Οργίζεται μέσω στίχων ο Γιώργος Αλεξανδρής

Νέο ποίημα έρχεται να προστεθεί στη ποιητική συλλογή του τοπικού ποιητή – συγγραφέα

Οργισμένος με τη γενικότερη πολιτική και οικονομική κατάσταση που διέπει τη χώρα εμφανίζεται ο συγγραφέας-ποιητής Γιώργος Αλεξανδρής. Με το νέο του ποίημα «Οργίζομαι» έρχεται να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του με τη γενικότερη πολιτική κατάσταση, κάτι που το πράττουν σε δημόσιες και μη συζητήσεις τους οι περισσότεροι Έλληνες.

Το ποίημα έρχεται να προστεθεί στα πολλά άλλα που ανήκουν στην συλλογή του τοπικού ποιητή Γιώργου Αλεξανδρή.

«ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ»

Έρχο­νται στιγ­μές,
που χωρίς προ­σχή­ματα και υπεκ­φυ­γές,
χωρίς ανα­στο­λές και δικαιο­λο­γίες αντι­φα­τι­κές,
ξεπερνώ τις αυτα­πά­τες μου,τις πλά­νες μου
τις ωραιο­ποι­η­μέ­νες περι­πλα­νή­σεις μου
και φεύγω πέρ’ απ’ τα χαλ­κευ­μένα  όρια
της μικρής και λαφυ­ρα­γω­γη­μέ­νης ελευ­θε­ρίας μου.Και οργί­ζο­μαι.
Οργί­ζο­μαι με τους κάποιους,τους δήθεν,
τους άλλου­ςμε τις περι­σπού­δα­στες περ­γα­μη­νές,
τις κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σίες και τις ηθι­κές αξίες,
μ’ αυτούς που δικαιού­νται να ερμη­νεύ­ουν,
να μεθο­δεύ­ουν και ν’ απο­φα­σί­ζουν,
μ’ αυτούς που υπο­χρε­ού­νται ν’ ανη­συ­χούν,
να συντρέ­χουν και να καθο­δη­γούν.
Μ’ αυτούς που από θέση και σχήμα,
αργυ­ρα­μοι­βοί της υπο­κρι­σίας και τέκτο­νες της απά­της,
προ­δια­γρά­φουν συμπε­ρι­φο­ρές και στό­χους,
καλώ­ντας με να δανει­στώ  αυτά που μου πήραν,
και να μοι­ρα­στώ αυτά που δεν έχουν.
Οργί­ζο­μαι στο αγλάι­σμα της χαμέρ­πειας,
στη θρα­σύ­τητα  της μικρο­πρέ­πειας,
στη δια­βολή και τη δια­πό­μπευση
της αρε­τής και του σεβα­σμού.
Οργί­ζο­μαι όταν καπη­λεύ­ο­νται την αξιο­πρέ­πειά μου,
όταν φανερά με ταπει­νώ­νουν ως υπά­κουο
και ύπουλα με συν­θλί­βουν ως υπή­κοο,
και προ­στα­τευ­τικά  με χαρα­κτη­ρί­ζουν
προ­σαρ­μό­σιμο εν αφθο­νία είδος.
Οργί­ζο­μαι στην περη­φά­νια και την πρό­κληση
του ρηχού στο­χα­σμού τους
και την αμε­τρο­έ­πεια των λόγων τους,
στην προ­βολή και την αθώ­ωση
της απα­ξί­ω­σης και της απο­χαύ­νω­σης,
της αδια­φο­ρίας και της απο­στα­σιο­ποί­η­σης.
Οργί­ζο­μαι στη λαθρο­χει­ρία της ζωής μου.
Που με γαλού­χη­σαν στη σύνεση της σιω­πής,
που με καθή­λω­σαν αδρανή  και αδη­φάγο
σε μαυ­λι­στι­κούς ήχους και συντε­ταγ­μέ­νες  εικό­νες,
που με ανα­γό­ρευ­σαν ειδή­μονα
και αυτό­φωτο αστέρα με βαυ­κα­λί­ζουν.
Οργί­ζο­μαι που με κηρύγ­ματα κατη­γο­ρη­τή­ρια,
με φανα­τι­σμούς και θρη­σκο­λη­ψίες,
με υστε­ρίες και δοκη­σί­σο­φες  ανα­φο­ρές
με καλούν ως ταγοί και προ­φή­τες
στης σωτη­ρο­μα­νίας τους τις εμμο­νές.
Οργί­ζο­μαι για τη χει­ρα­γώ­γηση της ζωής μου.
Που με ανά­γκα­σαν να μαθη­τεύσω
στα σκο­τα­δι­στικά θρα­νία τους,
να αυτο­μο­λήσω στις ιδε­ο­λο­γίες τους,
που με απο­προ­σα­να­τό­λι­σαν με τις ιδε­ο­λη­ψίες τους
που με κολά­κε­ψαν και με απο­γύ­μνω­σαν
από αντι­στά­σεις και ενο­χές.
Μα πιο πολύ οργί­ζο­μαι που ανα­κά­λυψα
στην άκρη του μυα­λού μου,
πως η ευπεί­θεια μπο­ρεί και να με βολεύει,
πως μπο­ρεί και να μ’ αρέ­σουν
τα φανερά είδωλα και τα κρυφά όνειρα,
και επι­νο­ώ­ντας ένα ισχυρό άλλοθι,
δε δια­κρίνω καμιά ανί­ερη συμ­μα­χία,
κανε­νός είδους σκο­πι­μό­τητα και βία,
πως δεν εξυ­φαί­νε­ται καμιά συνω­μο­σία
και βου­λιάζω στην  παραί­τηση και την απραξία.».

Γιώργος  Αλεξανδρής
www.alexandri23.net

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *