Ποίημα του συντοπίτη Γιώργου Αλεξανδρή

Χρόνια τώρα ο συντοπίτης Γιώργος Αλεξανδρής μετάφερει συναίσθηματα μέσω των ποιημάτων του, συγκινώντας κάθε ηλικία ανθρώπων. Μέσω των ποιημάτων του προσπαθεί να αποτυπώσει τα δικά του συναισθήματα ή να μεταφέρει μια ιστορία που του μεταφέρθηκε μέσω των στίχων.

Όπως αναφέρει ο Γιώργος Αλεξανδρής, καταγόμενος από το Πετρωτό, «στον ποι­ητή ανήκουν οι κατα­νυ­κτι­κές αγρύ­πνιες, οι μυστη­ρια­κές ιερο­τε­λε­στίες, το παί­δεμα του νου και της ψυχής, το πλά­νταγμα.».

Ο κος Αλεξανδρής μας κοινοποίησε το παρακάτω ποίημα για τους αναγνώστες της ιστοσελίδας μας και εμείς με μεγάλη χαρά σας το παρουσιάζουμε:

    ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ  

Όλη του η ζωή,

ήταν δυο γωνιές  και λίγα μέτρα δρόμος.

Άπλωνε τα χέρια του

κι έφτανε ως τ’ ακρινά του κόσμου.

Το ’να στης μοναξιάς το γλύκασμα

και τ’ άλλο στο φέγγισμα του ονείρου.

Χωρίς απαντοχές,

δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες.

Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά

και πότε  αναθυμώντας λόγια ξένα.

 

Όλη του η ζωή,

ένα παράθυρο κλειστό και μια σχισμή στο χρόνο.

Δίπλωνε τις πεθυμιές

κι  ευδαιμόνευε στο ησυχαστήριό του.

Άλλοτε με μια μοναχική σε συμπόσιο τελετή

και άλλοτε με μια ακόμη σε απόδειπνο καταφυγή.

Δίχως θύμησες,

ασκήτευε στη σιωπή και τη φαντασία.

Για το γαλήνεμα της ψυχής και το απάγκιο,

για το ημέρεμα του νου και τη λησμοσύνη.

 

Όλη του η ζωή,

ένα ιστόρημα λειψό  και μια επανάληψη δειλή.

Σύναζε τις αλήθειες του

και σμίλευε την καθημερινότητά του.

Με μια αυτάρεσκη εντρυφή στις βεβαιότητές του

κι έναν ανύποπτο εγκλεισμό στις συνήθειές του.

Χωρίς πειρασμούς,

γήτευε την κάθε αρχή και εξάγνιζε το τέλος.

Ενδόμυχα, ως αρετή η  αίρεση και ο αφορισμός

και ως τελείωση η αποδοχή και ο καθαρμός.

8-5-17
www.alexandris23.net