τι και γιατί σας έχει εντυπωθεί από την δράση σας στην μακρινή Αφρικανική χώρα;

‘’Μετά το τέλος της ειδικότητάς μου, αποφάσισα να πάω στην Αφρική, στο Σουδάν. Εκεί εργάστηκα ως καρδιοχειρουργός στο Salam centre, που θα πει Ειρήνη, το οποίο ίδρυσε ο Gino Strada και η Ιταλική μη κυβερνητική οργάνωση ΕMERGENCY. Μια βασική αρχή αυτής της οργάνωσης είναι ότι η υγεία είναι δικαίωμα και ως τέτοιο πρέπει να παρέχεται με τον ίδιο τρόπο και τις ίδιες προϋποθέσεις είτε βρίσκεσαι στο Λονδίνο είτε στην έρημο.

Εκεί, μαζί με γιατρούς και νοσηλευτές από όλο τον κόσμο σε τρεις χειρουργικές αίθουσες, αντιμετωπίζαμε περιστατικά απ’ το Σουδάν και άλλες χώρες της Αφρικής. Νέους ανθρώπους που ο ρευματικός πυρετός είχε καταστρέψει τις βαλβίδες της καρδιάς τους.
Εκεί θυμήθηκα τι σημαίνει να είσαι γιατρός, τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Εκεί που η στέγη, η τροφή δεν είναι αυτονόητα. Εκεί, που έδωσα μια σοκολάτα σε ένα παιδάκι που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ στη ζωή του και το είδα αμέσως μετά να τη μοιράζει κομμάτι- κομμάτι στ’ άλλα παιδάκια στο θάλαμο, μαθήτευσα την υπομονή και ντράπηκα για όλες τις ανέσεις και τα δεδομένα της ζωής μας. Δεν έκαναν κάτι λάθος αυτοί οι άνθρωποι, απλώς γεννήθηκαν σε άλλη Ήπειρο.’’

 Όταν χρειαστεί, προσφέρετε δωρεάν τις πολύτιμες και σωστικές υπηρεσίες σας σε οικονομικά αδύνατους πολίτες; Το πράττετε;

‘’Στην εποχή που ζούμε είναι αγώνας καθημερινός να παραμείνουμε άνθρωποι. Εξ άλλου υπάρχει τιμή για την ανθρώπινη ζωή; Πιο κάτω από την ανθρωπιά είναι το άδικο έλεγε ο πατέρας μου, ποτέ μη σκύψεις. Με την επιστροφή μου στην Ελλάδα, στον Όμιλο Υγεία όπου και χειρουργώ, όποτε προκύψει η ανάγκη, παρέχω τις υπηρεσίες μου δωρεάν συμμετέχοντας στο φιλανθρωπικό έργο της οργάνωσης «Καρδιές για όλους». Μια οργάνωση που έχει σκοπό να βοηθήσει τα άπορα παιδιά με συγγενείς καρδιοπάθειες, την οποία ίδρυσε και στην χώρα μας, ο καθηγητής κος Καλαγκός, με τον οποίο έχω την τιμή να συνεργάζομαι.’’

 

Ποιες είναι οι σημαντικότερες στιγμές της ζωής σας, μέσα από την επαγγελματική οπτική;

‘’Η είσοδος μου στην Ιατρική Αθηνών. Τα πρώτα βήματα στην χειρουργική,
Στη συνέχεια, η πρώτη συμμετοχή μου σε καρδιοχειρουργική επέμβασή στο Ωνάσειο. Οι πολύτιμες εμπειρίες των χρόνων της ειδικότητάς μου στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών. Η αποστολή μου στο Σουδάν και οι μοναδικές χειρουργικές εμπειρίες ζωής που αποκόμισα. Σταθμός για την καριέρα μου, ήταν τα χρόνια που εργάστηκα στο Royal Brompton and Harefield hospital του Λονδίνου, ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία στην Ευρώπη (σημαντικός σταθμός για κάθε καρδιοχειρουργό), προκειμένου να εξειδικευθώ στη χειρουργική των συγγενών καρδιοπαθειών παίδων και ενηλίκων. Και, βέβαια, όταν μετέπειτα εργάστηκα στις μεταμοσχεύσεις καρδιάς και πνευμόνων στο Papworth hospital του Cambridge, το μεγαλύτερο μεταμοσχευτικό κέντρο της Αγγλίας, κάνοντας πραγματικότητα ένα όνειρο της ζωής μου.»

 

Η καριέρα σας, μέχρις εδώ, σας «έδωσε» πολλά. Σας «πήρε» κάτι;

‘’Με συνεπήρε όχι η καριέρα, η καρδιοχειρουργική με συνεπήρε και πέρασε η νιότη μου στα αναγνωστήρια και στα χειρουργεία, έφυγαν βραδιές καλοκαιρινές με πανσέληνο που έτρεχα με τη μηχανή να πάω για το ανεύρυσμα που έκανε εισαγωγή, αφήνοντας ένα φιλικό τραπέζι, έχασα ώρες με την οικογένεια, τους φίλους και, τώρα, ώρες με το παιδί μου.’’

 

Παρά τις επάλληλες επιτυχίες, τα θαυμαστά επιτεύγματα και την διαρκώς αυξανόμενη εμπιστοσύνη του κοινού, υπάρχουν κάποιοι, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται τους Έλληνες γιατρούς και καταφεύγουν στο εξωτερικό για να βρουν γιατρειά;

‘’Στο σύνολο σχεδόν των ειδικοτήτων υπάρχουν άξιοι συνάδελφοι στην Ελλάδα. Στις εξειδικεύσεις απαιτείται επαγγελματισμός και αρτιότητα σε όλα τα επίπεδα. Από την υλικοτεχνική υποδομή, μέχρι το επιστημονικό προσωπικό, ιατρικό και παραϊατρικό. Εξ άλλου, το πιο πιθανό, αν πάει κάποιος σε κέντρα του εξωτερικού, είναι να βρει Έλληνες γιατρούς.
Από την άλλη, στις μέρες μας γίνεται, λόγω της κρίσης, πολύ δύσκολο να πάει κάποιος στο εξωτερικό για θεραπεία. Συνάδελφοι και φίλοι μου, εξαιρετικοί γιατροί, βρίσκονται στην Αγγλία, στην Γερμανία. Εγώ επέστρεψα και τους καλώ να επιστρέψουν. Τώρα είναι ο καιρός που οι άριστοι μπορούν πραγματικά να προσφέρουν, επιστρέφοντας τη γνώση και την τέχνη τους στον τόπο τους, στους δικούς μας ανθρώπους που έχουν ανάγκη, ακόμα και αν είναι εις βάρος του προσωπικού οφέλους.’’

 

Ποιες οι σύγχρονες προκλήσεις της Καρδιοχειρουργικής;

‘’Πιστεύω ότι το μέλλον είναι το bioengineering. Η δημιουργία ιστικών βαλβίδων, ιστικών μοσχευμάτων είναι που θα δώσει περαιτέρω ώθηση στο άμεσο μέλλον. Η τεχνολογία με τη δημιουργία συσκευών υποβοήθησης της καρδιακής λειτουργίας με μικρότερες διαστάσεις και βελτιωμένα χαρακτηριστικά θα δώσει τη δυνατότητα μείωσης των επιπλοκών της χρήσης τους, μειώνοντας το κόστος και διευρύνοντας την εφαρμογή τους σε περιπτώσεις ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια. Τέλος, οι τεχνητές καρδιές, δεδομένης της έλλειψης καρδιακών μοσχευμάτων, θα δώσουν λύση στον τομέα των μεταμοσχεύσεων.’’

 

Στον τομέα των μεταμοσχεύσεων που βρισκόμαστε ως χώρα;

‘’Στις συγγενείς καρδιοπάθειες συχνά χρησιμοποιούμε μοσχεύματα από νεκρό δότη. Στη χώρα μας δεν υπάρχει τράπεζα μοσχευμάτων. Στις μεταμοσχεύσεις καρδιάς παρά τον αγώνα εξαιρετικών συναδέλφων, ο αριθμός είναι μικρός. Μεταμοσχευτικό πρόγραμμα για παιδιά δεν υπάρχει στην χώρα μας. Χρειάζονται κίνητρα, χρειάζονται οι σωστοί άνθρωποι στη σωστή θέση. Όταν έφευγα με το ασθενοφόρο του νοσοκομείου του Papworth για να προετοιμάσω το δότη και να πάρω μια καρδιά, πνεύμονες, ήμασταν έξι άνθρωποι. Είχαμε μαζί μας χειρουργικά εργαλεία κι ό,τι μπορούσε να χρειαστεί προκειμένου να μην διαταράξουμε τη λειτουργία των νοσοκομείων όπου πηγαίναμε. Υπήρχε 24ωρη υπηρεσία που αφορούσε μόνο αυτό.’’

 

 Πού πάσχει το Εθνικό Σύστημα Υγείας και πόσο έχει επηρεαστεί από την παρατεταμένη κρίση;

‘’Αξιοκρατία δεν υπάρχει και σωστή διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού και υλικοτεχνικής υποδομής. Χρειάζεται χρηματοδότηση ώστε να ορθοποδήσει.’’

 

Υπάρχει άραγε σωτηρία, ή απλώς μιλάμε για έναν «καρκίνο» που παρουσιάζει μεταστάσεις;

‘’Η ηττοπάθεια και η Ιατρική δεν πάνε μαζί. Η επιστήμη μας δίνει νέα όπλα και για τον καρκίνο, εντός και εκτός εισαγωγικών.
Επειδή ακριβώς ζούμε την κρίση σε όλους τους τομείς, δεν έχουμε περιθώρια να εξηγούμε τα αυτονόητα.‘’

 Η ιατρική είναι επιστήμη και η καρδιοχειρουργική είναι επιστήμη και τέχνη μαζί και αφορά, ή θα έπρεπε να αφορά συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, ανεξάρτητα από το φύλο.

Ο καθένας στο δικό του μετερίζι οφείλει να γίνει καλύτερος. Ζούμε την απόλυτη παρακμή σε όλα τα επίπεδα, όμως το καινούριο έρχεται με νέες λέξεις, νέες ιδέες. Η επιβίωση είναι ένστικτο, συνεπώς θα επιβιώσουμε, το θέμα είναι να ζήσουμε.’’

 ‘’Η ιατρική είναι επιστήμη και η καρδιοχειρουργική είναι επιστήμη και τέχνη μαζί και αφορά, ή θα έπρεπε να αφορά συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, ανεξάρτητα από το φύλο.’’

Κλείνοντας ποιοι οι στόχοι σας για το μέλλον;

Να μαθαίνω και να εξελίσσομαι. Να συνεχίσω στο άμεσο μέλλον τα ταξίδια με διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις σε χώρες που δοκιμάζονται.

Να καταφέρω στη διάρκεια της ζωής μου να συμμετέχω στο πρόγραμμα που θα αφορά μεταμοσχεύσεις και τεχνητές καρδιές παίδων και ενηλίκων στην Ελλάδα. Ονειρεύομαι και αγωνίζομαι για ένα κόσμο που δεν θα χρειάζεται φιλανθρωπία, γιατί ο άνθρωπος θα είναι στον άνθρωπο, άνθρωπος.’’

‘’Ονειρεύομαι και αγωνίζομαι για ένα κόσμο που δεν θα χρειάζεται φιλανθρωπία, γιατί ο άνθρωπος θα είναι στον άνθρωπο, άνθρωπος’’.

 

9 Σχόλια

  1. Γεωργια
    15/01/2017 at 20:37

    Αδερφούλα μου χαίρομαι για σένα !!
    Η καρδιά χτυπά εκει που υπάρχουν άνθρωποι να την ακούσουν !!! Γεωργία

  2. Δημήτρης
    15/01/2017 at 23:02

    Μπράβο Βαγγελιώ…με συγκίνησες. Νοιώθω υπερήφανος που σ’ έχω γνωρίσει κι έχουμε συνεργαστεί. Κρύβεις μεγάλη δύναμη, στην ευαίσθητη ψυχούλα σου.
    Φιλιά από το μάχιμο Ιπποκράτειο Αθηνών και το Χειρουργείο Καρδιά.

  3. Δέσποινα
    15/01/2017 at 23:15

    Μας κανείς περήφανους κάθε μέρα!
    Πάντα επιτυχίες!

  4. Αχιλλέας Κούμπος
    15/01/2017 at 23:29

    όταν οι άξιοι δίνουν το παράδειγμα, η ζωή γίνεται όλο και πιο αξιοπρεπής. Μπράβο στην συμμαθήτριά μου Ευαγγελία

  5. Κωνσταντια Νταλαριζου
    16/01/2017 at 00:20

    Προσήλωσες το βλέμμα σου στα άστρα και με εξάντα την αλήθεια σου, έψαξες τον Δρόμο σου και τον βρήκες, πορεύσου τον λοιπόν με πίστη, αγάπη και συμπόνοια. Και χαίρομαι γιατί εμείς θα σε βρίσκουμε πάντα στις καρδιές των ανθρώπων που βοήθησες. Η αδελφή σου.

  6. Βασιλική Μαρινου
    16/01/2017 at 13:58

    Βασιλικη Μαρινου

    Μακάρι να έχει τη δύναμη να συνεχίσει τα όνειρα της και να συνδιασει με την ίδια επιτυχία την μητρότητα που έχει κι αυτή πολλές προκλήσεις και απαιτήσεις.Ο Θεός να της δίνει δύναμη και καλή υγεία!Να αποτελέσει παράδειγμα και έμπνευση για όλους μας! Πανω απο ολα σε ευχαριστουμε που εισαι τοσο καλος και ισορροπημένος άνθρωπος και επιστήμονας σε μια εποχή που προβάλλεται ο ατομισμός και ο οπορτουνισμός ως την ενδεδειγμένη στάση ζωής.Σου στέλνουμε την αγάπη,τον θαυμασμό και τις ευχές μας!

    ΥΓ. Ένα μεγάλο μπράβο στους γονείς της Ευαγγελιας…

  7. Γκουρνελου Ιωαννα
    17/01/2017 at 10:18

    Ενας τετοιος Ανθρωπος..ενας τετοιος επιστημονας θα πρεπει να ειναι εμπνευση για ολους ωστε να υπαρχουν περισσοτερα χαμογελα σε εκεινους που το εχουν πραγματικα αναγκη!Ειναι τιμη μου που την εχω γνωρισει κ νιωθω πολυ τυχερη που συνεργαζομαι καθημερινα μαζι της κ εγω κ ολο το προσωπικο της Πκχ Κινικης ωστε οι μικροι μας φιλοι να χαμογελουν πραγματικα με την «νεα τους» καρδια…Σε ευχαριστω!!

  8. Μιχάηλ
    18/01/2017 at 17:47

    Επιτέλους κάτι όμορφο και αισιόδοξο.
    Μέσα στην μαυρίλα της καθημερινότητας βλέπουμε και φωτεινά παραδείγματα που μας ανεβάζουν λιγακι το ηθικό και μάς κάνουν να ελπίζουμε και να αιδσιοδοξουμε… Συγχαρητήρια

  9. VAIOS CHRISTOU
    21/01/2017 at 16:16

    bravo kopela mou mas kanis iperifanous ohi giati se gnoriso kai se ksero apo mikro pedi i san horiano sou giati to spiti mou einai konta sto diko sas , alla mas kaneis ipperifanous san anthropous mas didaskis anthropia kai pali mpravo sou .OI agones tis mana sou dikeothikane kai apo ki psila o kirios vasilis tha einai iperifanos gia sena.