«… τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική Το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου»

Γράφει η Ευαγγελία Γραμμένου φιλόλογος στο ΓΕΛ ΦΑΡΚΑΔΟΝΑΣ

images

Όλο και περισσότερο, οι διδάσκοντες την ελληνική γλώσσα στα σχολειά μας αλλά και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία που κρίνουμε πια πιο αυστηρά την νεολαία, εντοπίζουμε μια δυσπραγία γλωσσική .

  Ποιός να επωμιστεί στους ώμους του το βάρος αυτής της  ζοφερής, δυσάρεστης  πλην  ρεαλιστικής κατάστασης;

Πολλές οι ώρες διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα. Κατηρτισμένοι και με καλά βιογραφικά οι διδάσκοντες, περιορισμένος ο οργανικός αναλφαβητισμός,  σχεδόν ιδεατή η στοχοθεσία που θέτει το παιδαγωγικό ινστιτούτο για τα μαθήματα τα γλωσσικά.

Κι όμως.

Το εν λόγω φαινόμενο σχετίζεται με τη «μαζική δημοκρατία του μεταμοντέρνου»: τον πολιτισμικό πλουραλισμό και το «ιδανικό της νεότητας». Για τις απανταχού νεανικές (υπό) κουλτούρες, αυτό σημαίνει ότι τρόποι συμπεριφοράς που ήταν παλαιότερα στιγματισμένοι γίνονται σήμερα κοινωνικά αποδεκτοί. Ας σκεφθεί κανείς μονάχα πόσο οι στάσεις απέναντι στα ανδρικά σκουλαρίκια, τα τατουάζ και τα μακριά μαλλιά άλλαξαν από τους «τεντιμπόηδες» του ’60 και τους «ροκάδες» του ’70 ως σήμερα. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη γλώσσα, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

 Ότι η κινδυνολογία σίγουρα  δεν είναι η πρέπουσα στάση  είναι  μάλλον κατανοητό. Ότι όμως «η «ακηδία» των νέων εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην κηδεία της γλώσσας μας, είναι μάλλον υπαρκτός φόβος. Αφανής καταλύτης αυτής της προφητείας, ο κοινός τόπος «οι νέοι είναι το αύριο του έθνους μας», που αφήνεται να δράσει υπόγεια, υποβάλλοντας ένα δυσοίωνο  γλωσσικό αύριο, αυτό ακριβώς που θα καθορίζουν οι «γλωσσικά ανεπαρκείς» νέοι του σήμερα· και, προφανώς, ένα ακόμη ζοφερότερο μεθαύριο που θα εγγυώνται τα παιδιά τους, οι νέοι του «μέλλοντος», πάνω στην «αφελληνισμένη» γλωσσική βάση που θα τους έχει κληροδοτηθεί.»

Και αν  θέτουμε ως δικαιολογία της αδράνειας μας , το κωμικό « δεν χρειάζεται να είμαστε όλοι φιλόλογοι και να μιλάμε ωραία», ας θυμίσουμε  πως η ασυνταξία της γλώσσας κατά κανόνα συνοδεύεται με περιφρόνηση της λογικής.

Σε πείσμα πάντως  των παραπάνω ιερεμιάδων- δεν εξαιρείται η γράφουσα- στα σχολεία μας, μπορούμε συχνά να  νιώθουμε μια ευδαιμονική έκπληξη για το ταλέντο των μαθητών μας όσον αφορά στη  γλώσσα, στη φαντασία, στη δημιουργικότητα.

 Για του λόγου του αληθές παραθέτω  το κείμενο του μαθητή Μαργαρίτη Γεωργαντζά της Α λυκείου του ΓΕΛ Φαρκαδόνας  που γράφτηκε στα πλαίσια της δημιουργικής γραφής του μαθήματος της Νεοελληνικής λογοτεχνίας.