Τα γεωλογικά φαινόμενα συναντούν τους μύθους στο «Ζουρ Παπά» στον Πετρόπορο

Μύθος η πραγματικότητα; Φυσικό ή υπερφυσικό φαινόμενο; Θαύμα της φύσης ή μήνυμα μιας άλλης εποχής;

Είναι κάποια από τα ερωτήματα που εκθέτουν όσοι ανηφορίζουν για το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής Πετρόπορου. Σ’ ένα σημείο όπου κυριαρχούν σημάδια της πλούσιας αρχαίας Ιστορίας της περιοχής μας. Ένα σημείο όπου το σήμερα συναντά το χθες μέσα από πλήθος ιστορικών στοιχείων που προκαλούν δέος.

Το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής ετοιμάζεται να φορέσει τα γιορτινά του. Πανηγυρίζει τις επόμενες ημέρες. Παραμονή της εορτής θα τελεστεί πανηγυρικός Εσπερινός, ενώ την επομένη, Τετάρτη της Αγίας Παρασκευής θα τελεστεί ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία.

Το απόγευμα της Τρίτης θα διεξαχθεί πολιτιστική εκδήλωση με συμμετοχή χορευτικών της περιοχής και θα προσφερθεί  παραδοσιακή φιλοξενία.

Ανηφορίζοντας κανείς για πρώτη φορά στο ξωκλήσι και φτάνοντας στην κορυφή του βουνού θα εκπλαγεί. Ακριβώς πίσω από την εκκλησία υπάρχει μια τεράστια τρύπα. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό γεωλογικό φαινόμενο που ονομάζεται δολίνη και δημιουργήθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια. Οι δολίνες είναι βαθιές λακκούβες ή τρύπες, που σχηματίζονται, κατά κανόνα, από την υπονόμευση του εδάφους σε κάποια σημεία. Οι δολίνες συναντιούνται κυρίως σε περιοχές με ασβεστολιθικά πετρώματα.

Σχηματίζονται συνήθως ως εξής: Το βρόχινο νερό περνάει στο υπέδαφος και διασπά βαθμιαία το ασβεστολιθικό πέτρωμα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται υπόγειες κοιλότητες και σπηλιές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτές οι σπηλιές γίνονται σταδιακά τόσο μεγάλες, που δεν μπορούν πλέον να αντέξουν το βάρος της οροφής τους. Έτσι, το έδαφος που βρίσκεται από πάνω τους καταρρέει, και εμφανίζονται μεγάλες ή μικρότερες τρύπες.

Στο χωριό οι παραδόσεις και οι μύθοι είναι πολλοί. Πολλοί που σε κάποιες των περιπτώσεων προκαλούν ανατριχίλα και φόβο. Για τους κατοίκους αποτελούν μέρος της πλούσιας ιστορίας τους.

Σύμφωνα με τον πρώτο μύθο στην μεγάλη τρύπα που είναι σχηματισμένη ανάμεσα στα βουνά υπάρχει η λίμνη που τρέφει “μαλλιαρά ψάρια”  και κρύβει πολλά μυστήρια, που απορροφούν κάθε κακό. Μάλιστα για αρκετά χρόνια οι κάτοικοι της περιοχής κατέβαιναν το στενό μονοπάτι που οδηγούσε στον πάτο της λίμνης και έδεναν κομμάτια υφάσματος από αγαπημένα τους πρόσωπα που ασθενούσαν για να γίνουν καλά και να φύγει το κακό προς τον πάτο της. Μάλιστα όποιος τα ακουμπούσε αρρώσταινε και αυτός.

Επίσης πολύ διαδεδομένος είναι και ο μύθος του Ζουρ Παπά (σημαίνει τρελός παπάς), ο οποίος είναι ο επικρατέστερος και έχει δώσει το όνομα του στην περιοχή.

¨Κάποτε εκεί βρισκόταν μια σημαντική πόλη και μια επισκοπή. Στο σημείο, όπου σήμερα ανοίγεται το βάραθρο, βρισκόταν η δημόσια πλατεία. Μια μέρα μεγάλης γιορτής όλος ο πληθυσμός είχε συγκεντρωθεί εκεί. Οι γυναίκες χόρευαν, σχηματίζοντας έναν μεγάλο κύκλο.

Ένας παπάς είχε μια εξαιρετικά όμορφη κόρη, που όταν  την είδε στο χορό του ξύπνησαν ανήθικες επιθυμίες. Επισκέφτηκε τον επίσκοπο για να τον συμβουλευθεί:
«εάν κάποιος έχει στον κήπο του μια μηλιά που κάνει ωραία μήλα, μπορεί να τα μαζέψει ο ίδιος δοκιμάζοντας το πρώτο,  ή πρέπει να αφήσει την πρωτιά στους ξένους;»

Ο επίσκοπος απάντησε πως ο εν λόγω άνθρωπος είχε ασφαλώς το δικαίωμα να φάει τα μήλα του. Τότε ο παπάς πάει και ικανοποιεί την ανήθικη επιθυμία του. Την ίδια στιγμή, η πλατεία του χωριού με τους χορευτές και όλη η πόλη εξαφανίζονται με μια ξαφνική καθίζηση. Μόνο η εκκλησία μένει όρθια στην άκρη του ανοίγματος της αβύσσου¨.

1 σχόλιο

  1. Basilis Ziogkos
    25/07/2017 at 17:08

    Συγχαρητήρια για το καταπληκτικό άρθρο