Συγκινητικό γράμμα αναγνώστη για τη γιορτή της μητέρας…

Θυμάμαι εκείνη τη στιγμή…που άνοιξα τα μάτια και σε αντίκρισα..

Μου χαμογέλασες και είδα ολάκερο τον κόσμο…

Παρόλο που δεν ήξερα τί σημαίνει ζωή εσύ απλόχερα μου την χάρισες!

Μα δεν ζήτησες ποτέ σου αντάλλαγμα …ποτέ!

Α ρε μαμά!

 

Μεγάλωνα δίπλα σου και μάθαινα όλο τον κόσμο..

Σε έβαζα σε μπελάδες μα εσύ μου χαμογελούσες και η καρδιά μου γέμιζε χαρά

Είχα ότι πιο πολύτιμο θα μπορούσα να έχω στην ζωή μου..

Α ρε μαμά!

 

Θυμάσαι τότε που έπεσα και χτύπησα στο χέρι…;

Ήταν η πρώτη φορά που σε είδα τρομαγμένη..

Μου φίλησες το χέρι και μου είπες : <<Μη φοβάσαι εγώ είμαι εδώ, δεν θα σε αφήσω ποτέ να πάθεις τίποτα>>

Αυτό έκανες και όμως δεν ζήτησες ποτέ σου αντάλλαγμα…ποτέ!

Α ρε μαμά!

 

Μεγάλωνα και ήσουν δίπλα μου…αγέρωχος βράχος..

Στις δυσκολίες στις τρικυμίες της ζωής όταν έλεγα θα σπάσει το κατάρτι και θα ‘ρθει η καταστροφή…

<<Μη φοβάσαι παιδί μου, εγώ είμαι εδώ>> μου ‘λεγες…

Α ρε μαμά!.

 

Παντρεύτηκα …Θυμάμαι εκείνη την ημέρα τα συναισθήματα σου ήταν ανάμεικτα…

Η ευτυχία μου σε ικανοποιούσε και σε έκανε ευτυχισμένη…

Αλλά δάκρυα κυλούσαν στα μάτια σου εκείνες τις στιγμές…

Μήπως δεν έκανα κάτι καλά;…μήπως δεν σου φερόμουν σωστά..;

Φαίνεται οξύμωρο αλλά εγώ κάτι τέτοιες στιγμές πλημμύριζα από χαρά και από την αγάπη σου…

Δάκρυζες και από τα μάτια σου κυλούσαν δάκρυα αγάπης,

τα οποία συνοδεύονταν από τις πιο γλυκές και αληθινές ευχές που έχω ακούσει ποτέ..

Εκείνο το βράδυ σου έδωσα ένα φιλί και σου είπα: <<Καληνύχτα μαμά…>> !

Α ρε μαμά!

 

Λίγε μέρες μετά με πήρες τηλέφωνο…

Μου μιλούσες γλυκά και τρυφερά, όπως πάντα…Μου ζήτησες να έρθω να σε δω!

Σου υποσχέθηκα ότι θα ερχόμουν την επόμενη μέρα!

Γέμισες χαρά…ήσουν ευτυχισμένη…

Α ρε μαμά!

 

Η επόμενη μέρα ήρθε.. Μα εγώ δεν ήρθα ποτέ…

Προτίμησα να φέρω εις πέρας τη δουλειά που είχα…

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου όμως, πως θα ερχόμουν πάσα θυσία την επόμενη μέρα…!

Και όντως το έκανα…

Α ρε μαμά!

 

Το ίδιο βράδυ…ο καιρός συννεφιασμένος και μουντός…

Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο…δεν κατάλαβα ποιος ήταν …

Ο χρόνος σταματά με το άκουσμα της είδησης…ο κόσμος χάνεται..

Και στο μυαλό μου έρχεται εκείνη η στιγμή που με κρατούσες αγκαλιά και με φιλούσες…

Τότε που έμαθα τον κόσμο και μου ‘δωσες ζωή..

Α ρε μαμά!.

 

Φαίνεται πως ο χρόνος πίσω δεν γυρνά..

Μονάχα το παρόν, σου θυμίζει το παρελθόν σου…

Τις στιγμές που ένιωσες άνθρωπος και γεμάτος αγάπη…

Και αυτές οι στιγμές μαζί σου δεν μπορούν να συγκριθούν με κανέναν και τίποτα!

Α ρε μαμά!

Κρατώ στα χέρια μου ένα τριαντάφυλλο και φορώ το φυλαχτό που μου ΄χες χαρίσει…Τότε…

Κάθομαι πλάι σου και σου μιλώ …Σου δίνω το τριαντάφυλλο, που δεν πρόλαβα να σου δώσω τότε..

Ο αέρας φυσάει και ο καιρός νομίζω μοιάζει με την ψυχή μου που κλαίει…

Φεύγοντας σου άναψα το καντηλάκι και 2 κεράκια…και σου έγραψα σε μια πετρούλα..:

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΑ..ΣΕ ΑΓΑΠΩ!

Α ρε μαμά!