Οι ηρωίδες της περιοχής μας και γενικότερα της Ελληνικής υπαίθρου

Για τη γυναίκα που δουλεύει στη γη, για να φτάσει ο καρπός σπίτι και να θρέψει την οικογένεια, ή να τον πουλήσει για να καλυφτούν οι λοιπές ανάγκες, η ζωή είναι κακοτράχαλη.

Όχι απλά επειδή η αγροτική εργασία είναι δύσκολη. Η συνεχής εγκατάλειψη της υπαίθρου από την πολιτεία, η φτώχεια στην οποία βύθισαν τα μικρομεσαία αγροτικά νοικοκυριά οι εκάστοτε κυβερνητικές πολιτικές δεν έφεραν στην καθημερινότητα της αγρότισσας τις περίφημες καλύτερες μέρες που της υποσχέθηκαν.

Η Ελληνίδα αγρότισσα είναι σήμερα παγκόσμιο φαινόμενο ανιδιοτελούς εργασίας. Εξακολουθεί να δουλεύει δύο βάρδιες – στο χωράφι και στο σπίτι – με κακή έως ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική κάλυψη και με λίγες πενταροδεκάρες σύνταξη, γι’ όλη αυτή την ουσιαστική της προσφορά.

Οι καλύτερες ημέρες πάντως συνεχίζουν μέσω των υποσχέσεων.

Άραγε οι καλύτερες ημέρες αναρωτιούνται οι «σκληροτράχηλες» αυτές γυναίκες του κάμπου μπορούν να έρθουν με 330 και 45ο ευρώ σύνταξη; Με αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 έτη;

Το «Κρήνη Live” με σύνεργα το μολύβι, το χαρτί και το φωτογραφικό φακό βρέθηκε σε χωριά της περιοχής μας, στο χωράφι και στο σπίτι.

Εκεί όπου κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες οι αγρότισσες μαζί με τους άνδρες τους βρίσκονται στα χωράφια από τα χαράματα μέχρι το βράδυ, με ένα μικρό διάλειμμα το μεσημέρι.

Βρέθηκε στο χώρο δουλειάς που είναι ποτισμένος με τον ιδρώτα αυτών των γυναικών, καταγράφοντας τις αγωνίες τους, την απογοήτευση και την οργή τους, αλλά και την επιμονή τους να μην παραδώσουν τη γη τους στους εκμεταλλευτές τους.

Κούραση και ταλαιπωρία 

Η ύπαιθρος εξακολουθεί να αδειάζει και να επιταχύνεται το ξεκλήρισμα των μικρών αγροτικών νοικοκυριών. Από πλευράς κοινωνικής παρουσίας και προσφοράς ο ρόλος της αγρότισσας δεν υπάρχει και η ζωή της περιορίζεται στις φιλίες των γειτόνων και συγγενών. Μονότονη και πληκτική η ζωή. Ο λιγοστός ελεύθερος χρόνος διατίθεται στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο εργόχειρο. Δεν ξέρει τι είναι διακοπές, διασκέδαση.

«Από 10 χρονών δουλεύω στο χωράφι. Δυστυχώς, το χωράφι σε θέλει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Φτύνεις αίμα για να βγάλεις πέρα την παραγωγή και στο τέλος ούτε το μεροκάματο δε μας μένει. Μονάχα η βρώμα και η σκόνη, τίποτα άλλο», μας λέει η κυρία Ειρήνη που τη συναντήσαμε στη Φανερωμένη στο φύτευμα μποστανιών.

«Μοχθούμε ξεχασμένοι, σοδιάζουμε μα δεν κερδίζουμε. Τι κατάρα κι αυτή να νταντεύεις το φυτό, να καμαρώνεις την ανάπτυξη, να ονειρεύεσαι, όταν δένει καρπό, να τρέμεις σε κάθε βροντή, αέρα και βροχή και μετά αχ, όταν πουλάς, μαγικά όλα ανατρέπονται», έρχεται να συμπληρώσει η κυρία Μαρία από το ίδιο χωριό.

Που να πρωτοδώσεις από τη σύνταξη

Την ώρα που τα προηγούμενα χρόνια μιλούσαν για αύξηση των συντάξεων, λίγο αργότερα φρόντισαν να αυξήσουν τα όρια συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67.

Άραγε μπορεί να δουλέψει μια γυναίκα στο χωράφι μέχρι τα 67 έτη. Αναμφίβολα όχι. Η ανάγκη όμως την κάνει όχι μόνο στο χωράφι να πάει, αλλά κι όπου αλλού βρει μεροκάματο.

Κι αν κάποτε βγει στην σύνταξη ποιες ανάγκες να καλύψει με τα 330 ευρώ;

Με 330 ευρώ σύνταξη, τι να κανείς. Ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, φάρμακα, να ψωνίσεις, δεν μένει απολύτως τίποτα», υποστηρίζει η κυρία Λαμπρινή.

Η απογοήτευση στο πρόσωπο της συγκεκριμένης συνταξιούχου αγρότισσας ήταν έντονη. Και πως άλλωστε όταν κάποτε δούλεψε σκληρά στη γη και τώρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της. Όταν αυτή και χιλιάδες άλλες γυναίκες αγρότισσες πάλεψαν και πραγματικά τους αξίζει ο τίτλος της ηρωίδας.

mm (1) mm (2)