«Ο ωχαδελφισμός και οι τρεις Ιεράρχες» – Γράφει η φιλόλογος Ευαγγελία Μπίτζιου

Σήμερα εορτάζονται οι Τρεις Ιεράρχες (Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος ή Ναζιανζηνός και Ιωάννης ο Χρυσόστομος), οι προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών. Καθένας συνέβαλε με τον τρόπο του στην ενίσχυση αφενός της Ορθοδόξου πίστεως αφετέρου της φιλανθρωπίας και των γραμμάτων.

Κι όμως τα σχολεία, εξαιρέσει των Παιδικών σταθμών, θα παραμείνουν κλειστά, τιμώντας(;) έτσι τους προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας. Αντί δηλαδή αυτήν η μέρα να είναι μια πραγματική εορτή της μάθησης για μαθητές δασκάλους και καθηγητές, κατάντησε μια ακόμη ευκαιρία για…αργία.

Σε άλλες πόλεις, θα μου πείτε, αλλάζουν άγιο-προστάτη για να μην χαθεί η αργία, στους 3 Ιεράρχες θα κολλήσουμε;; Η ταπεινότης μου μού λέει ότι αυτό είναι το λιγότερο οξύμωρο (στην πραγματικότητα, »κατάντια» θα το ονόμαζα). Θα μου πείτε και πάλι ασφαλώς »και τι δεν έχει αποτελματωθεί πια σε αυτήν τη χώρα;» Αυτό σημαίνει όμως ότι πρέπει να τα αφήσουμε όλα στην τύχη τους; Τα παιδιά δηλαδή θα μάθουν από μόνα τους – δεν λέω υποχρεωτικά για τους 3 Ιεράρχες, αφορμή παίρνω από το γεγονός- τι σημαίνει πραγματική παιδεία και πώς η εκπαίδευση μπορεί να συμβάλει στην καλλιέργεια ενός πεπαιδευμένου χαρακτήρα; Θα ‘‘τριγυρίζουν και (θα) βόσκουν, σαν ζώα λυμένα, όπου τύχει να συναντήσουν από μόνοι τους την αρετή’’, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Σωκράτης για τους γιους του Περικλή; Νομίζω πως τείνουμε να παραιτηθούμε (χρησιμοποιώ το ‘’τείνουμε’’ διότι υπάρχουν ακόμη ορισμένοι -λίγοι- ‘‘αλαφροΐσκιωτοι’’ με τη θετική έννοια του όρου, που αγωνίζονται μολονότι βάλλονται) από κάθε προσπάθεια – έστω και ισχνή- για την ενίσχυση των αξιών που θεμελίωσαν την ταυτότητα του ελληνικού έθνους. Βαυκαλιζόμαστε στρουθοκαμηλίζοντας. Ωχαδελφίζουμε εγωιστικά φερόμενοι και σε βάρος του εαυτού μας (πάλι οξύμωρο!). Ζωντανοί νεκροί καταντήσαμε και το χειρότερο είναι ότι καταδικάζουμε και τα παιδιά μας σε αυτήν τη νοοτροπία.

Και τι να γίνει; Να διαδηλώσουμε για να καταστεί η 30η Ιανουαρίου ημέρα εργάσιμη για να ξεφορτωθούμε τα παιδιά στο σχολείο, να κάνουν μάθημα (μήπως και ηρεμήσουμε λιγάκι εμείς στο σπίτι) ή για να λάβουν καταναγκαστικά μέρος σε μια άτονη και χωρίς ενδιαφέρον σχολική εορτή ύστερα από τον αδιάφορο εκκλησιασμό; Είναι μια άποψη…

Αλλά ακόμη κι αν διαμαρτυρηθούμε, θα εισακουστούμε; Εδώ δεν έχει εισακουστεί κόσμος και κοσμάκης που διαδήλωνε καιρό τώρα για το δίκαιο της πατρίδας μας. Αυτή είναι μια άλλη άποψη..

Το λάθος και το σωστό δε θα το υποδείξω εγώ με το νεαρό και άπειρο της ηλικίας μου και πολλών της γενιάς μου. Ας το κρίνει καθένας με γνώμονα τη φρόνηση -όχι απλώς τη λογική- και την παρακαταθήκη που υποχρεωτικά θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας.

Μπίτζιου Κ. Ευαγγελία, Φιλόλογος


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *