Σκέψεις ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών

Εκλογές ενόψει… η κριτική-άλλοτε με επιχειρήματα άλλοτε με λιβέλους, ιδίως από γνωστούς και «φίλους»-  τα σχόλια, οι ίντριγκες που και που κανένας καβγάς (έτσι για να διατηρείται το ενδιαφέρον αμείωτο!) δίνουν και παίρνουν. Πολλοί οι υποψήφιοι, κυρίως οι νέοι κι αυτό είναι θετικό, άκρως δημοκρατικό και εν πάση περιπτώσει ευκταίο.

Διαβάζοντας εντούτοις αναρτήσεις και σχόλια επί σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με προβλημάτισαν δύο  θέσεις αμφότερες εκπεφρασμένες από ντόπιους επιστήμονες  (τα ονόματα και οι λοιπές ιδιότητες δεν έχουν ούτως ή άλλως σημασία παρά οι απόψεις και οι συμπεριφορές) για τους νέους -ηλικιακά κι όχι μόνο- υποψηφίους.

Σύμφωνα με τη μία θέση φαίνεται μάλλον απίθανο να υπάρξει τελικά τόση καινοτομία στα ψηφοδέλτια. Ο ισχυρισμός αυτός αιτιολογείται από το γεγονός ότι μάλλον οι υποψήφιοι για το Δήμο δυσκολεύονται να οριστικοποιήσουν τα ψηφοδέλτια. Προς επίρρωσιν δε του ισχυρισμού τούτου τίθενται εν αμφιβόλω ακόμη και οι εξαγγελίες περί οιασδήποτε ευαγγελιζομένης από τους υποψηφίους για το δήμο καινοτομίας.

Κατά την άλλη τοποθέτηση, η οποία δεν σας κρύβω ότι με προβλημάτισε έτι πλέον της προαναφερθείσας, απώτερος στόχος όλων των υποψηφίων – δεν ήταν απολύτως σαφές αν εννοούσε τους υποψηφίους δημάρχους ή τους υποψηφίους γενικότερα – είναι η αποζημίωση, ήτοι το γνωστό ‘‘έχω λαμβάνειν’’ και ο βολεψακισμός. Για αυτόν το λόγο διατυπώθηκε ότι θα ήταν προτιμότερο, εφόσον άπαντες αποβλέπουν εις τα ανωτέρω και εφόσον η πρόταξη του ατομικού συμφέροντος αποτελεί πια κοινό μυστικό(;) στην ελληνική πολιτική σκηνή, όλοι οι υποψήφιοι να δηλώσουν απροκάλυπτα πως αποβλέπουν στα χρήματα αλλά και ότι συγχρόνως θα μεριμνήσουν για την ορθή λειτουργία βασικών δομών του τόπου, όπως τα σχολεία, οι κοινωφελείς και οικονομικές υπηρεσίες του δήμου κτλ.

Ανασκευάζοντας την πρώτη τοποθέτηση θα πω ότι συνιστά στοιχείο παλαιοκομματικό και αναχρονιστικό να προδικάζουμε και να καταδικάζουμε προβλέποντας, παρόλο που ΔΕΝ έχουμε δει, οτιδήποτε ‘’νέο’’. Είναι σαν να μην επιθυμούμε την εξέλιξη, την πρόοδο, την πρωτοτυπία. Θα συμφωνούσα απολύτως με τον θιασώτη της άποψης αυτής, αν καταδίκαζε την ‘‘καινοφάνεια’’ και την ψευτοκουλτούρα. Διότι στη διάθεση όσων-νέων και παλιών- επιθυμούν αποκλειστικά την προβολή και την εξουσία με τα όποια οφέλη προτάσσοντας κάτι δήθεν καινό, τίθενται -δυστυχώς – πάντοτε οι μηχανισμοί και οι παραμηχανισμοί της προβολής και φυσικά σε βάρος της πρωτοτυπίας. Απεναντίας οι άνθρωποι που στοχεύουν στην πρωτοτυπία, είναι εκείνοι που γαλουχούνται μέσα στις παραδόσεις(πολιτιστικές, επαγγελματικές κτλ), τις αφομοιώνουν και κατόπιν αυτές τις ίδιες τις αναδεικνύουν μέσα από την προσωπική τους ζείδωρη ματιά κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι και πάλι νέες, ουσιαστικά όχι μόνο επιφανειακά. Ασφαλώς, και δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τους λόγους για τους οποίους έλαβε καθείς- είτε νέος είτε παλιός με νέες προτάσεις και οράματα- την απόφαση να ασχοληθεί με τα αυτοδιοικητικά. Όλοι όμως έχουμε αμετάθετο χρέος απέναντι στο κοινό καλό, στο πλαίσιο του οποίου διασφαλίζεται το ατομικό, να αξιολογήσουμε όχι μόνο κατ’αρχήν αλλά και στα σημεία (τουλάχιστον όχι με γνώμονα τις προσωπικές έριδες) όλους τους υποψηφίους, παλιούς και νέους, αφού κατ’αρχάς (και όχι κατ’αρχήν) τους ακούσουμε. Αυτό είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Περνώντας στην άλλη τοποθέτηση, ενός επιστήμονα τον οποίο εκτιμώ, τολμώ να πω ότι θα έκανε πράγματι μεγάλη διαφορά, αν όλοι οι υποψήφιοι παραδέχονταν κάτι τέτοιο και μάλιστα, αν κρίνονταν όπως συνέβαινε με τις ‘‘ευθύνες’’ (εὐθῦναι) στην Κλασική Αθήνα. Μόνο που μηνιαία αντιμισθία, όπως διάβασα στο ΦΕΚ Τεύχος Β’ 4704 / 22.10.2018 που αποτελεί ΚΥΑ (Κοινή Υπουργική Απόφαση), δικαιούνται ο/η δήμαρχος, οι αντιδήμαρχοι, ο/η πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου και οι γενικοί γραμματείς των δήμων. Από αυτήν την άποψη μόνον οι υποψήφιοι που αποβλέπουν σε αυτές τις θέσεις θα μπορούσαν να παραδεχτούν ότι θέλουν να αποζημιωθούν, προκειμένου να ασκήσουν ένα λειτούργημα από θέση ευθύνης. Βεβαίως, κανείς δεν πρόκειται να το παραδεχτεί, ούτε καν οι λοιποί υποψήφιοι, οι οποίοι δεν αναμένεται να λάβουν χρήματα για το έργο το οποίο θα κληθούν να κάνουν, παρόλο που θα επωφεληθούν τουλάχιστον από την έκθεση (για καλό ή μη λόγο δεν έχει σημασία στις μέρες μας). Εκείνο όμως που θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς οι λοιποί είναι αφενός να έχουμε και αυτό το κριτήριο στον νου μας, προτού ψηφίσουμε, αφετέρου να αξιολογήσουμε το έργο που έχουν ήδη προσφέρει όσοι έχουν διατελέσει σε τέτοιες θέσεις, πάντοτε όμως λαμβάνοντας υπ’ όψιν και το ‘‘ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων’’ του Ηρακλείτου.

Σε κάθε περίπτωση, είτε πρόκειται για αιρετούς (ή αιρετέους) είτε για απλό κοσμάκη, που αναμένεται να ασκήσει για ακόμη μια φορά το εκλογικό του δικαίωμα, απαιτητά είναι τα εξής: Αυτοκριτική, αυτεπίγνωση και αυτοπραγμάτωση. Η τελευταία όμως καλό είναι να επιδιώκεται μόνο στο πλαίσιο της συλλογικότητας και με στόχο το κοινό όφελος τόσο για τους νυν υποψηφίους όσο και για τους μελλοντικούς.

Μπίτζιου Κ. Ευαγγελία

Φιλόλογος


2 Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *