Φωτεινή Κουφογάζου: Η Φαρκαδόνια που εμπνέεται και καταθέτει καρδιά μέσα από τους στίχους

Για να γράψεις ένα ποίημα, να μιλήσεις με λέξεις και συναισθήματα δεν χρειάζεται σπουδές και πτυχία. Ποιητής γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, θα πουν κάποιοι και δεν έχουν άδικο. Ειδικά, όταν τα ερεθίσματα που λαμβάνεις από κάποιες φράσεις, από κάποιες κινήσεις, από κάποιες ενέργειες, από ένα χαμόγελο ή μια εικόνα που θα συγκινήσει, θα συναρπάσει και θα σε κάνει να αισθανθείς διαφορετικά, εξωτερικεύοντας τα «εγώ» και τα «εσύ», τότε πραγματικά τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά.

Εντυπωσιακά γιατί οι στίχοι που θα γράψεις σε ένα χαρτί, θα αγγίξουν τον συγγραφέα, θα μιλήσουν στις καρδιές όλων εκείνων που θα διαβάσουν το πρόχειρο στιχάκι του, θα σταθούν γενικά ικανά να μιλήσουν στις σκέψεις και θα σε βάλλουν στη διαδικασία της εσωτερικής αναζήτησης και γιατί όχι της μυθοπλαστικής σκέψης.

Εξάλλου πόσες φορές διαβάσαμε ένα ποίημα και δεν φέραμε στο μυαλό μας μια δική μας πραγματική εικόνα που σημάδευσε τη ζωή μας ή ακόμη και μια μυθοπλαστική που θέλαμε να ζήσουμε. Γιατί αυτό είναι η Ποίηση, θα πουν κάποιοι. Ποίηση είναι τα κρυμμένα «εγώ» μας, άσβεστοι πόθοι, που θα θέλαμε να ζήσουμε, εικόνες που τις βιώσαμε φευγαλέα ή για χρόνια.

Από μικρή θαύμαζε όλες τις μορφές Τέχνης, τους ανθρώπους που ασχολούνταν μ’ αυτή. Ξεχώρισε την Ποίηση, γιατί όπως ανέφερε πάντα, εξωτερικεύεις σκέψεις και συναισθήματα. Αν και η ίδια γράφει Ποιήματα, εντούτοις όπως εξηγεί, δεν νιώθει ποιήτρια. Η Ποίηση αποτέλεσε για εκείνη μια βαθιά ανησυχία, εξάλλου αν κανείς διαβάσει τα ποιήματά της θα διακρίνει το ανήσυχο και ασυμβίβαστο της προσωπικότητάς της.

Η παραπάνω εισαγωγή για την κα Φωτεινή Κουφογάζου, η οποία έλκει την καταγωγή της από τη Φαρκαδόνα και σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη.

dsc_0178-1

Η κα Φωτεινή Κουφογάζου (αριστερά)  με Φαρκαδόνιες φίλες στο 1ο Φεστιβάλ παιδείας και πολιτισμού στη Φαρκαδόνα.

Από τα μικρά της χρόνια και μετέπειτα ασχολούμενη με την εκπαίδευση, αφιέρωσε πολύ χρόνο για να πλάσει τους δικούς της στοίχους, αν και αρχικά δήλωνε πως δεν την ενδιέφερε η έκδοση κάποιας ποιητικής συλλογής, οι παροτρύνσεις από φίλους και γνωστούς της που αγάπησαν και συνοδεύονται από τη δουλειά της την έπεισαν για το αντίθετο.

Σήμερα δυο ποιητικές συλλογές «Ας φω δειλι ψυχής» και «ΣΟΝΕΤΑ» φέρουν την υπογραφή της συντοπίτισσας. Η ίδια έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς ποίησης που έχουν διεξαχθεί κατά καιρούς πανελλαδικά.

«Το ήθος του ποιήματος είναι πολύ σημαντικό, η έπαρση, η προβολή, το θεαθήναι, η εμπορευματοποίηση, η ανταγωνιστικότητα, οι «κλίκες-ομάδες» δεν με αγγίζουν. Έλαβα μέρος σε κάποιους ποιητικούς διαγωνισμούς της Θεσσαλονίκης με την παρότρυνση καλών φίλων πάντα. Θαυμάζω τους ανθρώπους της Τέχνης και το έργο τους.», σημειώνει η κα Κουφογάζου.

Τα περισσότερα ποιήματα της συντοπίτισσας  αρχικά τα γνωρίσαμε μέσα από το διαδίκτυο. Η ίδια αναφέρει ότι γράφοντας Ποίηση, λυτρώνεται, ακολουθώντας μια κατεύθυνση που δεν ξέρει που θα τον οδηγήσει. Στα ποιήματά της , διακρίνουμε άπειρα συναισθήματα, που περιγράφονται μέσα από εικόνες και λέξεις, μετά το άκουσμα φράσεων, από στιγμές της ζωής της και των άλλων.

«Η ανησυχία, ο προβληματισμός για πολλά θέματα κοινωνικά, φιλοσοφικά, η φύση, τα παιδιά είναι πηγές έμπνευσης για μένα. Η αναζήτηση στο κομμάτι που αφορά το αιώνια ζήτημα της ζωής, του θανάτου, της ύπαρξης του κόσμου, είναι μερικά από τα ερεθίσματα που λαμβάνω κατά καιρούς για να γράψω τα δικά μου ποιήματα», θα μας πει.

Οι μεγάλοι ποιητές συγκινούσαν πάντα την κα Κουφογάζου. Μετά την δημοσιοποίηση των ποιημάτων της, νιώθει γεμάτη από αισθήματα, από την αποδοχή τους στο κόσμο.

«Ήταν για μένα κάτι πρωτόγνωρο… η αποδοχή, τα σχόλια, το αγκάλιασμα γενικότερα. Διαπίστωνα μια κοινή αγωνία, μια επικοινωνία και μια επαφή με το άγνωστο, γιατί όλα ήταν άγνωστα για μένα, ακόμη και οι άνθρωποι, συμπλέαμε στον ίδιο ωκεανό, άλλοτε ήρεμο άλλοτε άγριο.», προσθέτει.

Η κα Κουφογάζου θα συνεχίσει να γράφει, να καταθέτει καρδιά μέσα από τους στοίχους της, καθώς θεωρεί την Ποίηση χάρισμα κι όχι εμπόρευμα που θα την κάνει να χάσει την αίγλη της.

Η κα Φωτεινή Κουφογάζου στέλνει στην ιστοσελίδα μας δύο ποιήματά της τα οποία αφιερώνει σε όλους τους συντοπίτες:

Μικρό χωριό πατρίδα μου (4 Φεβρουαρίου 2015)

Μικρό χωριό πατρίδα μου, καταμεσίς του κάμπου

αργοσαλεύουνε μεστά, τα στάχυα σου χρυσά

μέσα στα βάθια ο ποταμός, βοά εκεί του θάμπου

του Αη-Νικόλα η εκκλησιά, του Πηνειού η μιλιά

η Δάφνη κάτω απ’τις μυρτιές, βρίσκει νερό και ίσκιο

και μέσ στις άσπρες μπαμπακιές στολίδια του φορά

ως να πλαγιάσει ο Αυγερινός, νά’βρει ο καιρός το ίσιο

και η Παλλάδα να θωρεί τ’ άλόγου τη σκιά

σαν άγριο που έτρεχε στ’ανθόσπαρτα χωράφια

σ ‘ απέραντα και άγονα σ’ ακάματα βουνά

οι νυχτοκόρακες εκεί με πελαργούς σινάφια

φέρνανε της μυριόκαλης κούρνιασμα στη δροσιά

***

αιώνες στέκεται σιμά με συντροφιά τ’ανέμου

που σαν φυσάει στη σιγαλιά θροϊζει τα μαλλιά

πλέκοντας με τα κλώνια της στεφάνια του πολέμου

για δοξασμένους ήρωες της γης αυτής φιλιά

στα πόδια της καρπόφορα ετούτη η γης βλασταίνει

κι οι άνθρωποι μαζεύουνε τούτες τις ευλογιές

στους πρόποδες ο κάματος τις μέρες τους ασθμαίνει

δρέψανε με το αίμα τους κείνες τις κολιγιές

μαντατοφόρος άγγελος σου μήνυσε ένα βράδυ

του Μακεδόνα κύμβαλα δήλωση υποταγής

κρατώντας τα ηνία σου άντεξες ως τον Άδη

σ’ ημίδραχμο απόμεινες ιστορικής κοπής…

***

περάσαν χρόνοι δίσεχτοι χρόνοι καθημαγμένοι

μα εσύ πάντα ασάλευτη σαν πλάτανου κορμί

με χίλια μύρια δάκρια στη λάσπη βουρκωμένη

όλες οι στέρνες γιόμιζαν τρεχούμενοι καημοί

στην πέτρινη την εκκλησιά κάτω απ’ τη μουριά σου

μικρό παιδάκι μ’ έπαιζες στα γόνατα μπροστά

στον Αη Γιώργη τρέχοντας έπαιρνα τη βλογιά σου

την Παναγιά αγνάντευα ψηλά από τον Αη-λιά

δώδεκα μήνες μάζευες εκεί τους Αποστόλους

κι απ’ το παλιό καμπαναριό πλανιόνταν η ματιά

χαράματα και δειλινά μηνούσε τους βουκόλους

σε μια κορνίζα απόμεινε της τέχνης ζωγραφιά….

Της επαρχίας το σιωπηλό τραγούδι

Της επαρχίας το σιωπηλό τραγούδι

αντηχεί στους νυχτωμένους κάμπους

με τα γηραιά τους πρόσωπα

κουρασμένα τα σταροχώραφα

με την ομίχλη να στάζει απ’τις κορφές των βουνών…

εκεί που τριζοβαλάν τα κούτσουρα απ’τους ρευματισμούς

της μάνας γης…

μια λάμπα καρφωμένη στο ντουβάρι

κι ο ψευδάργυρος της οροφής

ν’αναστέλλει όλες τις λειτουργίες σου,

κι εσύ στοχάζεσαι…

στοχάζεσαι τούτο το βράδυ κατανυχτικά

σεβόμενος τον όρκο που έδωκες κάποτε

σοκάροντας το σύμπαν με το κλάμα σου

εδώ κι απόψε…

στο μικρό ερημητήρι

στο ίδιο διπλόσπαστο τραπέζι

οπού τα νιάτα σου κουρδίζανε

τα ρολόια του χρόνου

ταλάντωση αιλουροειδής

γραπώνοντας τη ζωή απ’τις σάρκες της

ως να ματώσουνε τα μάτια σου

μένουν δυο χαρακιές στο κούτελο

κι εκείνο το ξεχασμένο ντουλαπάκι

απ’την παλιά φορμάικα

ξεπηδάει απ’το σκοτάδι η ιστορία

σου μετράει τα τόσα θάματα….

© φ.κ 31_12_2013

5 Σχόλια

  1. Σωτήρης Τσουμάνης
    16/10/2016 at 17:34

    Μπράβο κορίτσι μου!
    Μακάρι νά χαμε όλοι μας την πετριά σου…

  2. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΚΥΦΤΑΣ
    18/10/2016 at 21:26

    Απίθανοι στοχασμοί, ακμαίοι πανηγυρισμοί χυμώδους έκφρασης και μεστής σκέψης, ομηρική νοσταλγία για τη γενέθλια γη, ευαισθησία και τρυφερότητα στη σκληράδα του αδηφάγου χρόνου για τον πρώτο μας τόπο ξεχειλίζουν, ξεχύνονται και πλημμυρίζουν το χαρτί και το είναι μας από μια τεχνίτρα της γραφής, από μια κομψή Κυρία του γραπτού λόγου και τη δικαιοκρίτα πένα της!
    Φωτεινή μου, ΑΞΙΑ!, ΑΞΙΑ! ΚΑΙ ΠΑΝΑΞΙΑ!!

  3. Μαυρομουστάκης Χαράλαμπος
    24/10/2016 at 20:19

    Άξια κόρη της Ελλάδας και άοκνη εργάτρια της Ποιήσεως
    συγκινείς σε κάθε σου στίχο, σε κάθε στροφή σε κάθε σου
    δημιουργία. Κάνεις κτήμα σου το κάθε τι που ανασαλεύει
    γύρω σου και το μετασχηματίζεις σε λέξεις, προτάσεις
    ποίηση, με ροή χειμμαρώδη και ασυγκράτητη.
    Έχεις βάλει ένα μεγάλο λιθάρι στην αναγέννηση της ποίησης!

  4. Φωτεινή
    25/10/2016 at 18:41

    Κατ’αρχάς να ευχαριστήσω το Θοδωρή, δημιουργό της σελίδας εδώ
    και να εκφράσω την άδολη αγάπη μου για όλους τους συντοπίτες, φίλους
    και συναδέλφους της Ποίησης.
    Είναι πραγματικά μεγάλη συγκίνηση και τιμή για μένα .
    Άν ο κάθε άνθρωπος, μέσα από το δικό του χώρο, μπορεί να δώσει
    ό,τι καλύτερο από τον εαυτό του για το κοινό καλό, βάζοντας ένα λιθαράκι
    στο όλο οικοδόμημα που λέγεται Κοινωνία και Πολιτισμός,
    ίσως μπορέσουμε ν’αλλάξουμε προς το καλύτερο,
    πρώτα απ’όλα εμάς και ακολούθως τον κόσμο που ζούμε.
    Θα κλείσω με τα λόγια του μεγάλου Ποιητή μας Γιώργου Σεφέρη,
    που σαν σήμερα τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας:
    «Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας μας χρειάζεται ὅλους τοὺς ἄλλους.
    Πρέπει ν᾿ ἀναζητήσουμε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται…
    πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσμος ὅπου ζοῦμε,
    ὁ τυραννισμένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
    Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα –
    καὶ τί θὰ γινόμασταν ἂν ἡ πνοή μας λιγόστευε;
    Εἶναι μία πράξη ἐμπιστοσύνης –
    κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά μας δὲν τὰ χρωστᾶμε στὴ στέρηση ἐμπιστοσύνης……»

  5. Αγγουριδάκη Φωτεινή
    25/10/2016 at 18:43

    Κατ’αρχάς να ευχαριστήσω το Θοδωρή, δημιουργό της σελίδας εδώ
    και να εκφράσω την άδολη αγάπη μου για όλους τους συντοπίτες, φίλους
    και συναδέλφους της Ποίησης.
    Είναι πραγματικά μεγάλη συγκίνηση και τιμή για μένα .
    Άν ο κάθε άνθρωπος, μέσα από το δικό του χώρο, μπορεί να δώσει
    ό,τι καλύτερο από τον εαυτό του για το κοινό καλό, βάζοντας ένα λιθαράκι
    στο όλο οικοδόμημα που λέγεται Κοινωνία και Πολιτισμός,
    ίσως μπορέσουμε ν’αλλάξουμε προς το καλύτερο,
    πρώτα απ’όλα εμάς και ακολούθως τον κόσμο που ζούμε.
    Θα κλείσω με τα λόγια του μεγάλου Ποιητή μας Γιώργου Σεφέρη,
    που σαν σήμερα τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας:
    «Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας μας χρειάζεται ὅλους τοὺς ἄλλους.
    Πρέπει ν᾿ ἀναζητήσουμε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται…
    πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσμος ὅπου ζοῦμε,
    ὁ τυραννισμένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση.
    Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα –
    καὶ τί θὰ γινόμασταν ἂν ἡ πνοή μας λιγόστευε;
    Εἶναι μία πράξη ἐμπιστοσύνης –
    κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά μας δὲν τὰ χρωστᾶμε στὴ στέρηση ἐμπιστοσύνης……»