Συνεπέστατα στο ετήσιο ραντεβού τους τα μέλη του ΚΑΠΗ Φανερωμένης

Τίμησαν σε εκδήλωση την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων που καθιερώθηκε να εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου κάθε έτους

Συνεπείς στο ετήσιο ραντεβού τους οι ηλικιωμένοι της Φανερωμένης ήρθαν να γιορτάσουν την ημέρα που είναι αφιερωμένη στην Τρίτη Ηλικία.

Χθες Κυριακή το ΚΑΠΗ Φανερωμένης διοργάνωσε μια λιτή και ταυτόχρονα όμορφη εκδήλωση για να τιμήσει την Ημέρα Ηλικιωμένων. Η εκδήλωση άνοιξε με ομιλία από την φιλόλογο, θεατρολόγο και διευθύντρια του 4ου Γυμνασίου Τρικάλων κα Αθανασία Τσιοτινού. Η Φαρκαδόνια στην καταγωγή εκπαιδευτικός αποδέχτηκε με χαρά την πρόσκληση του ΚΑΠΗ Φανερωμένης λόγω της γνωριμίας του πατέρα της Σωκράτη με τον υπεύθυνο και ψυχή του ΚΑΠΗ, κ. Θανάση Τατσιόπουλο, ο οποίος ανέλαβε τη διοργάνωση της εκδήλωσης. Η κα Τσιοτινού αναφέρθηκε στην προσφορά των ανθρώπων της Τρίτης Ηλικίας στις νεότερες γενιές, στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, ενώ δεν παρέλειψε να επικεντρώσει την προσοχή της, στη στήριξη που παρέχουν ακόμη και σήμερα στα παιδιά και στα εγγόνια τους.

Στην εκδήλωση απαγγέλθηκαν ποιήματα για τους παρευρισκόμενους από τη θεατρολόγος και δασκάλα Γερμανικής Γλώσσας κα Ροδούλα Αδαμίδου, η οποία έλκει την καταγωγή της από την Κύπρο, αλλά ζει και εργάζεται στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας από τα φοιτητικά της χρόνια.

Έτυχε να βρίσκεται στην Ελλάδα για μια κοινωνική εκδήλωση και να φιλοξενείται από την κα. Τσιοτινού, Η κα Αδαμίδου εκδήλωσε την επιθυμία να παρευρεθεί στην εκδήλωση και να μιλήσει με τους ανθρώπους της Τρίτης Ηλικίας. Στη συνέχεια, οι δυο ομιλήτριες συζήτησαν με τους ηλικιωμένους. Ενδιαφέρον παρουσίασε η καταγραφή της εμπειρίας ενός κατοίκου του χωριού, ο οποίος υπηρέτησε τη θητεία του 18 μήνες στην Κύπρο και ήθελε να μοιραστεί αυτή την εμπειρία του με την κ. Αδαμίδου.

Την εκδήλωση χαιρέτησε και ο δήμαρχος Φαρκαδόνας κ. Θανάσης Μεριβάκης ο οποίος ήρθε να τιμήσει με την παρουσία του τα περήφανα γηρατειά. Κατά το συντομο χαιρετισμό του, έδωσε την υπόσχεση ότι ο Δήμος Φαρκαδόνας θα συνεχίσει να στηρίζει τους ηλικιωμένους της Φανερωμένης αλλά και του συνόλου των χωριών με διάφορες δράσεις και έργα.

Τις ευχαριστίες του προς τους συμμετέχοντες, τους ομιλητές και γενικά τα μέλη του ΚΑΠΗ απηύθυνε ο κ. Τατσιόπουλος, τονίζοντας με τη σειρά του ότι μελλοντικά θα διοργανωθούν πολύμορφες εκδηλώσεις που θα προσφέρουν χαρά και ψυχαγωγία στους ηλικιωμένους.

Η ομιλία της κας Τσιοτινού

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία» εορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου. Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για τους ηλικιωμένους, το 2000 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 600 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025, ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια, ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.
Στην χώρα μας, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 60 ετών ξεπερνούσε το 2004 τα 2.547.000 άτομα, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες από τους άνδρες. Το 17,1% του πληθυσμού της χώρας μας ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 65 ετών, ενώ η πρόβλεψη για το άμεσο μέλλον είναι το 2020 να πλησιάζει το 24%. Με τα δημογραφικά δεδομένα, λοιπόν, που έχουμε, σε λίγα χρόνια, το ¼ των κατοίκων αυτής της χώρας θα ανήκει στην ευαίσθητη αυτή ομάδα!
Εκ των πραγμάτων, οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας, αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής Κοινωνίας. Παρά το ότι συνηθίζουμε να αναφερόμαστε σε αυτούς με τον όρο: «οι απόμαχοι της ζωής», οι ηλικιωμένοι σήμερα συμβάλλουν αποφασιστικά στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αφού στην εποχή μας παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που δίνουν στα παιδιά τους αναλαμβάνοντας να φροντίζουν τα εγγόνια τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας.
Η Ελληνική Κοινωνία και η Ελληνική Πολιτεία, έχουν βαθύτατη υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους αυτούς, όχι μόνο για τη συνεχιζόμενη προσφορά τους, αλλά και για λόγους ευαισθησίας απέναντι σε μια ομάδα πολιτών που καθίστανται εκ των πραγμάτων όλο και πιο αδύναμοι. Έχουμε, λοιπόν, όλοι την υποχρέωση να φροντίζουμε για την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωσή τους.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, αισθανόμαστε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε στην Πολιτεία τις δικές της υποχρεώσεις απέναντι στους ανθρώπους αυτούς.
Σήμερα, τα άτομα της τρίτης ηλικίας, τα «Τιμημένα Γηρατειά», βιώνουν τη χειρότερη  εποχή τους. Η  σύνταξή τους δεν τους καλύπτει το μήνα. Δεν υπάρχουν  δομές φιλοξενίας  για  μοναχικούς ηλικιωμένους ή είναι ελάχιστες. Το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι» είναι σημαντικό, αλλά  χρειάζεται ενίσχυση.   Η κοινωνική ασφάλιση είναι ανύπαρκτη. Δεν έχουν σωστή Ιατρική, Φαρμακευτική και Νοσοκομειακή Περίθαλψη.
Οι ηλικιωμένοι, οι συνταξιούχοι και γενικά τα άτομα της τρίτης ηλικίας  χρειάζονται σεβασμό. Σεβασμό στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπειά τους. Δικαιούνται αξιοπρεπείς συντάξεις και σωστή ιατροφαρμακευτική  και νοσοκομειακή περίθαλψη. Δικαιούνται να νοιώθουν ασφάλεια που μόνο το Κράτος μπορεί να τους την παρέχει. Δικαιούνται τα αυτονόητα για κάθε άνθρωπο.
Για να μπορούν  χωρίς άγχος να γιορτάζουν αυτήν την μέρα που  τους είναι αφιερωμένη. Για να μπορούν με ελπίδα να βλέπουν την επόμενη μέρα. Για να μην νοιώθουν ότι είναι βάρος στα παιδιά τους.
Για να μπορούν να ζουν!

Ποίημα από την  κ.  Αδαμίδου

Κ. Π. Καβάφης, Ένας γέρος
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.
Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.
Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα – τι τρέλλα! –
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»
Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.
… Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *