« Η ψυχή μου ζητούσε σηματωρό και κήρυκα»

S7

Με αφορμή την ημέρα εορτασμού των τριών  Ιεραρχών και προστατών της παιδείας και του πνεύματος, γράφονται ετούτες οι σκέψεις, καθόλου αισιόδοξες, είναι η αλήθεια, μια που οι τέτοιου είδους επέτειοι συνήθειο είναι να κυλάνε σαν τη βροχή …

Σε εποχές κρίσης -με οποιονδήποτε μανδύα και αν παρουσιάζονται κάθε φορά- οικονομικής, πολιτικής, ηθικής και πνευματικής, οι άνθρωποι, αυτό που λέγεται λαός ή και προσβλητικά μάζα ή ακόμα χειρότερα ο χύδην όχλος, αναζητεί σηματωρό και κήρυκα άλλοτε  συνειδητά και άλλοτε  ασύνειδα.

Ευρισκόμενοι  στην ασφάλεια της άγνοιας και της αμάθειας, στο τόσο βολικό βόλεμα της αβουλίας και της αδράνειας, νιώθουν  πάνω από τα κεφάλια τους τη δαμόκλειο σπάθη της αναστάτωσης και του ξε-βολέματος.

Το καινούριο  όταν βρίσκεται ante portas  δεν είναι ευπρόσδεκτο. Ποτέ δεν ήταν.

Ας θυμηθούμε: οι  αδαείς μέσα στη Πλατωνική σπηλιά, τυφλά ορνίθια, που παρέπαιαν  στις σκιές, αρνούνταν  να βγουν στο φως, γιατί το φως πάντοτε  φέρνει καινούργια πράγματα, καινούρια τυραννία.

Γιατί άραγε  αρνούμαστε να θέσουμε σε κίνηση το πνεύμα και την ψυχή μας;

Γιατί η αήθεια, παρότι αναπηρία, μας σκλαβώνει παντοιοτρόπως;

Γιατί σε τέτοιες εποχές σαν τη τωρινή οι φωστήρες, οι πραγματικοί πνευματικοί ταγοί σιωπούν, και ο λαός μένει έρμαιο στα χέρια των  λαοπλάνων, των  δήθεν μεσσιών;

Οι καθρέφτες που δείχνουν το είδωλό μας γυμνό και στερημένο, δεν είναι αρεστοί. Μάλλον.

Η πορεία προς την ενδοσκόπηση, αλίμονο είναι  στρωμένη με αγκάθια. Γύρω μας  κύμβαλα αλαλάζοντα, φωνές επηρμένων  που καθαγιάζουν μόνο τους αριθμούς και την νεόκοπη υλιστική ευδαιμονία ξεχνώντας πως «ουκ  επ΄ άρτω  μόνο ζήσεται άνθρωπος.»

Γιατί τελικά, άλλο ποιότητα ζωής κι  άλλο  εγκλωβισμός στον πραγματισμό. Αναντίλεκτα, λαοί που πεινάνε δεν ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό και είναι ευεπίφοροι στην οποιαδήποτε σκλαβιά, με οποιοδήποτε τίμημα. Ας σκεφτούμε. Δεν θα ήταν εύκολο για τον μέγιστο ποιμένα, τον Χριστό,  να μας κάνει εύκολα οπαδούς του,  χορταίνοντας  απλώς την πείνα μας;  Όταν όμως μας έδωσε την ελευθερία , η αίρεσή μας ήταν ο θάνατος του, γιατί η φωνή της ανθρωπιάς και της εσωτερικής γνώσης ήταν ιδιαζόντως οχληρή.

Ουαί ουαί τοις ηττημένοις !  Πάνω από τα χαμένα κλαίμε πάντα και  κατόπιν εορτής.

Κλείνοντας βρίσκω πιο ταιριαστό να θυμίσω το λόγο του νομπελίστα Σεφέρη   και τον  αρχαίο μύθο: όταν ο Οιδίποδας συνάντησε τη Σφίγγα,  με τη λέξη άνθρωπος, σκότωσε το τέρας. Η εποχή μας έχει πολλά τέρατα να σκοτώσει.

Ας αναλογιστούμε την απάντηση του Οιδίποδα.

 

Κείμενο της Γραμμένου Ευαγγελίας,

φιλολόγου του ΓΕΛ ΦΑΡΚΑΔΟΝΑΣ