Την Παναγία την Ποσπορίτσα (Εισόδια της Θεοτόκου) γιορτάζει η Φανερωμένη

Τα Εισόδια της Θεοτόκου γιορτάζει το απόγευμα της Κυριακής και το πρωί της Δευτέρας το χωριό της Φανερωμένης. Στο Ναό της Παναγίας θα τελεστεί ο Εσπερινός της Μεγάλης εορτής ενώ οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν ανήμερα με πανηγυρικό τρόπο και θρησκευτική ευλάβεια.

Την Παναγία Μεσοσπορίτισσα, ονομασία που έχουν δώσει στην εορτή οι κάτοικοι χωριών της Φαρκαδόνας, μιας και διανύουν το μέσο της σποράς των σιτηρών, δεόμενοι για καλή και καρποφόρα χρονιά, θα τιμήσουν τα μέλη του ΚΑΠΗ της Φανερωμένης. Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης θα προσφερθούν παραδοσιακά εδέσματα πίτες και γλυκίσματα ενώ θα παρουσιάσουν κι ένα μουσικοχορευτικό πρόγραμμα.

Οι εκδηλώσεις θα ξεκινήσουν στις 5 το απόγευμα.

Η εορτή των «Εισοδίων» της Θεοτόκου είναι ιδιαίτερα διαίτερα σημαντική ε για τους αγρότες, που την ονομάζουν, «της Παναγιάς της Αρχισπορίτισσας», της «Μεσοσπορίτισσας» ή της «Ξεσπορίτισσας», ανάλογα σε ποιο στάδιο βρίσκεται η σπορά και τη θεωρεί προστάτρια της σοδειάς (<εισόδια). Λέγεται και «Πολυσπορίτισσα», επειδή την ημέρα αυτή συνηθίζουν να βράζουν σπόρους από τα γεωργικά τους προϊόντα, που άλλα τρώνε και άλλα προσφέρουν για τα «χρόνια πολλά» και την ευδοκίμηση της σποράς. Σε κάποια μέρη σπόρους πηγαίνουν για ευλογία και στην εκκλησία.

Πολλά από τα λατρευτικά έθιμα, όπως επισημαίνει ο Γ. Μέγας, είναι αγροτικά, με πανάρχαιες ρίζες και αφορούν στην προσπάθεια εξευμενισμού αφ’ ενός και ευχαριστιών αφ’ ετέρου προς τον δαίμονα της βλάστησης με την προσδοκία της καλής σοδειάς. Επειδή μάλιστα οι καιρικές συνθήκες δεν είναι σε όλη την Ελλάδα οι ίδιες η έναρξη των αγροτικών εργασιών, και κυρίως της σποράς, δεν γίνεται συγχρόνως και έτσι τα έθιμα, κατά βάσιν ίδια γίνονται σε διαφορετικές ημέρες που απέχουν λίγο μεταξύ τους. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι η εορτή των «Εισοδίων» της Θεοτόκου σφραγίζει το τέλος ή αλλού το μέσον της σποράς.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας την παραμονή ή και ανήμερα των «Εισοδίων» της Παναγίας, αλλά και του αγίου Ανδρέα, με έσχατο χρονικό όριο της αγίας Βαρβάρας (4 Δεκεμβρίου), οι νοικοκυρές έβραζαν πολλά σπόρια μαζί: σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη, καλαμπόκι, φασόλια, ρεβίθια, κουκιά και τα μοίραζαν υπό τύπον κολλύβων στη γειτονιά «για να γίνουν τα σπαρμένα». Από αυτά ένα πιάτο «εισάγουν» στην εκκλησία, όπου διαβάζεται κατά τη λειτουργία και μοιράζεται στο εκκλησίασμα. Ένα μέρος του επιστρέφεται στο σπίτι. Από αυτό έχουν μερίδιο και τα ζώα, ιδιαίτερα «οι αροτήρες βόες», «τα καματερά βούγια» και το υπόλοιπο το ρίχνει ο γεωργός στο χωράφι για «να αναπαυθεί ο σπόρος». Αλλού παίρνουν πολυσπόρια και πάνε στη βρύση για να την ταΐσουν ή να την νίψουν. Ρίχνουν τα σπόρια στο νερό και λένε: «Όπως τρέχει το νερό να τρέχει το βιό». Κατόπιν παίρνουν νερό και γυρίζουν στο σπίτι.

Ο λαός μας πίστευε ότι ο καλός γεωργός έπρεπε μέχρι αυτή τη μέρα να είχε σπείρει πολλά (Πολυσπειρίτισσα), να είχε μέρες που άρχισε τη σπορά (Αρχισπειρίστρα) ή να είχε τουλάχιστον σπείρει τα μισά, να ήταν στη μέση της σποράς του (Μεσοσπορίτισσα) ή και να είχε τελειώσει, να είχε αποσπείρει (Ποσπορίτσα-Αποσπερίτισσα). Τούτο γιατί πιστευόταν —κάτι που ως σήμερα πολλοί πιστεύουν— πως όσα σπαρθούν μετά τις είκοσι μία Νοεμβρίου, αργούν να φυτρώσουν, θα περάσουν, λένε, σαράντα μέρες και κινδυνεύουν ακόμη και να χαθούν.

Η γνώμη αυτή στηρίζεται στην παρατήρηση των αρχαίων Ελλήνων ότι η δύση της Πλειάδας (Πούλιας) καθυστερεί το φύτρωμα των σπαρτών.

Οι γεωργοί μας και οι τσοπάνηδες συνδέουν τη δύση της Πούλιας με τον διαχωρισμό των εποχών φθινόπωρου-χειμώνα, απ’ όπου και η παροιμία: «Όντας η Πούλια βασιλεύει, ο καλός ζευγολάτης αποσπέρνει κι ούτε τσοπάνος στα βουνά, ούτε ζευγάς στους κάμπους».

Απ’ το ίδιο φαινόμενο, τη δύση της Πούλιας τη μέρα αυτή της γιορτής της Παναγιάς, ίσως επικράτησε και η μετεωρολογική παρατήρηση του λαού μας: «Ό,τι μέρα κάνει ο καιρός τη μέρα που βασιλεύει η Πούλια, ίδιες θα κάνει και τις σαράντα κατοπινές».

Η Παναγία η Ποσπορίτσα, συνδέεται με την καλή σοδειά (Καλοσοδειά) και τη γονιμότητα της γης.