«Η ουδετερότητα ως πράξη και η δυνητική πρόθεση.»

Αν κανείς προσπαθήσει να σκιαγραφήσει το προφίλ της κοινωνίας μας, σαφώς και θα καταλήξει σε μια σειρά συμπερασμάτων, άξια προς ανάλυση. Σκιαγραφώντας κανείς το προφίλ των πολιτών ίσως οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν οι εξής κατηγορίες:

α. Οι ενεργοί πολιτικά. Οι ενταγμένοι σε κάποιο πολιτικό κόμμα, οι οποίοι ασχολούνται είτε γιατί το θέλουν και το πιστεύουν, είτε γιατί πρέπει να δικαιολογήσουν την ένταξή τους, είτε γιατί το θέλει ο μπαμπάς.

β. Οι ανενεργοί πολιτικά που θέλουν μια αλλαγή αλλά διστάζουν διότι θεωρούν πως δεν μπορούν να εισέλθουν σ’ ένα χώρο άγνωστο.

γ. Οι ουδέτεροι, παντελώς αδιάφοροι.

Οι πολίτες της πρώτης κατηγορίας θεωρώ πως ευθύνονται για την υπάρχουσα κατάσταση… είτε θετική και καλή, είτε αρνητική… αναλόγως πως το αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Οι πολίτες της δεύτερης κατηγορίας είναι εκείνοι που εάν, όταν και εφόσον βρεθούν οι κατάλληλες συνθήκες και συμμετέχουν ενεργά στα κοινά ίσως αλλάξει κάτι.

Οι πολίτες της τρίτης κατηγορίας ωστόσο, είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σ’ έναν τόπο. Είναι ίσως περισσότερο υπεύθυνοι από τους νομικά και δικαιωματικά έχοντες την ευθύνη.

Κάνοντας τον συνήγορο του διαβόλου στον εαυτό μου, θα προλάβω να πω πως… ναι ίσως υπάρχουν και άλλες κατηγορίες πολιτών.

Αυτοί για παράδειγμα που βολεύτηκαν μέσω κάποιου κόμματος και τώρα αδρανούν εθελοντικά.

Ή μια άλλη κατηγορία, που τους έχουν υποσχεθεί διάφορα και περιμένουν κ αυτοί αδρανείς καιροσκοπικά.

Μπορεί να υπάρχει-ουν κι άλλες κατηγορίες που ίσως μου διαφεύγουν.

Πραγματικά όμως, δυσκολεύομαι να διαχωρίσω τι είναι χειρότερο: η κερδοσκοπική συμμετοχή ή η άκρα απάθεια.

Παρακολουθώντας μέρος της χθεσινής συνεδρίασης του Δημοτικού συμβουλίου (συνεδρίαση της 18/12/2018) διαπίστωσα: μια συνεννοημένη άρνηση από την αντιπολίτευση, ουδετερότητα ή αδυναμία έκφρασης άποψης από την συμπολίτευση και δυο φωνές, σαν όαση στην έρημο από ανθρώπους με κριτική σκέψη. Βέβαια 2 κούκοι δεν φέρνουν την άνοιξη.

Δηλαδή κάνοντας ταμείο…έχουμε 7-8 συνεννοημένους να απέχουν (άσχετα με το αν είχαν δίκιο ή όχι), 14-15 εθελοντικά ουδέτερους (το καλό σενάριο) και 1-2 λογικούς και άξιους για τη θέση… τους λοιπούς θα τους κατατάξω στους δυνητικά πρόθυμους.

Πως σας φαίνεται η αναλογία;

Η ιστορία λέει πως τίποτα καλό δεν βγήκε ποτέ από «ζώνες άνεσης». Καφέ – τσιγάρο – τσίπουρο- εφηβεία στα 70 και «έλα μωρέ..» δεν βγάζει πουθενά για το σύνολο.

Όσοι έχετε πετύχει χωρίς να ιδρώσετε, να πονέσατε, να κλάψατε, πείτε και σε μας το μυστικό. Όσοι νιώθετε ικανοποιημένοι απ’ όσα σας προσφέρονται, οφείλετε να το εξετάσετε λιγάκι παραπάνω. Κοιτάξτε και τον διπλανό σας…τον γείτονα… τον φίλο σας…Τις «πτήσεις» πιστεύω δε τις βλέπω μόνο εγώ για «πτώσεις».

Η πρόοδος, η ευημερία, η επιτυχία, απαιτούν ενεργοποίηση – συμμετοχή, υπεύθυνη τώρα…το μετά ας το αφήσουμε για μετά.

Αυτό που αντιλαμβάνομαι, κλείνοντας, είναι πως για τα άκρως-άκρως βασικά αγαθά, δεν υπάρχει ασανσέρ…Δυστυχώς, πρέπει να πάμε από τα σκαλιά.

Με εκτίμηση

Κωνσταντέλλος Δημήτρης