Οδοιπορικό στους Αγίους Τόπους – 3η ημέρα

Το πρόγραμμα της τρίτης κατά σειρά ημέρας στους Αγίους Τόπους που διοργανώθηκε από την τοπική ηλεκτρονική εφημερίδα «KRHNH LIVE» σε συνεργασία με το ταξιδιωτικό γραφείο «MARIOS TRAVEL» ξεκίνησε με επίσκεψη στη Σαμάρεια στον μεγαλοπρεπή Ναό της Αγίας Φωτεινής, όπου βρίσκεται το Φρέαρ του Ιακώβ και το ιερό σκήνωμα του Αγίου Φιλούμενου.

Το φρέαρ του Ιακώβ είναι ένα από τα πιο σπουδαία προσκηνύματα της Αγίας Γης . Στο πηγάδι αυτό που θα δείτε, ο Χριστός κάθισε κουρασμένος από την οδοιπορία και ζήτησε να πιει νερό από μια γυναίκα η οποία εκείνη την ώρα πήγε να γεμίσει το σταμνί της. Η γυναίκα όμως αυτή η αμαρτωλή όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια έμελε να μετανοήσει και να γεννηθεί μέσα της η πίστη αλλά και η ανάγκη να ξεδιψάσει με το αιώνιο νερό για το οποίο ο Χριστός της μίλησε σε αυτή τους την συνάντηση.


ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ Ο ΓΕΡΩΝ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ

Το φρέαρ του Ιακώβ είναι ένα από τα πιο σπουδαία προσκηνύματα της Αγίας Γης

Στη συνέχεια επισκευτήκαμε την Ιερά Μονή του Αββά Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου που βρίσκεται ανατολικώς της Βηθλεέμ, στην είσοδον της ερήμου και επάνω εις τον αρχαίον κεντρικόν δρόμον, ο οποίος οδηγεί από την έρημον του Ιορδάνου εις την Νεκράν Θάλασσαν.

Επάνω σε ένα υψηλό οροπέδιο . Από την Ι. Μονή φαίνεται η Βηθλεέμ, η Ιερουσαλήμ με το Όρος των Ελαιών, ο Ιορδάνης ποταμός, η Νεκρά θάλασσα, και το Σαραντάριο Όρος.
Τὸ σημερινὸ μοναστῆρι εἶναι χτισμένο στή θέση τοῦ ἀρχαίου κοινοβίου, ποὺ ἵδρυσε ὁ μέγας Κοινοβιάρχης τοῦ μοναχισμοῦ τῆς Ἁγίας Γῆς, ὁ ἅγιος Θεοδόσιος, τὸν 5ο αἰῶνα. Στον περιβολο τοῦ μοναστηρίου βλέπει κανεὶς μωσαϊκὰ δάπεδα μὲ ἑλληνικὲς ἐπιγραφές, μαρμάρινα κιονόκρανα καὶ κολῶνες, στέρνες καὶ ἐρείπια κτιρίων.
Η Σπηλιά, προσκύνημα, παρουσιάζει μεγάλον ενδιαφέρον διότι, συμφώνως προς την παράδοσιν, εκεί διανυκτέρευσαν οι Τρείς Μάγοι επιστρέφοντες από την Βηθλεέμ. Η Σπηλιά είναι φυσική, με ολίγα λαξευτά σημεία και κατά την μακραίωνον ιστορίαν της Μονής εχρησιμοποιήθη ως Εκκλησία αρχικώς και αργότερον ως κοιμητήριον. Μέσα εις μαρμαρίνους λάρνακας κατά μήκος των τοίχων της σπηλιάς είναι ενταφιασμένοι ο ιδρυτής του μοναστηριού ο Άγιος Θεοδόσιος, ο Άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων, ο διάδοχος του Αγίου,η Αγία Ευλογία· μητέρα του Οσίου Θεοδοσίου , ο Άγιος Κόπρης, η Αγία Σοφία, μητέρα του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου, η Αγία Θεοδότη, μητέρα των Αγίων Αναργύρων, η μητέρα του Αγίου Παντελεήμονος, η Αγία Ευβούλη, η Αγία Μαρία μητέρα των Αγίων Αρκαδίου και Ιωάννου, συζύγου δε του Αγίου Ξενοφώντος, ο Άγιος Ιωάννης Μόσχος, ο γνωστός συγγραφεύς του Λειμωναρίου και άλλαι εξέχουσαι μορφαί του μοναχισμού της Παλαιστίνης. Επί του δαπέδου του σπηλαίου υπάρχουν 35 τάφοι διαφόρων Αγίων.

Αμέσως μετά αναχωρήσαμε με βανάκια για την καρδιά της ερήμου της Ιουδαίας, μεταξύ της Βηθλεέμ και της Νεκράς Θάλασσας, όπου βρίσκεται σκαρφαλωμένη κυριολεκτικά στην απότομη πλαγιά του χείμαρρου των Κέδρων η Λαύρα του Αγίου Σάββα  . Το επιβλητικό αυτό Μοναστήρι με συνεχή ιστορία 1500 ετών, που είναι άβατο για τις γυναίκες, ιδρύθηκε από τον Άγιο Σάββα τον Ηγιασμένο το 485μ.Χ.

Αρχικά ο Άγιος Σάββας το 479μ.Χ μετά από προτροπή Αγγέλου εγκαταστάθηκε ως ερημίτης σε σπήλαιο της απέναντι ανατολικής όχθης του πύρινου ποταμού. Το σπήλαιο αυτό διατηρείται μέχρι και σήμερα και εκεί ο Άγιος έζησε πολλά χρόνια.
Σιγά σιγά η φήμη του Αγίου άρχισε να γίνεται γνωστή με αποτέλεσμα να αρχίσουν να συναθροίζονται γύρω του πλήθος ερημιτών και αναχωρητών που διέκριναν στο πρόσωπο του, τον φωτισμένο από το Άγιο Πνεύμα άνθρωπο.

Καθοδηγούμενος από την Θεοτόκο πέρασε στην απέναντι όχθη του ποταμού για να κτίσει Μοναστήρι, στο σημείο όπου έβλεπε να υψώνεται πύρινη στήλη. Ερευνώντας τον τόπο βρήκε θεόκτιστο σπήλαιο, το οποίο είχε την κατάλληλη μορφή για να γίνει ναός. Το Ναό αυτόν, τον αφιέρωσε στον Άγιο Νικόλαο.

Η συνοδεία τότε του Αγίου έφτανε στους 150 μοναχούς. Κάποιοι λοιπόν από αυτούς εναντιώθηκαν στον Άγιο και ζήτησαν την αντικατάστασή του από Ηγούμενο. Ο τότε Πατριάρχης όμως Σαλλούστιος, γνωρίζοντας την αγιότητα του Σάββα, τους αγνόησε και μάλιστα τον χειροτόνησε πρεσβύτερο.

Η προσεύλεση Μοναχών αυξανόταν και ο Άγιος δέχονταν Μοναχούς οι οποίοι είχαν ήδη δοκιμασθεί σε Μοναστικό Κοινόβιο, και βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο μοναχικής ασκήσεως. Έτσι λοιπόν οι αρχάριοι Μοναχοί γίνονταν αρχικά δεκτοί στο Μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, που βρίσκεται στην είσοδο της ερήμου της Ιουδαίας (σε σχετικά κοντινή απόσταση με την Λαύρα), και ανάλογα με την πρόοδό τους προετοιμάζονταν και κατόπιν πήγαιναν να συνεχίσουν την μοναχική ζωή τους στη Λαύρα. Γι’αυτό λοιπόν ο Άγιος Σάββας έλεγε χαριτολογώντας προς τον Άγιο Θεοδόσιο, ότι ο ίδιος ήταν “Ηγούμενος Ηγουμένων”, ενώ ο Θεοδόσιος “Ηγούμενος παιδίων”, δηλαδή αρχαρίων.

Το 494μ.Χ. άρχισαν οι εργασίες ανοικοδόμησης της Μεγάλης Εκκλησίας της Θεοτόκου, διότι πλέον ο μικρός Θεόκτιστος Ναός του Αγίου Νικολάου, δεν επαρκούσε για τις λατρευτικές ανάγκες της Μονής. Ωστόσο οι μαθητές που είχαν κατηγορήσει τον Άγιο την πρώτη φορά, πάλι επαναστάτησαν εναντίον του, με αποτέλεσμα ο Άγιος Σάββας να αποχωρήσει από την Λαύρα για περίπου 5 έτη. Τελικά επέστρεψε πίσω στη Μονή και αναγκάστηκαν να φύγουν οι στασιαστές και να εγκατασταθούν στη Νέα Λαύρα, που είχε ιδρύσει ο Άγιος, τον καιρό της απομάκρυνσής του. Μάλιστα χωρίς καμία ανεξικακία, τους βοήθησε στο χτίσιμο και την διοργάνωση της Λαύρας τους.

Μέχρι να πεθάνει ίδρυσε άλλες δυο Λαύρες, του Επταστόμου και του Ιερεμίου, καθώς και δύο κοινόβια, του Σπηλαίου και του Σχολαρίου. Τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής, ελάμπριναν πολλές θαυμαστές πράξεις, που είχαν ιδιαίτερη σημασία για την εκκλησιαστική και παγκόσμια Ιστορία. Πολέμησε με πολύ ζήλο την αίρεση του Μονοφυσιτισμού και με το να στηρίξει τον νέο Πατριάρχη Ιεροσολύμων, Ιωάννη τον Γ΄, διεφύλαξε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων στην ορθή πίστη, μια και οι Εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης, της Αντιόχειας και της Αλεξάνδρειας είχαν περιέλθει τότε σε μονοφυσίτες Πατριάρχες. Αργότερα η Ορθοδοξία απεκαταστάθηκε πλήρως σε όλα τα Πατριαρχεία.

Αφήνοντας πίσω μας τον Άγιο Σάββα και την έρημο της Ιουδαίας αναχωρήσαμε για το σπήλαιο της Γεννήσεως του Ιησού το οποίο αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα και αγιότερα προσκυνήματα. Ιδιαίτερο δέος συνέχει τον κάθε πιστό η είσοδος εντός αυτού του τόσο ταπεινού χώρου όπου, εκείνη την άγια νύχτα, χώρεσε ολόκληρος ο Ουρανός…!

Η αίγλη της και η φήμη τηςΒηθλεέμ διατρέχει όλη την οικουμένη από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, αφού εδώ γεννήθηκε από την Αγία Παρθένο το «παιδίον Ιησούς». Το σπήλαιο της Γεννήσεως αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα και αγιότερα προσκυνήματα. Ιδιαίτερο δέος συνέχει τον κάθε πιστό στην είσοδό του εντός αυτού του τόσο ταπεινού χώρου όπου, εκείνη την άγια νύχτα, χώρεσε ολόκληρος ο Ουρανός!
«Διέλθωμεν δὴ ἕως Βηθλεὲμ…»
Ας πάμε λοιπὸν έως την Βηθλεὲμ!

Αφού προσκυνήσαμε στο σπήλαιο της γεννήσεως μεταβήκαμε στο σπήλαιο των νηπίων. Στο σπήλαιο που οι άνθρωποι έθαψαν τα βρέφη που έσφαξε η μανία του Ηρώδη. Το σπήλαιο αυτό έγινε τόπος προσευχής και ασκήσεως και σε αυτό ετάφησαν και πολλοί Άγιοι πατέρες που εσφάγησαν το 614 μ. Χ. από τους Πέρσες. Στο εσωτερικό του βλέπει κανείς τους τάφους των Αγίων αλλά και πολλά οστά νηπίων και ενηλίκων.

Ο χώρος παρότι κάτω από τη γη με πολλή υγρασία παντού της αναδίδει άρρητη ευωδία.


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *