ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ»… ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Και συνεχίζουμε…

Αφού πρώτα μας έβαλαν στο μηχανισμό στήριξης (Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ.- Ε.Κ.Τ.) δίνοντάς μας το πρώτο πακέτο στήριξης, μας υποχρέωσαν στην υπογραφή του   1ου  πράσινου μνημονίου. Στη συνέχεια ήρθε ο PSI, μας έκαναν το πρώτο κούρεμα, ανακεφαλαιοποίησαν τις τράπεζες και μας ανάγκασαν στην υπογραφή του 2ου πράσινο-μπλε μνημονίου, δίνοντάς μας το δεύτερο πακέτο στήριξης.

Ταυτόχρονα άρχισε και η εφαρμογή των εφαρμοστικών νόμων και ας πούμε «οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις». Μεταρρυθμίσεις που δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά περικοπές μισθών και συντάξεων, αύξηση φορολογίας, αύξηση ΦΠΑ, χαράτσια, ΕΝΦΙΑ και όλα τα συναφή, τα οποία οι θεσμοί δε μας τα ζήτησαν «ονομαστικά», αλλά εμείς οι ίδιοι τα προτείναμε.

Και αφού ξεζούμισαν το τότε πολιτικό μας σύστημα μαζί και τα δύο κόμματα εξουσίας, μη έχοντας τι άλλο να πάρουν από αυτά, αποφάσισαν να τα «κάψουν» μαζί και τους πολιτικούς τους αρχηγούς.

Έτσι έφτασαν στη λύση «ΣΥΡΙΖΑ». Σου λέει, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για περάσεις τα επώδυνα και καταστροφικά μέτρα; Μόνο όταν ο λαός που φωνάζει, που διαμαρτύρεται, που βγαίνει στους δρόμους,  έρθει στην εξουσία.

«Φτιάχνουμε» λοιπόν ένα κόμμα, εκείνο που να έχει τη μεγαλύτερη απήχηση στο λαό, το «φυτεύουμε» στην εξουσία με δημοκρατικό τρόπο (εκλογές Γενάρη), εξασφαλίζουμε βάθος χρόνου και προχωράμε.

Έστησαν λοιπόν ένα πολύ καλό σχέδιο δήθεν διαπραγμάτευσης.  Μιας διαπραγμάτευσης «μέχρι ορίων» από  ελληνικής πλευράς. Επέτρεψαν το δημοψήφισμα, λίγο τους ενδιέφερε το αποτέλεσμα. Μάλλον τους το προσέφεραν ως δώρο.

Και εμείς το δεχτήκαμε, αγνοώντας ή λησμονώντας την πολύ γνωστή μας ρήση: «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες». Και «τσιμπήσαμε». Και δώστου χοροί και πανηγύρια, γεμάτοι χαρά και υπερηφάνεια για το «ΟΧΙ» μας.

Που να φανταστούμε τι μας περίμενε. Πήγαμε να μπλοφάρουμε με τους  «αρχιμάστορες» της μπλόφας. Και αφού έγινε ότι έγινε, μας έβαλλαν να υπογράψουμε και το 3ο μνημόνιο, πράσινο-μπλε με αρκετό ροζ χρωματάκι.

Και πανηγυρίσαμε ταυτόχρονα. Και υπογράψαμε και τα ΤΑΥΠΕΔ, υπογράψαμε και την πώληση των αεροδρομίων (τα λιμάνια τα είχαν πάρει ήδη), υπογράψαμε και την παραχώρηση των υδρογονανθράκων και υπογράψαμε, υπογράψαμε, υπογράψαμε…

Και για να νομιμοποιηθούν όλα τα παραπάνω, «επιβάλουν» και τις  εκλογές του Σεπτέμβρη φέρνοντας  τα πράγματα εκεί που ήθελαν. Ξεκαθάρισαν το πολιτικό τοπίο από τους αντιρρησίες αριστεροπλατφορμιστές, για να μην έχουν αντιδράσεις, σιγούρεψαν την πρωτοκαθεδρία Τσίπρα στην κυβέρνηση με λίγο λαικοδεξιό σασπένς από  ΑΝΕΛ και    υποτίθεται σε βάθος τριετίας μας εξασφάλισαν βιωσιμότητα, σταθερότητα, ανάπτυξη, αλλά πρόλαβαν πρώτα να μας φορτώσουν  επιπλέον με  80δις, γιατί το κάθε πρόγραμμα-πείραμα για να υλοποιηθεί, πρέπει από κάπου να χρηματοδοτείται.

Έτσι λοιπόν το ξένο, ευρωπαϊκό και αμερικάνικο κατεστημένο, σε συνεργασία με το ντόπιο το δικό μας κατεστημένο, το έτσι κι αλλιώς ντόπιο -αλλά ξένο- τραπεζικό σύστημα και  τα εξωχώρια κέντρα αποφάσεων πέρασαν στην επόμενη φάση του πειράματός τους.

Σου λέει, άντεξαν στο 1ο  μνημόνιο, άντεξαν στο 2ο μνημόνιο, θα αντέξουν  ένα  3ο μνημόνιο; Έχουν φτάσει σχεδόν στα όριά τους, τους έχουμε εξαθλιώσει, τους έχουμε φτωχοποιήσει, τους κλέψαμε τις περιουσίες  τους, το μόνο που μένει είναι να  τους κλέψουμε και τις ζωές τους. Ας το δοκιμάσουμε.

Και πως θα γίνει αυτό; Με ένα αριστερό 3ο μνημόνιο, με ένα μνημόνιο που στην ουσία θα το υπογράψει ο ίδιος ο λαός με το χέρι του αριστερού Τσίπρα, στηριζόμενοι στη θεωρία του: «το μη χείρον, βέλτιστο».

Ας δούμε τα όριά τους, για να ξέρουμε και για άλλες φορές, υπάρχουν και άλλοι που τους περιμένει η ίδια τύχη. Ή τέλος πάντων να παραδειγματιστούν και οι υπόλοιποι. Και αφού τους φέρουμε στο τελευταίο στάδιο εξαθλίωσης και απελπισίας, αφού τους τα πάρουμε όλα, δεν θα τους αφήσουμε να χαθούν. Θα τους κρατήσουμε εν ζωή φροντίζοντας την επιβίωσή τους (προγράμματα φτώχειας, ΤΕΒΑ, ΚΕΑ, τρόφιμα, κ.α.). Τους χρειαζόμαστε. Είναι καλοί «εργάτες», είναι καλά «μυαλά», είναι καλοί «πελάτες»…. Έτσι, όταν χρειαστεί, εδώ είμαστε πάλι να τους επανεκκινήσουμε.

Αν χρειαστεί θα τους  απειλήσουμε με  κάποιο Grexit, ίσως με κάποιο παράλληλο νόμισμα, αλλά πάντα εντός ευρωζώνης και ανάλογα με την εξέλιξη των πραγμάτων ή με βάση τη διάθεση ή το βαθμό πειθαρχίας τους στις απαιτήσεις μας. Όμως θα τους επιτηρούμε, με απανωτές αξιολογήσεις και στενή παρακολούθηση. Έλληνες είναι αυτοί σου λέει, δε λέω μνημονιακοί είναι όλοι τους, ξέρουν πλέον από μνημόνια. Αλλά, καμιά φορά στραβώνει, τους πιάνει το πατριωτικό και τότε άντε να τους συμμαζέψεις.

Και μάλιστα κατάφεραν να μας πείσουν, πως ότι έκαναν καλώς το έκαναν και πως πρέπει να τους χρωστάμε και χάρη. Χάρη γιατί φυτοζωούμε, γιατί παρόλα αυτά ακόμη μπορούμε και παίρνουμε τους μισθούς, αυτούς που παίρνουμε τέλος πάντων, γιατί παρόλα αυτά υπάρχουν ακόμη οι συντάξεις, γιατί υπάρχει κάποια υποτυπώδης κοινωνική ασφάλιση, γιατί υπάρχει κάποια υποτυπώδης δημόσια υγεία, παιδεία κ.α.

Άφησαν να περάσουν περίπου δυόμιση και κάτι χρόνια έχοντάς μας βουτηγμένους στη μιζέρια, στην ανέχεια τεστάροντας τα όριά μας. Κατάφεραν να μας καθηλώσουν στην αγωνία της καθημερινότητας και στο άγχος της επιβίωσης εξαλείφοντας κάθε ικμάδα αντίστασης και αντίδρασης.

Και βλέποντας ότι τους πάει το «παιχνίδι» προχώρησαν λίγο παραπέρα το πείραμά τους. Σκέφτηκαν πως είναι η κατάλληλη στιγμή, το timing όπως λέμε, να «λύσουν» δήθεν το Μακεδονικό. Όχι γιατί νοιάζονταν για τις σχέσεις Ελλάδας-FYROM, αλλά γιατί η παγκοσμιοποίηση και ο διεθνισμός αποφάσισαν και έκριναν πως αυτή τη χρονική στιγμή έπρεπε να υπάρξει λύση. Γιατί θέλουν τη FYROM στην Ευρωπαϊκή Ένωση  και στο ΝΑΤΟ. Γιατί πρέπει να βρίσκονται όσο πιο κοντά γίνεται στη Ρωσία, που όλο και περισσότερο εισχωρεί στην περιοχή της Νοτιοανατολικής  Ευρώπης και στη γειτονική Τουρκία. Και γιατί πρέπει «οι βόρειοι της Ε.Ε.» να δώσουν ένα τέλος στο προσφυγικό, που τους «καίει»… αφάνταστα.

Και στη λογική της ανταποδοτικότητας και του δούναι και λαβείν, έχοντας μαζί τους και ένα φιλόδοξο πολιτικό αρχηγό που ψάχνει εναγωνίως να κερδίσει χρόνο εξουσίας, κατάφεραν χωρίς να ματώσει μύτη και έχοντας αποπροσανατολίσει το λαό στρέφοντας τη προσοχή του στο «Μακεδονικό», να περάσουν και «τα τελευταία μέτρα» μέσα σε μια νύχτα. Με τον «τρόπο τους» έπεισαν το Ελληνικό Κοινοβούλιο να ψηφήσει, έστω και με 154 ψήφους  και τα τελευταία επαχθή μέτρα, βάζοντας οριστικά τη ταφόπλακα στις ζωές μας.

Ψήφησαν τη μείωση των συντάξεων, τη μείωση του αφορολόγητου, την αύξηση του ΕΝΦΙΑ, το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022, την επιμήκυνση αποπληρωμής του χρέους  κατά δέκα χρόνια, αλλά και την παρατεταμένη και πιο ασφυκτική εποπτεία καθώς και την υποθήκευση του εθνικού πλούτου της χώρας.

Οι θεσμοί έπρεπε να προχωρήσουν στο πείραμά τους και επί τη ευκαιρία ο Έλληνας Π/Θ εκμεταλλεύτηκε κατά το καλύτερο τρόπο την «ανάγκη τους». Έδωσε ότι του ζήτησαν και πήρε μαζί με τη γραβάτα και  ότι ζήτησε. Εκχώρησε εθνικά δικαιώματα, πήρε παράταση εξουσίας, πιθανόν και τις επόμενες εκλογές και μαζί με αυτά θα πάρουμε και 500.000 μετανάστες-πρόσφυγες για να ξεμπλοκάρει η Γερμανία.

Προφανώς μέσα στα σχέδιά τους είναι και οι Ελεύθερες  Οικονομικές Ζώνες (Ε.Ο.Ζ.) που πρέπει να δημιουργηθούν στην Ελλάδα. Είναι τα φτηνά εργατικά χέρια που πρέπει να υπάρξουν στην Ελλάδα, απαραίτητα για να επανεκκινήσει η οικονομία και να έρθουν οι επενδύσεις, στο όνομα των οποίων ομνύουν άπαντες στην Ελλάδα. Και πρέπει να βρεθούν και θέσεις εργασίας για τους χιλιάδες αλλοδαπούς, είτε είναι πρόσφυγες είτε οικονομικοί μετανάστες.

Και βλέποντας πως το πράγμα πάει όπως πρέπει, τον Αύγουστο που μας έρχεται, οι θεσμοί και μόνο αυτοί «αποχωρούν» από την Ελλάδα, χωρίς όμως η χώρα να βγει από τα μνημόνια. Ταυτόχρονα, αφήνουν και ένα παραθυράκι ανοιχτό κλείνοντας το μάτι στον Έλληνα Π/Θ για ενδεχόμενη μη μείωση των συντάξεων, φροντίζοντας να τον ενισχύσουν ενόψει πιθανών εκλογών.

Τώρα,  απέναντί του ο Π/Θ έχει μια αμήχανη και ανήμπορη να αντιδράσει – τουλάχιστον έτσι η ίδια  αφήνει να εννοηθεί- αξιωματική αντιπολίτευση. Και αυτή της η αμηχανία τον  οδηγεί προς μια καινούργια εκλογική μάχη με αρκετές πιθανότητες νίκης. Και πώς να αντιδράσει η αξιωματική αντιπολίτευση, όταν δυο χρόνια τώρα η ηγεσία του κόμματος δεν κατάφερε ακόμη να ελέγξει το κόμμα της; Δεν κατάφερε ακόμη να συμμαζέψει την περίφημη… «Πολυκατοικία».

Είναι δυνατόν την Πέμπτη να ψηφίζονται τα μέτρα και τη Παρασκευή να καταθέτεις πρόταση δυσπιστίας στηριζόμενους σε αίολους ψήφους; Έτσι κατάφερε να συσπειρώσει το αριστερό-δεξιό μέτωπο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και να τους «φορτώσει» το ονοματολογικό της Μακεδονίας, κάτι με το οποίο συμφωνεί  η ίδια, αλλά δεν το αποδέχεται, όμως ταυτόχρονα κατάφερε να  αδυνατίσει ακόμη περισσότερο το κεντροδεξιό-κεντροαριστερό μέτωπο.

Απεναντίας, ανοίγει μέτωπα προς τα ακροδεξιά και σου δίνει την εντύπωση πως δεν την ενδιαφέρει ο «Κεντρώος Χώρος» που ούτως ή άλλως ποτέ δεν είχε ξεκάθαρη πολιτική θέση και άποψη, ποτέ δεν είχε συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα, αλλά πάντα πηγαινοερχόταν πότε αριστερά και πότε δεξιά, ανάλογα με τον κατά καιρούς… «ισχυρό ηγέτη» που διέθετε είτε η δεξιά είτε η αριστερή παράταξη. Προσέξτε παράταξη, όχι κόμμα.

Έριξαν το βάρος της πολιτικής τους πάνω στο «τέταρτο μνημόνιο» και  μόλις διαπίστωσαν ότι το μέτρο μπορεί να ακυρωθεί, έσπευσαν ασθμαίνοντες και υποκριτικά να καταθέσουν προτάσεις νόμου για την ακύρωσή του, ενώ ξέρουν πολύ καλά ότι τώρα, πριν την επίσημη έξοδο, αυτό είναι αδύνατο να γίνει. Το έκαναν όμως για να έχουν να λένε αύριο χωρίς ντροπή, ότι το μέτρο ακυρώθηκε ύστερα από την δική τους πίεση και αγώνα.

Βέβαια η Αντιπολίτευση αξιωματική και μη έχει εγκλωβιστεί στο μικρόκοσμό της από ότι φαίνεται, αφού το μόνο που την ενδιαφέρει είναι, πώς να δει το ΣΥΡΙΖΑ να χάνει πολιτικά, αλλά το χειρότερο να χάνει κοινωνικά.

Και το να υποστείς μια πολιτική ήττα είναι λογικό, αν οι κανόνες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και του κοινοβουλευτικού μας συστήματος το επιβάλλουν.

Όμως στο κομμάτι της κοινωνική ήττας έχω την αίσθηση πως αιθεροβατούν. Γιατί πέρα από τα πολλά λάθη, τις ατελείωτες λανθασμένες επιλογές, τις καταστροφικές σε κάποιες περιπτώσεις αστοχίες ο ΣΥΡΙΖΑ και η 1η αριστερή κυβέρνηση στήριξε με ιδιαίτερη σοβαρότητα και δημιούργησε βάσεις αξιόλογης κοινωνικής πολιτικής. Η γενικότερη πολιτική του, έστω «επιδοματική», αγγίζει τα λαϊκά στρώματα, ενώ δε διστάζει να τα βάλει με κατεστημένα (τηλεοπτικές άδειες, ποδόσφαιρο-παράγκα, διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, τριτοβάθμια εκπαίδευση, κ.α.).

Και αν του δώσουν, που θα του δώσουν γιατί το παζάρεψε,  το πράσινο φως στη αξιολόγηση του Αυγούστου και  με δεδομένο ότι έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι στα χέρια του, ακολουθώντας και γνωστές τακτικές – που τις έχει διαβάσει αρκετά και τις γνωρίζει πολύ καλά- του παρελθόντος (αιφνιδιασμός με εκλογές το Φθινόπωρο, π.χ.  Παπανδρέου, Σημίτης), αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας παρά το αρνητικό κλίμα που έχει.  Και ακουμπώντας πάνω σε ένα καλό μαξιλάρι, αυτό της υποτιθέμενης εξόδου της χώρας από τα μνημόνια, θα αιφνιδιάσει για να προλάβει, γιατί αυτά που ως κυβέρνηση υπέγραψε, δύσκολα εφαρμόζονται.

Βέβαια έχει στην ατζέντα του τις πενιχρές αυξήσεις του κατώτατου μισθού και την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αλλά αυτά -μπροστά στη λαίλαπα των περικοπών συντάξεων και μείωσης του αφορολόγητου- φαντάζουν μηδαμινά έως ανύπαρκτα.

Και με δεδομένο ότι, από Αύγουστο και μετά απλά φεύγουν οι θεσμοί, ενώ η επιτήρηση και η επιτροπεία συνεχίζεται, η χώρα εξακολουθεί να ζει τους ρυθμούς των μνημονίων ακριβώς όπως το πείραμα επιβάλλει και το έχουν προδιαγεγραμμένο οι πειραματιζόμενοι εξωχώριοι παράγοντες.

Πόσο δίκιο είχε η Πρόεδρος της  Αργεντινής σε μια δήλωσή της για την Ελλάδα: «Στο τέλος θα σας οδηγήσουν να ξεπουλήσετε τα πάντα και όταν τα ξεπουλήσετε θα διαπιστώσετε ότι δεν ξεπεράσατε τη χρεωκοπία, αλλά τότε θα είναι αργά, γιατί θα έχετε χρεοκοπήσει όπως χρεοκοπήσαμε και εμείς στην Αργεντινή».

ΗΛΙΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *