Ποίημα του συντοπίτη Γεώργιου Αλεξανδρή

Ο κος Αλεξανδρής μας κοινοποίησε το παρακάτω ποίημα για τους αναγνώστες της ιστοσελίδας μας και εμείς με μεγάλη χαρά σας το παρουσιάζουμε:

ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ

Σε τούτους τους δρόμους σέρνεται η σιωπή.

Ένοχη και απολογητική.

Σε τούτες τις μέρες τρυπώνουν οι ψίθυροι.

Ασαφείς και  ανακριτικοί.

Και στριμώχτηκαν όλοι αυτοί, πανικόβλητοι συνοδοιπόροι

με μια  επιτηδευμένη έκπληξη και απορία

στα στενά του φόβου και τ’ ανοιχτά του θυμού,

να δηλώσουν συμμετοχή και ακολουθία.

 

Σε τούτους τους λόγους περισσεύει η υποκρισία.

Αξόδευτη και αναδρομική.

Σε τούτες τις γραφές στερεύουν οι ευθύνες.

Αλλότριες και ασπούδαστες.

Και συντάχθηκαν όλοι αυτοί, επιτήδειοι συλλειτουργοί

με πλήρη ομοφωνία και συναίσθηση αρραγή

στης ιστορίας το αύριο, στο χθες της δημιουργίας,

το χρέος να αναδείξουν ως συνείδηση και διδαχή.

 

Κι έγινε ο κομπασμός οιμωγή και βλασφημία,

η εγρήγορση μοναξιά και η αφοσίωση πλάνη.

Η περηφάνια στοίχειωσε σε σαρκασμό και ειρωνεία,

η φρόνηση υπέκυψε σε αναφορές και αιτίες

κι έμειναν όλοι αυτοί οι  αστόχαστοι χειροκροτητές,

απρόσωποι στασιαστές και ασύντακτοι φυγάδες,

ανιστόρητοι, χωρίς πνεύμα και δίχως προορισμό,

ναυάγια μιας πλαστογραφημένης και κίβδηλης εποχής.

 

Γεώργιος Αλεξανδρής

      25-3-17