Εβδομήντα δύο χρόνια μετά ξεχνούμε σημαντικές στιγμές της τοπικής μας Ιστορίας

Μεταξύ του Ζάρκου και της Πηνειάδας, δύσκολα να το αντιληφθεί πλέον κανείς, στέκει όρθιο επί χρόνια ένα λιτό μνημείο για να θυμίζει σ’ όλους μας τους αγώνες των συντοπιτών μας για την ελευθερία της πατρίδας.

Τους αγώνες και το αίμα που χύθηκε για να ποτιστεί το δέντρο της Ελευθερίας.

Ο λόγος για το μνημείο που έρχεται να θυμίσει τη νικηφόρα Μάχη της Πετρομάγουλας στο Ζάρκο – Μαρή, όπως αποκαλούνταν παλιότερα η Πηνειάδα.

Πόσοι όμως θυμήθηκαν σήμερα την επέτειο της Μάχης της Πετρομάγουλας; Πόσοι στην θέα του μνημείου γνωρίζουν τι συνέβη στις 14 Σεπτεμβρίου του 1944; Οι νεότερες γενιές της περιοχής μας, ίσως όχι. Κι αν κάποιοι νέοι γνωρίζουν, αυτοί θα είναι μετρημένοι στα δάκτυλα της μιας παλάμης.

Εβδομήντα δυο χρόνια μετά τη Μάχη της Πετρομάγουλας κανείς δεν θυμάται. Εξάλλου οι συμμετέχοντες στη νικηφόρα μάχη ενάντια των Γερμανοφασιστών έχουν εδώ και χρόνια αποβιώσει.

Κανείς εδώ και χρόνια δεν προχώρησε σε ένα μνημόσυνο. Επετειακή εκδήλωση στο συγκεκριμένο σημείο έχει να διοργανωθεί εδώ και αρκετά χρόνια, από τις αρχές του 2000. Από τότε η ιστορία μένει στην αφάνεια.

Όχι όμως και οι πεσόντες που αναγράφονται στο μνημείο… Ανδρέας Λάππας, Θωμάς Αγγέλης, Γεώργιος Αναστασίου, Αλκιβιάδης Αργυρίου, Κωνσταντίνος ,Μαλιόπουλος και Γεώργιος Σπαθής.

Το «KriniLive» ανέτρεξε και βρήκε με δυσκολία κάποια στοιχεία. Τα παρουσιάζει για να θυμίσει όσα ξεχνούμε τόσα χρόνια.

Ήταν γλυκοχάραμα της 14ης  Σεπτέμβρη του 1944, όταν  μεγάλη Γερμανική φάλαγγα ξεκινά από τα Τρίκαλα προς τη Λάρισα. Μετά την είδηση, δυνάμεις του 9ου Λόχου του 3ου Τάγματος, του 5ου Συντάγματος του Ε Λ Α Σ οργανώνονται και στήνουν ενέδρα στους πρόποδες του όρους Πετρομάγουλας.

Τα παρατηρητήρια, του ΕΛΑΣ πληροφορούν ότι οι Γερμανοί στο πρώτο αυτοκίνητο έχουν ομήρους πατριώτες και στο δεύτερο αυτοκίνητο έχουν ντόπιους συνεργάτες τους (Ταγματασφαλίτες), που φεύγουν μαζί τους για να σωθούν και στη συνέχεια ακολουθούν μοτοσικλέτες και πολλά αυτοκίνητα.

Η διαταγή έλεγε «προσέξτε πάση θυσία να γλυτώσετε τους ομήρους».

Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ με το χέρι στη σκανδάλη βρίσκονται έτοιμοι για τη μάχη και περιμένουμε το σύνθημα για να χτυπήσουν τη φάλαγγα.

Αφήνουν τα δύο πρώτα αυτοκίνητα να περάσουν και μόλις μπαίνουν οι μοτοσικλέτες και όλη η φάλαγγα των αυτοκινήτων στην ενέδρα, αρχίζουμε αιφνιδιαστικά να βάζουν τα πυρά σαν το χαλάζι απ’ όλα τα σημεία.

Χαλάει ο κόσμος. Τα βλήματα των όλμων πέφτουν απάνω στα αυτοκίνητα τους και πολλά από αυτά εκρήγνυνται. Οι Γερμανοί πετάχτηκαν έξω για να γλυτώσουν και ταμπουρώθηκαν στα χαντάκια και πίσω από τα μεγάλα λάστιχα των αυτοκινήτων για να προφυλαχθούν, όμως κι αυτά ήταν αδύνατον να τους σώσουν διότι από τα απέναντι υψώματα προς Καρδίτσα είχαν πιάσει θέση τα τμήματα του 1-38 και του 4ου Συντάγματος τα οποία είχαν ναρκοθετήσει διάφορα σημεία του δρόμου και τους «χτυπούσαν» κι αυτοί.

Οι Έλληνες όμηροι απ’ το πρώτο αυτοκίνητο πηδούν στο δρόμο και τρέχουν προς τον Πηνειό φωνάζοντας: «Αδέλφια είμαστε όμηροι, μας σώσατε τη ζωή, να ζήσετε σαν τα ψηλά βουνά».

Ο κάμπος κάτω απ’ την Πηνειάδα γέμισε πτώματα. Όσοι έμειναν ζωντανοί σήκωναν τα χέρια τους ψηλά και παραδίνονται. Οι αντάρτες που ξέρανε να οδηγούν αυτοκίνητα πήρανε όσα αυτοκίνητα δεν είχαν καταστραφεί και τα πήγαν στην Καρδίτσα. Η φάλαγγα των Γερμανών έγινε τώρα φάλαγγα του ΕΛΑΣ. Οι στιγμές είναι συγκινητικές. Οι Έλληνες όμηροι αγκαλιάζουν, φιλούν τους αντάρτες, κλαίνε απ’ τη χαρά τους. Οι συνεργάτες των Γερμανών παραδίνονται και εκλιπαρούν.