Ταξίδι στο Μόναχο: Επιστροφή σε γνώριμα μέρη μετά από πολλά χρόνια!

Προλογίζοντας το κείμενο που ακολουθεί, η συντακτική ομάδα του ιστότοπου www.krinitrikalon.gr θα σημειώσει ότι  όποιος γνωρίζει την Κρήνη γνωρίζει ότι η Γερμανία αποτέλεσε για πολλούς Κρηνιώτες τόπο μεταναστευτικού προορισμού καθώς δεν υπάρχει οικογένεια που να μην έχει ή είχε «στείλει» στο παρελθόν δικούς της ανθρώπους εκεί.

Άλλωστε, τα όνειρα για μια καλύτερη επαγγελματική πορεία και συνακόλουθα για μια πιο άνετη οικονομική κατάσταση οδήγησαν πολλές φορές του Έλληνες στη λύση της μετανάστευσης.

Ήδη από τη δεκαετία του 1950 χονδρικά 312.000 Έλληνες μετανάστευσαν, με 185.000 να φεύγουν για μια καλύτερη ζωή εκτός Ευρώπης, ενώ η οικονομική κρίση που βιώνει τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα επανέφερε τη μεταναστευτική κίνηση σε ιδιαιτέρως υψηλά επίπεδα. Ενδεικτικά 8.900 Έλληνες μετανάστευσαν στη Γερμανία μόνο το α’ εξάμηνο του 2011.
Όσο όμως κι αν ασχολείται κανείς με αριθμούς δεν μπορεί να αναγνώσει τα ανάμεικτα συναισθήματα που βιώνει όποιος ετοιμάζει τη βαλίτσα του για μια νέα ζωή σε κάποιο μακρινό τόπο ή από την αντίστροφη πλευρά για να επιστρέψει στην πατρίδα του έχοντας ζήσει για χρόνια στο εξωτερικό.

Ο συντάκτης της ιστοσελίδας, Θοδωρής Λακιάρας, έχοντας ζήσει στο παρελθόν στο Μόναχο της Γερμανίας, γράφει για την επιστροφή  του στη Γερμανία αυτή τη φορά για ένα σύντομο ταξίδι αναψυχής, ένα «ταξίδι αναμνήσεων» όπως αναφέρει.

DSC_0025

 

Μόνιμος κάτοικος πλέον της Κρήνης, εργάζεται σκληρά για την καθημερινή ενημέρωση της ιστοσελίδας www.krinitrikalon.gr και αφιερώνει το παρακάτω κείμενο στους  Κρηνιώτες της Γερμανίας. Άλλωστε, για 12 χρόνια υπήρξε ένας από αυτούς!
«Αποτέλεσε ένα ταξίδι αναμνήσεων. Μεσολάβησαν εξάλλου 12 χρόνια από την τελευταία φορά που μέσα σε μια βαλίτσα αναμνήσεων έπαιρνα το δρόμο της επιστροφής στα πάτρια εδάφη.
Το ταξίδι στο Μόναχο εκεί που έζησα για αρκετά χρόνια της ζωής μου, ως οικονομικός μετανάστης έφερε στην μνήμη μου καλές και κακές στιγμές μιας άλλης εποχής. Της εποχής που άφησα το χωριό για τα πρώτα επαγγελματικά βήματα της ζωής μου. Μιας ζωής που έκρυβε για έμενα, όπως εξίσου και για το σύνολο των Ελλήνων οικονομικών μεταναστών καλές αλλά και άσχημες στιγμές, που μόνο όποιος παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς μπορεί να γνωρίζει.
Αυτή τη φορά το ταξίδι ήταν ολιγοήμερο. Έκρυβε την θαλπωρή μιας μικρής απόδρασης για ξεκούραση από το δύσκολο και βαρύ καθημερινό εργασιακό πρόγραμμα.
Ήταν ένα ταξίδι στη Γερμανία συνάντησης με φίλους και γνωστούς, μια απόδραση που έφερε εικόνες του παρελθόντος στο μυαλό μου.
Μπορεί 12 χρόνια μετά την επιστροφή μου στη Γερμανία ορισμένα πράγματα, καταστάσεις και στοιχεία να έμειναν τόσο ίδια, όσο άλλοτε. Υπήρχαν όμως και πολλά που άλλαξαν είτε προς το καλό είτε προς το άσχημο.
Όλα αυτά ήρθα να θυμηθώ και να αναπολήσω μετά το πέρασμα των χρόνων.

DSC_0136

Σαφώς η οικονομική κατάσταση στη Γερμανία να διαφέρει κατά πολύ σε σχέση με την Ελλαδίτσα μας. Καλύτεροι μισθοί, εργασιακή πορεία με μέλλον θα έλεγε κανείς, ισχυρή οικονομία. Αυτό ωστόσο δεν κάνει τους ανθρώπους να είναι πιο ευτυχισμένοι σε σχέση με τον Ελληνικό λαό.
 Η σκοτεινιά του ουρανού σε γεμίζει μελαγχολία και η πρώτη ηλιοφάνεια μετά από διάστημα 6 μηνών προκάλεσε την αλλαγή διάθεσης στους Γερμανούς που βγήκαν στους δρόμους για να χαρούν την πρόσκαιρη αλλαγή των καιρικών συνθηκών.

DSC_0273

Englischer Garten

DSC_0228

kiefengarden

Στο μουντό τοπίο έρχεται να προστεθεί και η λύπη πολλές φορές των Ελλήνων οικονομικών μεταναστών που ζουν με την ελπίδα της επιστροφής στην πατρίδα. Την ελπίδα να συναντήσουν γονείς και συγγενείς γενικότερα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Πόσο μακριά ή πόσο κοντά είναι αυτό κάνεις δεν μπορεί να το γνωρίζει. Ακόμη και οι ίδιοι αν τους ρωτήσεις θα σε απαντήσουν με ένα βλέμμα γεμάτο απορία και θλίψη.
Περιδιαβαίνοντας στην πόλη της Βαυαρίας ξεναγήθηκα στις ομορφιές που εντυπωσιαζόμουν όταν ξέκλεβα λίγο από τον ελεύθερο χρόνο στα ρεπό της εργασίας μου.

DSC_0255

Marienplaz

Όλα ήταν τόσο γνωστά και τόσο άγνωστα ακόμη και στο γνωστό εστιατόρια «Πιάτσα» που φιλοξενήθηκα για να πάρω το γεύμα μου. Στα πρόσωπα των εργαζομένων συναντούσα το δικό μου πρόσωπο στα χρόνια που εργαζόμουν ως υπάλληλος εστιατορίου.

DSC_0278

Στο εστιατόριο «Piatsa» παρέα με τους Κρηνιώτες Βάιο Στεργιανό, Βαλάντη και Γιώργο Ντίνο

Την ίδια άριστη φιλοξενία συνάντησα και στο εστιατόριο Σέρβων οικονομικών μεταναστών. Ανθρώπων που οι κουλτούρα μας είναι ίδια καθώς μας συνδέουν πολλά στοιχεία.

DSC_0261

Φιλοξενία στο Σέρβικο εστιατόριο με τους φίλους Ντράγκαν, Ειρήνη, Αστέριο και Δημήτρη

Ανάμικτα τα συναισθήματα και στην έκθεση ανταλλαγής συλλεκτικών νομισμάτων. Κατά την επίσκεψη μου δάκρυσα όταν παρατήρησα να βγαίνουν στο σφυρί νομίσματα ακόμη και της πατρίδας μας, του δικού μας τόπου που κανείς δεν γνωρίζει, ίσως την ιστορία τους.

DSC_0239

Numismata Munchen 2015

Αναμνήσεις επανωτές. Συναισθήματα χαρμολύπης από ένα ταξίδι που θα μείνει χαραγμένο για καιρό στην μνήμη μου

Θοδωρής Λακιάρας

 

1 σχόλιο

  1. Μας ταξίδεψε το κείμενο αυτό και μας έδωσε μια γεύση από συναισθήματα που δεν είναι εύκολο να εκφράσει κανείς. Σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας!
    Σχετικά με τα νομίσματα της έκθεσης, σίγουρα έχουν καλύτερη τύχη από τις αρχαιότητες που πωλούνται διά της παράνομης οδού…