Τρία Έργα Τέχνης στο Γυμνάσιο Φαρκαδόνας

Η ιδέα πίσω από την ιστορία των GRAFFITI

Όσοι περνάτε έξω από το Γυμνάσιο Φαρκαδόνας πιθανά θα έχετε παρατηρήσει και τα GRAFFITI που κοσμούν τις πλαγιές όψεις των τριών κτηρίων. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι γιατί επιλέχτηκε και πώς εντάχθηκε το Γυμνάσιο Φαρκαδόνας στο πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας «Ζωγραφίζοντας Σχολικά κτήρια»; Ας μάθουμε τη μικρή ιστορία αυτών των τοιχογραφιών.

Η ιδέα της δημιουργίας των GRAFFITI αλλά και η χρηματοδότηση ύψους 7.000 ευρώ, ανήκει στον Αχιλλέα Κούμπο.

Ο κ. Αχιλλέας Κούμπος

Να πως περιγράφει με δικά του λόγια την πηγή της έμπνευσης και πώς υλοποιήθηκε η ιδέα του:

«Από την ελιά ξεκίνησε η ιστορία.

Αναπολώ συχνά τις σχολικές μου ημέρες, όχι μόνο γιατί μεγαλώνω, αλλά γιατί η πρώτη κοινωνικότητα και η μετάδοση της γνώσης είναι μια μοναδική ευκαιρία και δυνατότητα που μας δίνει το σχολείο μας και το εκπαιδευτικό σύστημα, που σπάνια μας προσφέρεται τόσο απλόχερα στην ενήλικη ζωή. Έχω μια φυσική προδιάθεση να βρίσκω μόνο τα καλά σε ότι έζησα ή ό,τι κάνω σήμερα. Ίσως από μια εγγενή αμυντική θέση, ώστε να βλέπω τον κόσμο άξιο για να τον ζήσω. Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τα μαθητικά μου χρόνια. Μόνο καλές αναμνήσεις έχω, μόνο ανοιχτούς ορίζοντες θυμάμαι: αυτούς που άνοιξα μόνος μου, αυτούς που ανοίξαμε μαζί με τους συμμαθητές μου, αυτούς που μου έδειξαν οι δάσκαλοί και οι καθηγητές.

Μερικές φορές η συνήθεια μάς απαγορεύει να ανακαλύψουμε αυτό που υπάρχει, όχι μόνο γύρω μας, αλλά κυρίως μέσα μας. Είναι μέρος της ανθρώπινης ψυχής να αποφεύγει το καινούριο, μόνο και μόνο για να μην ταράζεται. Και είναι αλήθεια, σε κάθε καινούριο αισθανόμαστε πολλές φορές άβολα. Όταν βρίσκουμε νέα δουλειά, όταν αλλάζουμε γειτονιά, σχολείο, χώρα, όλα αυτά μας αναστατώνουν. Όμως η ζωή δεν είναι μόνο σταθερότητα, δεν είναι μόνο μια πανομοιότυπη μέρα με την προηγούμενη. Δεν είναι ένα πρόγραμμα που θα επαναλαμβάνεται για πάντα. Αν ήταν έτσι, η ζωή θα ήταν αδιάφορη, αναίτια, ανάξια.

Το 2011 περνούσα σχεδόν καθημερινά από την οδό Πειραιώς, χαμηλά, στο ιστορικό  εργοστάσιο της ΕΛΑΪΣ.

Δεν έδινα καμία σημασία. Όπως πάντα, η συνήθεια και οι σκέψεις μου μού απαγόρευαν να κοιτάξω ό,τι αξίζει. Όμως οι συνήθειες πολλές φορές σπάνε. Κάποιο μεσημέρι, καθώς στεκόμουν στο φανάρι, είδα από τον μαντρότοιχο του εργοστασίου να «ξεπηδά» και να ζωντανεύει μέσα μου όλη η ιστορία της ελιάς. Τα πρόσωπα των ανθρώπων που μοχθούν για να μαζέψουν αυτό τον αιώνιο καρπό, ο παππούς να χτυπάει τα κλωνάρια, η γιαγιά να τις μαζεύει, τα παιδιά που τρώνε κάτω από το δένδρα. Όλα αυτά δεν ήταν τελικά ιστορία, ήταν αληθινά. Μπροστά μου είχα μια Ελλάδα που αγαπάει τη γη της, μια Ελλάδα που στο χωράφι δείχνει την αλληλεγγύη της, μια Ελλάδα που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη αλλά αιώνια πολεμά και τα καταφέρνει. Η προκοπή είναι ελληνικό φαινόμενο σκέφτηκα.

Αυτές οι εικόνες που έβλεπα στον μαντρότοιχο του εργοστασίου, σιγά – σιγά έγιναν οι σκηνές μιας ταινίας, σε λίγο όμως ζωντάνεψαν μέσα μου. Ήθελα να τις μεταδώσω, ήθελα να γίνουν και οι μαθητές του σχολείου που κάποτε πήγα κι εγώ, στη Φαρκαδόνα, μέρος της Ελλάδας που θα προκόψει και θα δημιουργήσει, της Ελλάδας που εργάζεται και ονειρεύεται την ίδια στιγμή. Να γίνουν οι μαθητές του Δήμου Φαρκαδόνας μέρος της ελληνικής ελπίδας, να δουν και αυτοί, στον δικό τους τόπο, τους σημαντικούς καλλιτέχνες, όχι μόνο να δημιουργούν, αλλά να οραματίζονται και να οραματίζουν. Ήθελα να επιστρέψω μέρος της αγάπης που πήρα στην πρώτη μου νεότητα. Ήρθαμε σε επαφή με τους καλλιτέχνες της Carpe-Diem και ένα μικρό όνειρο έγινε πραγματικότητα.

Από την ελιά ξεκίνησε η ιστορία».

Η ιστορία του GRAFFITI

Το Μάιο του 2012, με τη σύμφωνη γνώμη του τότε Διευθυντή του Γυμνασίου κυρίου Σωκράτη Ραπτοτάσιου και του πρώην Δημάρχου Φαρκαδόνας Κων/νου Οικονόμου προσκλήθηκε η ομάδα Carpe Diem στο Γυμνάσιο Φαρκαδόνας.

Η συγκεκριμένη ομάδα και ο καλλιτέχνης Same84 υλοποίησαν το πρόγραμμα «Ζωγραφίζοντας σχολικά κτήρια» που βρίσκεται υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς. Για να κατανοήσουμε την αξία του Same84, είναι ο ίδιος καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε το τερέν του γηπέδου μπάσκετ του Τρίτωνα Σεπολίων, στην Αθήνα, με τη μορφή του διάσημου Έλληνα παίκτη του ΝΒΑ, του Γιάννη Αντετονκούμπο.

Ο Αχιλλέας έστειλε στον Same84 μερικές λέξεις για να κατανοήσει τους παιδαγωγικούς του στόχους. Τις λέξεις θα τις βγείτε γραμμένες σε μια από τις τοιχογραφίες:  «Θεσσαλία, κάμπος, αγροτική περιοχή, βουνά χωρίς δέντρα, ουρανός μπλε, πράσινες – κίτρινες εκτάσεις, ανοιχτός ορίζοντας, ευθείες – επίπεδα, τέχνη όχι μίμηση, νεότητα όχι ανωριμότητα, απλότητα όχι απλοϊκότητα, ορμή για μάθηση, γνώση και ελευθερία, εκκίνηση στη ζωή». Το αποτέλεσμα μας δικαιώνει όλους.

Οι στόχοι του προγράμματος «ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΤΗΡΙΑ» 

Το πρόγραμμα λειτουργεί παράλληλα σε τρία επίπεδα, μαθητές/εκπαιδευτικούς και γονείς, και αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς η τέχνη της τοιχογραφίας μπορεί να παρέμβει στο δέρμα των οικιστικών δομών, να ομορφύνει τους χώρους, να εκφράσει μηνύματα και προβληματισμούς, να εκπαιδεύσει τους νέους και να προβάλει έναν διαφορετικό τρόπο συνομιλίας και διεκδίκησης.

Το πρόγραμμα αφορά τη δημιουργία εικαστικών παρεμβάσεων μεγάλης κλίμακας με εργαλείο την τέχνη της Δημόσιας Τοιχογραφίας, τη συμμετοχή επώνυμων καλλιτεχνών από τον χώρο της urban street art σκηνής της Ελλάδας, τη δημιουργία σεμιναρίων και την ίδια την συμμετοχή των μαθητών οι οποίοι ζωγραφίζουν σε χαμηλότερες επιφάνειες των σχολικών κτηρίων.

Στη Φαρκαδόνα υλοποιήθηκε το συγκεκριμένο πρόγραμμα με τοιχογραφίες σε ιδιαίτερα μεγάλη έκταση επιφανειών. Οι τρείς μεγάλες τοιχογραφίες που υλοποιήθηκαν, κάθε μία είχε ξεχωριστούς στόχους και ενθαρρυντικά μηνύματα και είναι «ανοιχτή» για τον καθένα μας να «εντρυφήσει» στο νόημά τους.

Η παρέμβαση ολοκληρώθηκε στις 21 Μάιου 2012 και το κοινό/επισκέπτες μπορούν να δουν το τελικό αποτέλεσμα μιας και οι εν λόγω τοιχογραφίες είναι ορατές από τον δημόσιο δρόμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *