«ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΒΑΡΕΘΕΙ… ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ…»

Άρθρο του κ. Ηλία Καραμάνου, προέδρου δημοτικού συμβουλίου Φαρκαδόνας

Δύσκολα βρίσκεις λόγια να περιγράψεις την απελπιστική κατάσταση της οικονομίας. Για τον τζίρο των επιχειρήσεων δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Έχει πέσει κατακόρυφα, σε αρκετές σχεδόν μηδενίστηκε, ενώ οριζόντιες περικοπές μισθών και απολύσεις είναι καθημερινό φαινόμενο. Η ανεργία καλπάζει με τρελά αυξανόμενη γεωμετρική πρόοδο.
Οι πιο πολλές επιχειρήσεις μικρές ή μεγάλες δεν ξέρουν αν θα υπάρχουν τον επόμενο ή τον μεθεπόμενο μήνα. Τα capital controls ήταν η πραγματική ταφόπλακα. Ακόμη και για τις εταιρείες που μέχρι πρότινος είχαν καταφέρει να σταθούν όρθιες και με μεγάλες θυσίες στη διάρκεια της κρίσης, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Ότι υπήρχε με τη μορφή αποθέματος – «λίπους», έχει εξαντληθεί και η μια μετά την άλλη αρχίζουν να βάζουν λουκέτο. Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, έρχεται σαν καταπέλτης και το νέο ασφαλιστικό.
Τα σενάρια ενός άλλου νομίσματος δίνουν και παίρνουν, ενώ ο εφιάλτης ενός Grexit αρχίζει να κάνει «δυναμικά» την εμφάνισή του. Θα έλεγα, πως τα ίδια, τα οικονομικά επιτελεία την καλλιεργούν, την επιδιώκουν, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό τους.
Όμως πέρα από τα παραπάνω, και εδώ είναι το πιο ανησυχητικό της υπόθεσης, κανείς δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα. Κανείς δεν ασχολείται με το αν θα χαθούν αύριο μερικές ακόμη εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας ή όχι. Κανείς δεν ασχολείται με το αν έχει λόγο ύπαρξης ο ιδιωτικός τομέας. Σαν να μην υπάρχει ο ιδιωτικός τομέας. Λες και τον έχουν ξεγράψει όλοι τους. Κάθε αναφορά για ανάπτυξη αίρεται την αμέσως επόμενη στιγμή, αφού αποδεικνύεται απλά μια βαρύγδουπη επικοινωνιακή ανακοίνωση. Τα μόνα προγράμματα που τρέχουν είναι αυτά των ανέργων του ΟΑΕΔ, που λειτουργούν ως όαση στην έρημο. Ουδεμία αναφορά για ανάπτυξη, για στήριξη του πρωτογενούς τομέα, του μόνου τομέα που μας απόμεινε και που ίσως μπορούμε να ελπίζουμε και να περιμένουμε κάτι.
Ήδη ο πολίτης πλέον συνειδητοποιεί πως στη μάχη ευρώ-δραχμής νικητής αρχίζει να βγαίνει η δραχμή. Και τα ξένα κέντρα και οι περίφημοι θεσμοί άρχισαν να δρομολογούν τη διαδικασία σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα πρέπει να περάσει στη δραχμή ή σε ένα νέο νόμισμα, αφού δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.
Βέβαια όλοι προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους κάθε ευθύνη ή τουλάχιστον να πετάξουν από τα χέρια τους την «καυτή πατάτα». Ο πρωθυπουργός εγκλωβισμένος εν μέσω διλλημάτων και με τη βοήθεια πολιτικών τρικ, προσπαθεί να δραπετεύσει με ελαφρά πηδηματάκια, ανακοινώνοντας με περηφάνια πως ξεκινάμε μια νέα πολιτική διαπραγμάτευση. Από τη μια δεν θέλει να χάσει την εξουσία, άρα πειθαρχεί και τα ψηφίζει όλα και από την άλλη πάει σε εκλογές περνώντας στην ιστορία της χώρας «σαν μια σύντομη αριστερή παρένθεση». Όμως ξεχνά ή θέλει να ξεχνά πως σε διαπραγμάτευση πας, όταν έχει «άσσους» στο μανίκι σου. Όταν τους «άσσους» τους έχει η άλλη πλευρά, εσύ το μόνο που κάνεις, είναι να περιμένεις, τι θα αποφασίσουν αυτοί να σου δώσουν.
Η αξιωματική αντιπολίτευση ενώ επιμόνως και καθημερινά ζητά εκλογές, δεν είναι καθόλου πιεστική, θα έλεγα μάλιστα είναι πολύ «light» και ούτε θέλει, ούτε καν σκέφτεται να κυβερνήσει, τουλάχιστον όχι πριν ανασυγκροτηθεί (εδώ θα ήθελα να πω ότι όντως κάνει μεγάλη προσπάθεια) ως κόμμα. Για αυτό εξάλλου τα χαμογέλα και οι καθημερινές φιλοφρονήσεις, για αυτό και ο πολύς ζωτικός χώρος που αφήνει εν γνώσει της στον Αλέξη Τσίπρα.
Προφανώς και δείχνουν δημοσκοπικά τα πράγματα, ότι κερδίζει τις επόμενες εκλογές. Και άντε, βιαστικά-βιαστικά τις κέρδισε. Είναι έτοιμη να κυβερνήσει; Πρόταση διακυβέρνησης θα καταθέσει; Ολοκληρωμένη Πρόταση-Λύση για έξοδο από την κρίση και για ανάκαμψη θα μας καταθέσει; Ή θα κινηθεί και αυτή στο γνωστό, πλέον, σε όλους μας: «Περπατώντας ανοίγει ο δρόμος…;». Διότι είναι πολύ σημαντικό να κερδίζεις μια εκλογική αναμέτρηση παίρνοντας τη «ΘΕΤΙΚΗ» ψήφο του λαού με τη πρότασή σου και όχι την «ΑΡΝΗΤΙΚΗ» ψήφο των άλλων…
Σε ότι αφορά το ΠΟΤΑΜΙ που «οδεύει προς ρυάκι» από τη μια και το ΠΑΣΟΚ με απέλπιδες προσπάθειες βουτηγμένο στην πολύχρονη εσωστρέφειά του από την άλλη, προσπαθούν να δηλώσουν παρόντες ψάχνοντας τη κεντροαριστερή τους ταυτότητα. Βλέπεις υπάρχει πάντα ο φόβος, μήπως ενισχύσουν με αυτό τον τρόπο τη προσπάθεια του Τσίπρα λόγω της μετατόπισής του προς το κέντρο. Ταυτόχρονα όμως στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν και την πρόσβασή τους στην εξουσία.
Θα μου πείτε όμως και σωστά, όλα αυτά εμάς τι μας νοιάζουν. Και έτσι είναι. Όλα τα παραπάνω είναι προβλήματα των «επαγγελματιών» πολιτικών-πολιτικάντηδων και της πολιτικής τους καριέρας. Για μας τον απλό πραγματικό κόσμο, τον απλό πολίτη – που πλέον ως πρώτη σκέψη στο άκουσμα της λέξης «βουλευτής» το μυαλό πάει στις 8.000€ ή στις 10.000€ ή στις 18.000€- είναι προβλήματα ανούσια, αδιάφορα και ασήμαντα.
Οι κομματικοί τακτικισμοί, τα πολιτικά παιχνίδια τακτικής, οι κομματικές ισορροπίες, το γάντζωμα στην εξουσία και στην καρέκλα, δεν πρόκειται να δώσουν πνοή και αέρα στον ιδιωτικό τομέα, αλλά ούτε πρόκειται να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και να λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας. Βλέπετε πως το σύστημα έχει δομηθεί πάρα πολύ καλά, αφού αρκετά από τα δευτεροκλασάτα στελέχη είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της Ν.Δ. έχοντας βάλει μπροστά το «νεαρό» και την παρέα του, πάνε το παιχνίδι της εξουσίας πολύ παρακάτω.
Έχοντας μαθητεύσει πολλά χρόνια, από τα φοιτητικά τους οι περισσότεροι, στα «Τ.Ε.Ι.» της κομματοκρατίας πλέον έχουν κάνει τις διατριβές τους και έχουν πάρει και το μάστερ στην «πολιτική αγυρτεία», ενώ παίζουν τον λαϊκισμό στα δάχτυλά τους. Φαντάζεστε ότι ενοχλούνται από τα μνημόνια και τις κωλοτούμπες; Σου λέει, καλά έφαγαν οι προηγούμενοι, ας γεμίσουμε και εμείς τώρα το εγώ μας από εξουσία και τη τσέπη μας από χρήμα. Όσο για το λαό, άστον στη μιζέρια του και στη κακομοιριά του.
Στο δια ταύτα λοιπόν μετά τους πανηγυρισμούς και τις θριαμβολογίες του «περήφανου ΟΧΙ» και την αναγκαστική και καταστροφική επιλογή-λύση του 3ου μνημονίου για την Ελλάδα και λίγο πριν το 4Ο ισοπεδωτικό μνημόνιο, αρχίζουν τα πράγματα να ξεκαθαρίζουν.
Το πείραμα των εγχώριων και εξωεθνικών κέντρων, της Ε.Ε., του Δ.Ν.Τ. και γενικά των θεσμών προχωράει. Με το πρόσχημα ότι η χώρα ξέφυγε από την άτακτη χρεοκοπία και κρατήθηκε στο ευρώ και αρχίζει σιγά-σιγά να βρίσκει βήμα και ρυθμό, αρχίζουν να θέτουν σε εφαρμογή τη συνέχεια του πειράματός τους.
Θα δοκιμάσουν τις αντοχές ενός λαού σε μια κατεστραμμένη οικονομία, σε μια υπερχρεωμένη χώρα κρατώντας τον στα όρια της επιβίωσης, ταυτόχρονα θα αισχροκερδούν και θα υποθηκεύουν την κρατική περιουσία μέχρι να την αποκτήσουν. Αεροδρόμια, λιμάνια, οδικούς άξονες, ΔΕΗ, τραίνα, νερά ήδη έχουν αλλάξει χέρια. Θα βρουν μια χώρα «έτοιμη» με υποδομές και φθηνά εργατικά χέρια, αφού είναι σίγουρο ότι οδηγούμαστε σε μια χώρα με ειδικές οικονομικές ζώνες (ΕΟΖ), όπως αυτοί τις αντιλαμβάνονται. Να μην ξεχνάμε και τους πρόσφυγες, που με τόσο περίτεχνο τρόπο τους εγκλώβισαν στη Ελλάδα. Είναι και αυτοί στα ύπουλα σχέδιά τους. Το πόσο αδίστακτοι είναι, φάνηκε και από το στήσιμο ολόκληρου του «προσφυγικού».
Αυτό, όμως, που ουσιαστικά δημιουργείται είναι περιοχές κερδοφορίας του ξένου κεφαλαίου, με εργασιακές συνθήκες Ασίας και μηδενικά σχεδόν οφέλη για την εγχώρια οικονομία. Πιθανόν να δοκιμάσουν και ένα σύστημα με παράλληλο νόμισμα, αν και φαίνεται μάλλον δύσκολο στην εφαρμογή του, όχι γιατί δεν μπορούν να το εφαρμόσουν, αλλά γιατί δεν γίνεται «η αποικία τους» να έχει διαφορετικό νόμισμα από τη «μητρόπολη» χώρα.
Αυτό λοιπόν που είχαν στο μυαλό τους, μας το «φόρεσαν» μια φορά, χωρίς να το καταλάβουμε, ως τη μόνη ενδεικνυόμενη λύση και μάλιστα είχε πανωφόρι δημοκρατικό, μανδύα λαϊκής αριστερής προέλευσης. Και το χειρότερο είχε και την νομιμοποίηση συνεδριακής απόφασης. Όμως τη «βρώμικη δουλειά» που έπρεπε να κάνει την έκανε. Αυτό που ήθελαν να πάρουν, το πήραν. Ώρα να πάμε «για άλλα»…
Και θα μας «φορέσουν» πάλι κάτι «παλιό», εμφανίζοντάς το ως «καινούργιο». Ας πούμε Ν.Δ. με λίγο ή πολύ ΠΑΣΟΚ και χωρίς ΑΝΕΛ. Ίσως ΣΥΡΙΖΑ με λίγο ή πολύ ΠΑΣΟΚ και ότι μείνει από ΠΟΤΑΜΙ, κανείς δεν ξέρει. Ίσως και όλους μαζί με επικεφαλής έναν Διοικητή Τράπεζας της Ελλάδας, αν δουν ότι έτσι παίζεται καλύτερα το παιχνίδι τους. Πριν καλά το καταλάβουμε θα γίνει πραγματικότητα, αφού έχουν να κάνουν ένα λαό εξαντλημένο, κουρασμένο, εξαθλιωμένο, απελπισμένο, απογοητευμένο, εγκλωβισμένο στην αγωνία της επιβίωσης και ανήμπορο να αντιδράσει.
Εκτός αν κάποια στιγμή ξυπνήσει μέσα μας η αντίδραση και το αρχαίο ρητό : «Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» λειτουργήσει υπέρ ημών, καταλυτικά…
Κάπως έτσι να φανταστούμε τη νέα τάξη πραγμάτων στη χώρα μας, με μας όπως πάντα θεατές. Και όλα αυτά πάντα για το καλό μας, για το καλό των πολιτών, για το καλό της πατρίδας.