H Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα…

Όσο πιο μακριά είμαστε από την πατρίδα μας, τόσο περισσότερο τη σκεφτόμαστε, τη λησμονούμε και τόσο περισσότερο την αγαπάμε και την επιθυμούμε..
Όταν βρισκόμαστε στην Ελλάδα ζούμε καθημερινά με τα προβλήματά μας- αρκετοί πλέον ηρωικά και περήφανα- ,βιώνουμε καθημερινά άγχος, βλέπουμε τις μικρότητες, τις ανεπάρκειες των πολιτικών αρχηγών, που κατά καιρούς οδήγησαν επιμελημένα σε μιζέρια τον λαό μας . Διαπιστώσαμε αρκετές φορές την αβάσταχτη ελαφρότητα κάποιων πολιτικών. Συχνά διαβάζω τον Σοφοκλή, ένεκα και των φιλοσοφικών μου σπουδών και σκέφτομαι ότι ο Οιδίποδας του Σοφοκλέους , όταν συνειδητοποίησε την καταστροφή που προκάλεσε γύρω του, ένοιωσε τόσο ενοχικά , παρόλο που αυτό έγινε άθελά του, και μάλιστα ενώ προσπάθησε να το αποφύγει, έφτασε μέσα από τη διαπίστωση της τραγικότητάς του να βγάλει τα μάτια του και στο τέλος αυτοεξορίστηκε.Απλά μπορεί και να αναφώναξε: «Η πράξη μου τότε υπάρχει πάντα;»

Κάποιοι δικοί μας πολιτικοί αποποιούνται παντελώς των ευθυνών τους και διεκδικούν ξανά την εξουσία λες και ο λαός είναι αμνήμων. Μπορεί όμως και να τον κάνουν αμνήμονα καθώς διαπιστώνουμε τη χειραγώγηση που επιχειρείται εντέχνως με ποικίλους τρόπους. Εδώ ευελπιστούμε πως ο λαός θα σκεφτεί πιο ώριμα και πιο σοφά από ότι στο παρελθόν. Είναι όμως ένα μεγάλο θέμα αυτό που θα επανέλθω σύντομα.
Σήμερα θα σταθώ στο να αιτιολογήσω μέσα από μια βασική αιτία (γιατί υπάρχουν πολλές) την ανάσα ζωής και περηφάνιας που δίνουν οι Έλληνες μετανάστες καθώς και στα χωριά του Δήμου μας είναι πάρα πολλοί και τώρα θα επιστρέψουν για λίγο για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.
Κάτι ιδιαίτερα όμορφο συμβαίνει στους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό. Γίνονται καλύτεροι και πιο οργανωτικοί, πιο μεθοδικοί και τολμηροί.
Έχουν στην ψυχή τους την περηφάνια της φυλής τους, αντιλαμβάνονται ότι όντας Έλληνες έχουν την ευθύνη να είναι αντάξιοι των προγόνων τους και αυτό λειτουργεί έμμεσα σαν μια γλυκιά αυθυποβολή, και η τελευταία γενόμενη όμορφη πίστη, ασκεί μια γόνιμη , ελπιδοφόρα επίδραση στη νεοελληνική ευαίσθητη ψυχή τους..
Όντας και ζώντας μακριά από τα πάτρια εδάφη έχουν περισσότερη ελευθερία να αισθανθούν μια ευεργετική εικόνα της πατρίδας, να συλλάβουν καλύτερα την αποστολή της στον κόσμο (φωτοδότρα της ανθρώπινης εξέλιξης ), και συνακόλουθα τη δική τους ταπεινή αποστολή. Μια αποστολή που τους κάνει άξια αυτοδημιούργητους , φίλεργους και προκομμένους. Τολμούν , ρισκάρουν και πετυχαίνουν.
Και όπως είπε και ο Καζαντζάκης «Χάρη σ’ αυτή την ουτοπία επέζησαν οι Έλληνες. Μετά από τόσους αιώνες εισβολών, σφαγών, λιμών, θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί. Όμως η ουτοπία, που έγινε πίστη, δεν τους αφήνει να πεθάνουν. H Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα.»

Μπότη Σ. Δέσποινα

2 Σχόλια

  1. Λάτρης της σωστής χρήσης της ελληνικής γλώσσας
    09/07/2018 at 13:15

    Ένεκα των φιλοσοφικών σπουδών απαιτείται πιο προσεγμένη κ σωστή χρήση του γραπτού λόγου! Νομίζω….

  2. Δημητρης
    09/07/2018 at 18:46

    Πες στα Δέσποινα μόνο εσύ μπορείς