«Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.»

Γράφει η  Ευαγγελία Γραμμένου φιλόλογος στο ΓΕΛ ΦΑΡΚΑΔΟΝΑΣ

a

Άγιος Βαλεντίνος ή άγιος Υάκινθος;

Τι είναι τέλος πάντων αυτός ο έρωτας;

 Καλλιστος (ομορφότερος), Λυσιμελης (  μας παραλύει τα μέλη), Γλυκυπικρος, Αβρος, (τρυφερός), Πυριδρομος, (βγάζει φωτιά στον διάβα του) Σχετλιος, (ανελέητος) Αλάστωρ (εκδικητικός), , Ηγήτωρ ψυχών,  Μειλίχιος, Μυσταγωγός, Παιώνιος (ιατρός), Πυρφόρος, Πανδαμάτωρ.

Θεός πανάρχαιος με βέλη πυρίδρομα στη φαρέτρα του ή  απλώς θέμα χημείας;

Στη Θεογονία του Ησιόδου -περίπου στα 700 π.Χ.- παρουσιάζεται για πρώτη φορά ως αρχέγονη κοσμογονική θεότητα, που ως κινητήρια δύναμη ενώνει το Χάος και τη Γη και οδηγεί στη δημιουργία του σύμπαντος. Από την περιγραφή του Ησιόδου γίνεται σαφές ότι ο Έρως δεν είναι μια απρόσωπη κοσμογονική δύναμη, αλλά προσωποποιεί το ανθρώπινο ερωτικό πάθος, το οποίο αποτελεί την κύρια πηγή έμπνευσης της λυρικής ποίησης  και μία από τις βασικές συνιστώσες της τραγωδίας.

Ο μικρός, φτερωτός έρωτας ρίχνει, γελώντας πονηρά, τα βέλη του δεξιά κι αριστερά στοχεύοντας θνητούς, θεούς, ήρωες, ζώα, ακόμα και άψυχα αντικείμενα. Κάνει τους γύρω του να μπλέκονται σε -συχνά μάταιους- έρωτες!
Αλλά έρχεται και η δική του σειρά να ερωτευτεί με την Ψυχή, που συνήθως απεικονίζεται επίσης σα μια μικρή, θηλυκή θεότητα με φτερά πεταλούδας, κυρίως στα Ελληνιστικά χρόνια. Στόχος του Έρωτα είναι η κατάκτηση της σωματικής αθανασίας μέσω της αναπαραγωγής αλλά και της πνευματικής αθανασίας μέσω των έργων της ψυχής.

Το  ερωτικό ποίημα της ορθοδοξίας τώρα, το « Άσμα ασμάτων», θεωρήθηκε ύμνος της αγάπης του θεού προς τον κόσμο του.

Ο 21ος  αιώνας ξανά- ανακαλύπτει μια ανάγκη επιστροφής στις μυστικές πηγές ύπαρξης, στον έρωτα που είναι η ίδια η ζωή, και σε μια επαναμάγευση του κόσμου.  Σωστή στοχοθεσία, λάθος συνταγές.

Ως έθνος ορθόδοξο κι όχι κακόδοξο, οι αγαπητικές σχέσεις , για να αναφέρουμε τον Γιανναρά, συνιστούν την ασφαλέστερη ατραπό για μια ζωή μακριά από την εγωιστικά εκπαιδευμένη προσωπικότητά  μας. Μακριά από το φίλαυτο « εγώ» μας που αρνείται την αγάπη όταν αυτή ταυτίζεται με την προσφορά.

Η φειδωλή και στερημένη ύπαρξή μας, νιώθει -σφαλερά- πως ο ζόφος της ψυχής θα εξαφανιστεί  αν αγαπηθεί. Αλίμονο!  Πλήξη και ανία , συναισθηματικό κενό  και καχυποψία  είναι το αντίτιμο γιατί δεν θέλουμε να πειστούμε πως και η ψυχή δια της απωλείας σώζεται, και η ζωή μας νοηματοδοτείται από το ολοκληρωτικό δόσιμο στον άλλον άνθρωπο. Είναι δύσκολο να  βρίσκεις αγάπες μα πιο δύσκολο είναι να αγαπάς…

Για αυτό και η μελαγχολία περισσεύει. Γιατί μελαγχολία είναι η αγάπη που δεν ξοδεύεται, που μένει μέσα μας πληγή που κακοφορμίζει και καμιά συνταγή μαγική δεν την γιάνει.

Καμιά γερασμένη θρησκεία με πουριτανικές χρηστομάθειες να κατοικοεδρεύουν σε ναούς, καμιά νέα θρησκεία με ευαγγέλιο τη λατρεία του σώματος , δεν μας σώζει από την αλλοτρίωση. Γιατί στο τέλος, αυτό είναι το βάσανο: η απώλεια  αυτού που χωρίς να είναι δικό μας, μας έδινε την ελπίδα πως θα πληρώσει το κενό της ασημαντότητάς μας και της έλλειψής μας.

Ας σκεφτούμε: αν είμαστε πλήρεις σε  τι θα  χρειαζόμαστε τον άλλον;

Ας ξανασκεφτούμε: κάθε παραίτηση από την ανέραστη εγκύστωση στο εγώ μας, είναι γεύση έρωτος.

Στο τέλος  τέλος δεν υπάρχουμε για να αγαπάμε κι ούτε υπάρχουμε και επιπρόσθετα  αγαπάμε. Υπάρχουμε μόνο  επειδή  αγαπάμε.

Η αγάπη  πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα πομένει. γάπη οδέποτε κπίπτει. ετε δ προφητεαι, καταργηθήσονται· ετε γλσσαι, παύσονται· ετε γνσις, καταργηθήσεται.