Στον απόηχο μιας καταστροφής…!

Είναι δύσκολο να εκφράσει κανείς τα αισθήματά του στις οικογένειες των αδικοχαμένων αμερικανών συνανθρώπων μας, όπως δύσκολο είναι να μαλακώσει και ο πόνος που θολώνει το νου της ανθρωπότητας. Ως Έλληνες της διασποράς θα στείλουμε τη βαθιά λύπη και συμπαράστασή μας στις οικογένειες των θυμάτων δίνοντάς τους δύναμη και κουράγιο.

Το «οφθαλμός αντί οφθαλμού» που μεταφράζεται σε βία ή εκδίκηση δεν είναι το καλλίτερο για την εποχή μας. Όμως, χτες στις Η.Π.Α., δεκάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας χάθηκαν. Ποιος θα πληρώσει γι’ αυτούς και με ποιον τρόπο; Τι συμβαίνει τελικά στην εποχή του σήμερα, την εκσυγχρονισμένη από κάθε άποψη για το καλό της ανθρωπότητας; Πώς και ποιος τροφοδοτεί την τρομοκρατία που κοντεύει να γίνει το «αντίπαλο δέος» αντιπαραθέτοντας τις δικές της ταχτικές;

Πολλά τα ερωτήματα και πολλά αναπάντητα. Ο άνθρωπος έχει απολέσει την ταυτότητά του. Ο «ήρεμος» αντιπροσωπεύει τη σφύρα, ο «άγριος» τον άκμονα ή αντίστροφα και το μέταλλο (ο άνθρωπος) διαιωνίζεται στο εκκρεμές, που οι δυνάμεις του «καλού «και του «κακού» σχηματίζουν και δημιουργούν.

Η καταστροφή, στις 11.09.2001 στην Αμερική, αδιανόητων μεγεθών σε ψυχές και σε ύλη, στιγματίζει το ξεκίνημα του 21ου αιώνα. Ο κόσμος περνά πλέον στη δίνει απρόβλεπτων πραγμάτων, ενώ ο πλανήτης διανύει την πορεία του μέσα από καπνούς, άλλοτε ερειπίων, άλλοτε πολέμων και άλλοτε καμένων ζώων. Το βάρβαρο και βίαιο αντικατέστησε την ειρήνη με μίσος, έγκλημα και τιμωρία ενώ για τη δημιουργία του την ευθύνη την έχει εξ ολοκλήρου ο σημερινός πολιτισμός, ο οποίος τα ενδιαφέροντά του τα έχει επικεντρώσει στην ύλη.

Δεν είναι της στιγμής να σχολιάσουμε τους φταίχτες, «ήρεμους» και «άγριους». Άλλο πράγμα οι πολιτικές μας πεποιθήσεις και άλλο πράγμα οι συνάνθρωποί μας. Η συνύπαρξη των λαών αποτελεί καθήκον του καθένα μας. Και ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή αποτελεί απαραβίαστο αγαθό. Από κει και μετά η βία, όπως κι αν αυτή εκδηλώνεται, είναι καθαρό έγκλημα. Έγκλημα κι αυτό στη μεγάλη Χώρα το οποίο καταδικάζεται εσχάτως από τον κάθε πολίτη του κόσμου. Το «κρασί της δόξας», είτε της επουράνιας είτε της επίγειας, είναι κρασί που ταράζει τα συθέμελα της όμορφης γης μας και ό,τι άλλο υπάρχει σ’ αυτή.

Σίγουρα περνούμε σε μια Παγκόσμια «θερμή κρίση» που δεν έρχεται από μόνη της και καλό θα είναι οι κάθε κατεργάρηδες να βγάζουν τα μάτια τους μόνοι τους και να λύνουν τις διαφορές τους, χωρίς να θυσιάζονται ανθρώπινες υπάρξεις. Ο θάνατος, σε βάρος αθώων πολιτών, κακήν κακώς ήρθε. Η τιμωρία των ενόχων επιβάλλεται. Λέμε, ενόχων και όχι λαών. Ακόμα κι όταν κάποιοι «χορεύουν».

Στον απόηχο μιας βιβλικής καταστροφής, η ύπαρξη και της Δημοκρατίας και του Πολιτισμού ευχόμαστε να παίξει το ρόλο της. Τώρα, όσο ποτέ, η ψυχραιμία και η λογική πρέπει να πρυτανεύσει. Οι πολίτες όλου του κόσμου έχουν δικαίωμα και στο πένθος και στην ειρήνη. Το μίσος και η εκδίκηση δεν οδηγούν πουθενά.

Του Βάιου Φασούλα

www.fasoulas.de

pelasgos@fasoulas.de

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *