Με τα μάτια και τις σκέψεις ενός παιδιού

77f78c82376f679667d3869a6dc77297dad15e2615b89dfaae522c9a672d6bf0

Πως κρίνει και πως αισθάνεται μια αθώα παιδική ψυχή μετά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας σε ελλαδικό και διεθνές επίπεδο; Τι ακριβώς να νιώθει, όταν παρατηρεί μέσα από το τηλεοπτικό δέκτη ανθρώπους να σκοτώνονται, να πεθαίνουν και να φυτοζωούν στο βωμό του κέρδους και της εξυπηρέτησης των όποιων συμφερόντων; Τι να πεις και τι να πρωτοεξηγήσεις σ’ ένα παιδί, όταν θλίβεται για το μέλλον του και γι’ όσα ενδεχομένως χτυπήσουν την πόρτα μας;

Απορίες που για κάποιους από μας είναι δύσκολο να απαντηθούν, αποτυπώνονται ωστόσο περίτρανα στο εμπεριστατωμένο γράμμα που στέλνει τη φετινή χρονιά ο μαθητής της Γ’ Γυμνασίου Φαρκαδόνας Αριστοτέλης Κούτσικος. Ένα παιδί, ένας ευαίσθητος και ανήσυχος, θα έλεγε κανείς, έφηβος, που τα τελευταία χρόνια, παρά το μικρό της ηλικίας του, έχει λόγο και άποψη, είτε μέσα από τα κείμενά του, είτε μέσα από τα ποιήματά του, για τα οποία διακρίθηκε σε διαγωνισμούς.

Το γράμμα προς τον Αη Βασίλη, το κοινοποίησε και στο «Κρήνη Live» και τον ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη που δείχνει στο ηλεκτρονικό μας site. Μας τιμά και μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε την προσπάθεια μετά τον όμορφο σχολιασμό. Το γράμμα του 15χρονου εφήβου το παρουσιάζουμε σήμερα στην ηλεκτρονική εφημερίδα καθώς πέραν της συγκίνησης που μας προκάλεσε αποτέλεσε την αφορμή για προβληματισμό για τα χρόνια που ζούμε και για εκείνα που θα ρθουν.

Αναλυτικά ο 15χρονος Αριστοτέλης αναφέρει στο γράμμα του:

 «ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΑΓΙΕ ΒΑΣΙΛΗ,

Παγώσαμε όλοι γι αυτό το τρομακτικό που συνέβη στην καρδιά του Παρισιού. Αρχικά από ανθρώπινη συγκίνηση για τους ανθρώπους που χάθηκαν, αναίτια, αλλά και από φόβο μήπως όλο αυτό το αίμα αγγίξει και εμάς.

Είναι πράγματι φοβερό να περπατάς στο δρόμο, να πηγαίνεις σε μια εκδήλωση ή απλά να κάθεσαι σε ένα καφέ και να σε σκοτώνει ένας τρομοκράτης, φανατισμένος «θρησκευόμενος». Είναι φοβερό να μαθαίνεις από τα ίδια τα θύματα των επιθέσεων που επέζησαν με πόση μανία και μίσος σκότωναν ανθρώπους, παιδάκια, μανάδες, ανθρώπους που δεν έχουν σχέση καν με τα πολιτικά, που μπορεί να μην είχαν ακούσει ποτέ τον όρο «Ισλαμικό Κράτος». Κι όμως τους σκότωναν στο όνομα του «Ισλαμικού Κράτους» ενός θεού..

Η Ευρώπη και ο κόσμος όλος, ο «πολιτισμένος κόσμος», ηγέτες και πολίτες, συγκλονίστηκαν από τη φοβερή τραγωδία. Και δικαιολογημένα. Ο πόλεμος εκεί στη Συρία, ο πόλεμος στην Ανατολή, μεταφέρθηκε στην καρδιά της Ευρώπης.

Άγιε μου Βασίλη ,  ξέρω ότι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες προσπαθούσα να κάνω έναν απολογισμό: ήμουν ή όχι καλό παιδί για να αξίζω το  παιχνίδι των ονείρων μου;

Μα τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Και γύρω μου και μέσα μου. Σαν να μεγάλωσα ξαφνικά, απότομα ,και το άσπρο δεν είναι χαρά αλλά θάνατος.

Γιατί  εκεί στη Συρία, στην «υπανάπτυκτη» Ανατολή γίνεται πόλεμος. Και δεν είναι πόλεμος μιας νύχτας, όπως στο Παρίσι. Είναι πόλεμος χρόνων, νύχτας και μέρας. Εκεί, στη μακρινή Ανατολή, τα παιδάκια κι οι μανάδες σκοτώνονται με τον τρόπο αυτό κάθε ώρα. Στην Ανατολή, τα «Παρίσια» συμβαίνουν καθημερινά και πια δεν  προκαλούν την οργή, την αγανάκτηση, τη συγκίνηση, το κλάμα του «πολιτισμένου κόσμου». Δεν  ανατριχιάζουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες.

Επειδή τα «Παρίσια» είναι καθημερινά στη Συρία, επειδή τα παιδιά και οι μανάδες δολοφονούνται αναίτια στο όνομα του «Ισλαμικού Κράτους», εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φτάνουν στην Ευρώπη, αν δεν πνιγούν στο Αιγαίο. Φεύγουν από την κόλαση των δικών τους Παρισιών κι αναζητούν ένα ασφαλές μέρος να ζήσουν, χωρίς το φόβο να πεθάνουν αναίτια τα παιδιά τους.

Πνίγονται στο Αιγαίο, ρισκάροντας να περάσουν, επειδή ακριβώς θέλουν να ζήσουν. Κι όχι επειδή ξύπνησαν ένα πρωί και είπαν να «βρωμίσουν» τον τουρισμό της Ελλάδας…

Κυνηγιούνται στα σύνορα των «πολιτισμένων» της Ευρώπης επειδή ακριβώς θέλουν να ξεφύγουν από τα δικά τους «Παρίσια».

Γι αυτά τα «Παρίσια» ο πολιτισμένος κόσμος, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι Ευρωπαίοι πολίτες, δεν ανατριχιάζουν, δεν κλαίνε, δεν οργίζονται.

Ανατριχιάζουν, θυμώνουν, οργίζονται και παίρνουν μέτρα για τους ανθρώπους που θέλουν να ξεφύγουν από τα καθημερινά τους Παρίσια.

Εμείς ανατριχιάζουμε , θυμώνουμε, οργιζόμαστε για τα προβλήματα που μας προκαλούν…

Δεν είναι πολύ υποκριτικό;

Για τους 150 Γάλλους νεκρούς κλάψαμε όλοι. Δικαιολογημένα. Φυσικά. Ανθρώπινα.

Για τους εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους ή άλλους κολασμένους, που δολοφονούνται από τα ίδια χέρια, που πνίγονται από τα ίδια χέρια, δεν κάναμε το ίδιο. Όχι μόνο αδιαφορήσαμε, αλλά εξοργιζόμαστε με αυτούς, τους «λαθρομετανάστες», που έρχονται και μας «βρωμίζουν» τα τουριστικά νησιά μας, που στοιβάζονται στις «καθαρές» πλατείες μας…

Κι όταν δούμε καμιά φωτογραφία πνιγμένου παιδιού, μπορεί να συγκινηθούμε. Αλλά το ξεχνάμε γρήγορα. Γιατί τα πνιγμένα παιδιά είναι τόσα πολλά που εθιζόμαστε στην είδηση και στην εικόνα. Έχουμε και τις δουλειές μας… Σ’ αυτές γυρίζουμε και ξαναθυμόμαστε τους «λαθρομετανάστες» που βρωμίζουν τον τόπο μας και μας παίρνουν τις δουλειές μας…

Α, ξεχάσαμε και μια λεπτομέρεια πάνω στο κλάμα και τον πόνο για το Παρίσι. Ξεχάσαμε ποιος όπλισε το χέρι αυτών που προκαλούν τα «Παρίσια της Ανατολής» αλλά και το Παρίσι της Γαλλίας, αυτών που έφτασαν τώρα να σκοτώνουν στην καρδιά της Ευρώπης. Ξεχάσαμε ότι το όπλισε ο πολιτισμένος κόσμος, οι κυβερνήσεις, τα συμφέροντα του πολιτισμένου κόσμου…

Η Ευρώπη κλαίει και ματώνει για τις δικές της πολιτικές. Επειδή όπλισε το χέρι των φανατισμένων ισλαμιστών.

Αυτή η Ευρώπη δεν έκλαψε ποτέ για τα παιδάκια της Συρίας που δολοφονούνται από τις δικές της πολιτικές… Επειδή όπλισε το χέρι των φανατισμένων ,  των ρατσιστών και των κοντόφθαλμων .

Άγιε μου Βασίλη για όλα αυτά πάρε φέτος το έλκηθρό σου και  μακάρι από τα ζεστά χνώτα του Ρούντολφ ας πέφτει μια μαγική  αχλή που θα μας κάνει  όλους όχι καλά παιδιά αλλά παιδιά και Άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτά μυαλά!

Με  σκέψη και λύπη , με ελπίδα και  αγάπη

Αριστοτέλης Κούτσικος

Μαθητής του Γυμνασίου Φαρκαδόνας »