ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΡΕΛΛΑΣ

Πάει πολύς καιρός από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με μεγάλα γεγονότα παγκόσμιας εμβέλειας και απήχησης. Έχουν σχεδόν περάσει δύο δεκαετίες ,το ένα τρίτο της ζωής μου θα έλεγε κανείς.DSC_8862

Μεγαλώνοντας στην Γερμανία, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 απέκτησα την πρώτη μου επαφή με τον κόσμο της τεχνολογίας. Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τη στιγμή ορόσημο για μένα. Διαβάζοντας ασταμάτητα επιστημονικά περιοδικά σε μηνιαία βάση και έχοντας την δυνατότητα της αγοράς ενός “home computer”, όπως  ονομαζόταν εκείνη την εποχή, μου δόθηκε το έναυσμα να κάνω τα πρώτα μου βήματα στις νέες τεχνολογίες. Ήμουνα τυχερός! Όμως δεν είχα την παραμικρή ιδέα το τι θα γινόταν στο μέλλον, ότι αύτη η αρχή θα με έφτανε στο σημείο που είμαι σήμερα.

Ανέκαθεν ήμουν λάτρης της τεχνολογίας, από όποια σκοπιά και να το δει κανείς. Μου άρεσε να ενημερώνομαι πάνω σε οτιδήποτε αφορούσε μηχανήματα, αυτοκίνητα καθώς και σε νέα πρωτοποριακά θέματα που μου προκαλούσαν δυνατή συγκίνηση, αφού ήθελα με κάθε τρόπο να ανακαλύψω τις αρχές λειτουργίας τους. Εξαιτίας αυτής της έμφυτης περιέργειάς μου, μπόρεσα να προχωρήσω αργά αλλά σταθερά στο βάθος των χρόνων που ακολούθησαν.

Κατά την διάρκεια των σπουδών μου στο ΤΕΙ Ηρακλείου Κρήτης στο τμήμα Τεχνολογίας Γεωπονίας το 1987, εξαιτίας της τεχνογνωσίας μου στους Η/Υ, μπόρεσα και πρόσφερα τις υπηρεσίες μου στην γραμματεία του ΤΕΙ, βοηθώντας στις εγγραφές των νέων σπουδαστών. Ανάλογη υπήρξε και η προσφορά μου σε καταστήματα που (πρωτο)ασχολούνταν με το εμπόριο  των υπολογιστών. Τότε ήταν που ήρθα σε επαφή με τηλεοπτικούς σταθμούς και φωτογραφεία, στα οποία συνέθετα βίντεο με την βοήθεια Η/Υ, πράγμα πρωτοποριακό για την εποχή.

Όταν πήρα το πτυχίο μου και  έχοντας μπει πια καλά στο χώρο της πληροφορικής υπηρέτησα την στρατιωτική μου θητεία  στην Αεροπορία, όπου έγινα μήλο της έριδος ανάμεσα στις μοίρες του αεροδρομίου της Λάρισας.  IMG_0026Καθεμία απαιτούσε από μένα τη συγγραφή των απόρρητων εγγράφων σε έντυπη μορφή, κάτι πολύ προοδευτικό για την εποχή που μιλάμε.  Αφού έλαβα το απολυτήριο,  κατέβηκα στην Αθήνα όπως έκανε πολύς κόσμος αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον, μιας και δεν υπήρχαν προοπτικές ν’ ασχοληθώ με τη γεωργία στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας. Προσπάθησα πολύ,  έκανα κάποιες επαφές αλλά δεν άνοιξε καμία πόρτα. Η λύση της επιστροφής στη Γερμανία και η εργασία σε εστιατόριο ήταν το τελευταίο που θα επιθυμούσα. Είχα διαμορφώσει στο μυαλό μου κάτι διαφορετικό, κάτι πιο εποικοδομητικό.

Μετά από μερικούς μήνες, στη χαώδη και πολυπληθή – ακόμη και τότε – πρωτεύουσα κατάφερα με τη βοήθεια ενός γνωστού να εργαστώ στην Intrasoft. Ήταν μια από τις εταιρίες του Κόκκαλη και είχε ως αντικείμενό της την πληροφορική. Στα τρία χρόνια παραμονής μου εκεί, οι συνάδελφοί μου  με βοήθησαν πάρα πολύ στο να επεκτείνω και να αναβαθμίσω το εύρος των γνώσεων μου στην πληροφορική. Ήταν το καλύτερο σχολείο, μακράν ανώτερο, από όλες τις σχολές πληροφορικής που ξεπηδούσαν η μια πίσω από την άλλη σαν τα μανιτάρια στο δάσος εκείνο τον καιρό.

Το επόμενο μεγάλο, κατ’ εμέ βήμα και νομίζω ότι όλοι όσοι διαβάσετε το άρθρο στο τέλος θα συμφωνήσετε, ήταν η μεταπήδηση, η μετεγγραφή, όπως θέλετε πάρτε το, από την Intrasoft στο παγκόσμιας εμβέλειας ειδησεογραφικό πρακτορείο REUTERS. Από το 1996 έως και σήμερα που γράφω αυτό το κείμενο παραμένω υπάλληλος και πιστεύω ακράδαντα ότι δεν θα αποχωρήσω, εκτός εάν υπάρξουν άλλες συγκυρίες που θα με ωθήσουν στην έξοδο.DSC_1964

Για να μην μακρηγορώ και γίνομαι κουραστικός, στις παρακάτω παραγράφους θα προσπαθήσω αναλύσω όσο το δυνατόν πιο σύντομα και περιγραφικά τα ταξίδια στις διάφορες χώρες και πόλεις του κόσμου χωρίς βέβαια να χαθεί η ουσία του θέματος. Επίσης θα παραθέσω και κάποιο φωτογραφικό υλικό ώστε να μπορείτε να έχετε μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα.

Το πρώτο μεγάλο αθλητικό γεγονός στο οποίο έλαβα μέρος ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 1997 στην Αθήνα. Τρομερή πίεση και στρες τόσο για την υποστήριξη των δημοσιογράφων όσο και των φωτογράφων. Δεν θυμάμαι και πάρα πολλά από εκείνη την περίοδο παρά μόνο ότι ήμαστε σε ένα χώρο του σταδίου όπου στήναμε συστήματα και τηλεπικοινωνίες ώστε να συνδεθούμε με το γραφείο στο κέντρο της Αθήνας. Έκτοτε πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να απασχοληθώ με κάποιο μεγάλο γεγονός. Όλη αυτή την περίοδο όμως,  υπήρξε μια συνεχής ενημέρωση στην επιστήμη της πληροφορικής  με σεμινάρια και απόκτηση σειράς διπλωμάτων. Επειδή δεν είχα βασικό πτυχίο πανεπιστημιακού επιπέδου στον κλάδο, έπρεπε να αναζητήσω άλλους δρόμους αναγνώρισης. Απαραίτητη προϋπόθεση υπήρξε και η βελτίωση της  Αγγλικής γλώσσας, η οποία με βοήθησε να επεκτείνω το εύρος των γνώσεών μου καθώς και να αποκτήσω νέες και εξειδικευμένες.

Φτάνουμε στο 2004, χρονιά ορόσημο για μένα και για όλη την Ελλάδα. Εκεί καλούμαι να ακολουθήσω μια ομάδα τεχνικών, δημοσιογράφων, φωτογράφων στην Πορτογαλία για το Euro 2004. Ένα μήνα στα γήπεδα της Πορτογαλίας ήταν κάτι το ξεχωριστό, το πρωτόγνωρο, το ασύλληπτο. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα! Το όνειρό μου ολοκληρώθηκε με τον τελικό, όπου η Ελλάδα σήκωσε το κύπελλο. Αξία ανεκτίμητη.

Ήταν η πρώτη μου φορά που έβλεπα ποδόσφαιρο ζωντανά και μάλιστα σε μια διοργάνωση υψηλού επιπέδου. Αξέχαστες στιγμές με έξαλλους πανηγυρισμούς στο ελληνικό στρατόπεδο ενώ στην αντίθετη πλευρά δάκρυα λύπης και ταπείνωσης. Όμως κανένα δυσάρεστο κλίμα δεν δημιουργήθηκε μεταξύ Ελλήνων και Πορτογάλων,  παρότι οι γηπεδούχοι ηττήθηκαν.  Όλοι ήταν ένα, μέσα και έξω από το γήπεδο. Μια μάζα, μια φωνή, συνεπαρμένοι στο ίδιο ξέφρενο πάρτι μετά τη λήξη. Δεν είχαν να λύσουν διαφορές μεταξύ WWLτους. Ποιος δεν θυμάται την διαφήμιση που έπαιζε μετέπειτα στα Ελληνικά κανάλια με τον “Σάββα” να έχει κατασκηνώσει σε πλατεία της Λισσαβόνας ? Οι Πορτογάλοι , λαός μεσογειακός με βραζιλιάνικες επιρροές, ήταν τόσο ευγενικός που προσπαθούσε να σε βοηθήσει με τα λιγοστά του αγγλικά. Η ζωή τότε ήταν σχετικά πιο φτηνή από την Ελλάδα με το Ευρώ να είχε περισσότερη αξία εκεί παρά εδώ. Η Λισσαβόνα κρατούσε τα σκήπτρα της πιο ωραίας πόλης της Πορτογαλίας. Η παλιά πόλη, κάτι σαν το δικό μας μοναστηράκι, έσφυζε από ζωή στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια. Μαγαζιά, τουριστικά κυρίως, και ταβερνεία καταπληκτικά να προσφέρουν ψάρια από την κοντινή ακτή του ατλαντικού σε απίστευτα χαμηλές τιμές.

Μετά το Euro 2004 είχε σειρά η Ολυμπιάδα της Αθήνας. Θεωρείτο το γεγονός της χρονιάς, το οποίο είχε δεχθεί τόσο μεγάλη κριτική από τον διεθνή τύπο και τηλεόραση. Μεγάλο έργο και για το Reuters. Η ομάδα πλέον ξεπερνούσε συνολικά τα 150 άτομα και ο χώρος που διαθέταμε στο κέντρο τύπου κάλυπτε περί τα 300τμ. Ατελείωτες ώρες δουλειάς, βδομάδες πριν την επίσημη έναρξη όσο και μέρες, μετά τη λήξη. Οι ξένοι ανταποκριτές δεν είχαν λόγια να περιγράψουν αυτό που έβλεπαν. Μία άλλη όψη της Αθήνας. Μια Αθήνα πεντακάθαρη, χωρίς προβλήματα κυκλοφορίας όIMG_0050που όλοι ήταν με το χαμόγελο και πρόθυμοι να σε βοηθήσουν για το οτιδήποτε. Δυστυχώς κράτησε λίγο. Με το σβήσιμο της φλόγας έσβησαν και τα παραπάνω επιστρέφοντας στους παλιούς γνώριμους ρυθμούς της. Επισκέφτηκα όλα τα στάδια από το κωπηλατοδρόμιο στον Σχοινιά μέχρι το κλειστό της άρσης βαρών στη Νίκαια. Παρακολούθησα όλα τα αθλήματα καθώς και τα μη δημοφιλή για τη χώρα μας badminton, canoe-kayak, softball, hokey, καλλιτεχνική ιππασία κ.ά.  Μεγάλη εμπειρία να τα βλέπεις από κοντά. Αν και δεν ήμουν fan του κλασσικού αθλητισμού κατάλαβα ότι από την τηλεόραση δεν βλέπεις τίποτα, δεν αισθάνεσαι τον παλμό του κόσμου έξω και μέσα στο στάδιο. Ακόμη και τα πιο άχαρα σπορ φαντάζουν ξεχωριστά,  μοναδικά. Πως θα μπορούσε να περιγράψει κανείς την τελετή έναρξης την οποία και είχα την τύχη να παρακολουθήσω καθώς και την πρόβα της μια μέρα πριν; Φαντασμαγορική, μέσα στο χρώμα, τη μουσική και τα πυροτεχνήματα που γινόντουσαν ένα με την ιαχή των 80.000 θεατών μέσα στο τότε επιβλητικό “στάδιο Calatrava” όπως το έλεγε ο κόσμος.

Αν και τα μονά χρόνια δεν προσφέρουν μεγάλα γεγονότα, το 2005 είχα την τύχη να επισκεφτώ για πρώτη φορά την πόλIMG_0021η του φωτός της τέχνης και της αναγέννησης, το Παρίσι. Ολιγοήμερο ταξίδι στα γραφεία μας για κάποιο ενημερωτικό ενδοεταιρικό σεμινάριο. Μαγεύτηκα από την αρχιτεκτονική των κτηρίων και  των γεφυρών που ενώνουν το ένα μέρος της πόλης με το άλλο υπερπηδώντας το φυσικό εμπόδιο του ποταμού Σηκουάνα.  Από την επίσκεψή μου στο κέντρο της πόλης δεν θα μπορούσε να λείπει το μουσείο του Λούβρου που δεσπόζει και σε καλεί να μπεις μέσα και να μην βγεις ποτέ. Εξαιρετικός και ο πύργος του Άιφελ, το σιδερένιο τέρας των 300 μέτρων που στέκει και να σε κοιτάει έτοιμο να σε καταβροχθίσει,  όπως και η Όπερα που σε καλεί να ακούσεις γαλλικές μελωδίες. Και φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα ατελείωτα μικρά καφέ, με τον μυρωδάτο και δυνατό καφέ τους που τον συνόδευαν φρέσκα κρουασάν και μπαγκέτες.IMG_0069

Άφησα επίτηδες τελευταία την Παναγία των Παρισίων. Ναός που κόβει την ανάσα από έξω και από μέσα. Από όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις δε μπορείς παρά να θαυμάζεις κάθε γωνιά και πτυχή του.  Σίγουρα υπάρχουν και άλλα πολλά μέρη να δει κανείς στο Παρίσι, απλά δεν μπόρεσα λόγω του μικρού διαστήματος παραμονής μου εκεί. Οι Γάλλοι, δυστυχώς δεν μιλάνε αγγλικά με αποτέλεσμα να μην μπορείς να συνεννοηθείς καλά μαζί τους.

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη το 2006, Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Στη Γερμανία, όπου μεγάλωσα και την οποία είχα να επισκεφτώ από το 1993. Για μένα ήταν σαν να γύριζα στο χωριό. Είχα να μιλήσω τη γλώσσα πάνω από 25 χρόνια, άραγε θα μπορούσα να συνεννοηθώ; Ρίγος και συγκίνηση μαζί. Ο στόχος ήταν η κάλυψη των δημοσιογράφων και φωτογράφων στην ευρύτερη περιοχή της Γερμανίας στα στάδια που δίνονταν αγώνες. Με έναν συνάδελφο, παντρευτήκαμε το αυτοκίνητο για ένα περίπου μήνα διανύοντας πάνω από 8.000 χιλιόμετρα. Η βαλίτσα δεν έβγαινε από το Πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου αφού στο SPORT WORLD SOCCERξενοδοχείο πηγαίναμε απλά για φαγητό και ύπνο εξουθενωμένοι από το ταξίδι και την συνεχή υποστήριξη που παρείχαμε στο κάθε στάδιο τουλάχιστον 4 ώρες πριν και 2 ή 3 μετά τον αγώνα. Δεν υπήρχε κουράγιο για έξοδο για διασκέδαση. Βερολίνο, Μόναχο, Αμβούργο, Νυρεμβέργη, Στουτγάρδη, Καϊζερσλάουτερν Ντόρτμουντ. Σαν τραγούδι από τις ΤΡΥΠΕΣ μου κάνει. “ Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο έχεις ξεχάσει που ακριβώς θες να πας”.

Tι να πει κανείς για τους Γερμανούς; Είναι γνωστοί για την τελειομανία τους, την σκληρή στάση που κρατούν απέναντι στους ξένους και την εμμονή τους στην τήρηση των κανόνων. Η διοργάνωσή τους  ήταν τέλεια από κάθε άποψη. Δεν υπήρχαν προβλήματα και οποιοδήποτε πρόβλημα μπορούσε να λυθεί εν ριπή οφθαλμού. Εκεί στο Μόναχο ήταν που είδα μετά από πάρα πολλά χρόνια την κουμπάρα μου Ζωή Στεργιανού καθώς και τα βαφτιστήρια Βάϊο και Αχιλλέα, μεγάλα παιδιά πλέον. Τελικά τα ταξίδια έχουν και αναπάντεχες συναντήσεις.

Επιστροφή στην Αθήνα για τον τελικό Champions League 2007 μεταξύ AC Milan και Liverpool. Το Ολυμπιακό στάδιο γέμισε για πρώτη φορά μετά τους Ολυμπιακούς του 2004. Συνωστισμός από Ιταλούς και ένθερμους Άγγλους καθώς και μια μίξη από διάφορες άλλες εθνικότηIMG_0018τες συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων. Φωτογράφοι από όλο τον κόσμο να προσπαθούν να πάρουν θέση εκεί όπου είχαν δηλώσει ώστε να έχουν το καλύτερο πλάνο. Με ηγέτη τον Filippo Inzaghi η Μίλαν σήκωσε το βαρύτιμο τρόπαιο. Πανζουρλισμός μετά την λήξη. Οι παίκτες έκαναν σαν μικρά παιδιά. Είναι απίστευτο το συναίσθημα να βρίσκεσαι στον αγωνιστικό χώρο μια ανάσα από τους παίκτες και τους παράγοντες  και να τους βλέπεις να πανηγυρίζουν. Δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Ήταν ένα αξέχαστο βράδυ που το διασκέδασα ,  παρόλο τον εργασιακό φόρτο.

Παραμένω στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά σειρά έχει ο μηχανοκίνητος αθλητισμός με το θρυλικό Rally Acropolis, και ειδικότερα μία από τις ειδικές διαδρομές κοντά στη Θήβα. Ξεκίνημα πρωινό μιας και έπρεπε να βρούμε κατάλληλη θέση ώστε οι φωτογράφοι να μπορούν να τραβήξουν πλάνα που θα ήταν μοναδικά. Αφού περάσαIMG_0175με τη Θήβα κατευθυνθήκαμε προς την «ειδική διαδρομή» επιλέγοντας μια στροφή όπου τα αυτοκίνητα θα ελάττωναν  κάπως ταχύτητα κατά την είσοδο και μετά θα επιτάχυναν απότομα. Τι το καλύτερο! Ο ήλιος έκαιγε, αν και ήταν τέλη Μαΐου αφού οι κλιματικές αλλαγές ακόμη δεν είχαν επηρεάσει την Ελλάδα σε μεγάλο βαθμό. Τα μπουκάλια με νερό έδιναν και έπαιρναν. Με ένα μαντίλι υγρό κάλυπτα το στόμα και τη μύτη ώστε να μπορούσα να αναπνέω, κάπως καλά, αφού η σκόνη που σήκωναν τα αυτοκίνητα κατά το πέρασμά τους έκανε αρκετά λεπτά να κατακάτσει. Άλλες φορές δεν προλάβαινε και ένα δεύτερο κύμα κατέκλυζε την περιοχή όταν ακολουθούσε κι άλλο πέρασμα. Ο ήχος των τούρμπο, το σκληροτράχηλο έδαφος και οι υψηλές ταχύτητες έκαναν την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο όπως οι στροφές των κινητήρων των Rally.

Καλά κύλισε το 2007 και φτάσαμε το 2008 με δύο πολύ σημαντικά γεγονότα. Το πανευρωπαϊκό ποδοσφαίρου που διεξαγόταν στην Αυστρία και την Ελβετία το Euro 2008, και οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Πεκίνο. Ξεκινώντας το Euro,  εγκαταστάθηκα για ένα μήνα περίπου στην Αυστρία και συγκεκριμένα στο Salzburg. Χρησιμοποιώντας την σαν βάση με μια ομάδα 6IMG_0072 ατόμων είμαστε υπεύθυνοι και για αγώνες που θα διεξαγόταν στο Innsbruck και Klagenfurt . Συνεχείς μετακινήσεις σχεδόν μέρα παρά μέρα από την μια πόλη στην άλλη. Αγώνας και αμέσως μετά πάλι επιστροφή στη βάση.  Το Πρόγραμμα ήταν πολύ κουραστικό. Δεν προλαβαίναμε να πάρουμε ανάσα. Ευτυχώς που πρόλαβα να επισκεφτώ την πόλη για μία φορά και αυτό στα γρήγορα. Όμορφη πόλη με πλακόστρωτα στενά. Δεν επιτρεπόταν στα αυτοκίνητα να περάσουν και να μπουν στο κέντρο της πόλης. Μόνο πεζοί και ίσως λίγα ποδήλατα. Στο κέντρο της, δεσπόζει  το σπίτι όπου έμενε ο Mozart, το οποίο διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση και είναι επισκέψιμο. Η επίσκεψή μου στο ξενοδοχείο Sacher το οποίο φημίζεται για την παγκόσμια αποκλειστικότητα της Sachertorte, με έκανε να αναπολήσω τα καφέ με τα έπιπλα στυλ Λουδοβίκου και τις περίτεχνες ταπετσαρίες τοίχου. Εκεί πραγματικά απολαμβάνεις έναν αυθεντικό καφέ βιεννουά παρέα με ένα φρέσκο κομμάτι Sachertorte. Όλα τα ωραία έχουν και ένα τέλος. Δυστυχώς ένα ξαφνικό πρόβλημα υγείας με ανάγκασε να γυρίσω πίσω στην Αθήνα και να μην μπορέσω να πάω στο Πεκίνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τα μονά χρόνια όπως έχω προαναφέρει δεν προσφέρονται για πολλά ταξίδια. Θεωρούνται χρονιές ανασύνταξης, όποDSC_3746υ δουλεύουμε ώστε να οργανώσουμε τα επόμενα μεγάλα γεγονότα που πρέπει να πάμε. Φορτίζουμε τις μπαταρίες μας όπως συνηθίζεται να λέγεται. Παρόλα αυτά η σύνοδος κορυφής των 8 πλούσιων χωρών το πάντα τραβάει το ενδιαφέρον διότι θεωρείται ένα πολιτικό γεγονός όπου λαμβάνονται  οι πιο κρίσιμες αποφάσεις της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής και επηρεάζουν όλον τον πλανήτη. Αρχικά ήταν να γίνει στη Σαρδηνία αλλά ο μεγάλος και καταστροφικός σεισμός που έγινε στη L’Aquila ανάγκασε τον Μπερλουσκόνι να ανατρέψει τα σχέδια και να μεταφέρει τη συνάντηση στη L’Aquila το 2009.

Ήταν η πρώτη επίσκεψή μου μακράς διάρκειας στην Ιταλία. Με βάση τη Ρώμη και οδηγώντας ένα τροχόσπιτο, ναι καλά διαβάσατε, φύγαμε για την περιοχή του Abruzzo. Μια διαδρομή περίπου δυόμισι ωρών μέσα από καταπράσινα βουνά και φαράγγια μέχρι να κατηφορίσουμε στηDSC_2158ν πόλη. Έπρεπε να μείνουμε μακριά από την πόλη εξαιτίας του πρόσφατου σεισμού γι’ αυτό και επιλέξαμε το τροχόσπιτο όπου οι Ιταλοί είχαν ειδικούς διαμορφωμένους χώρους  με ρεύμα και νερό για όλα τα τροχόσπιτα. Σχεδόν όλες οι εταιρίες χρησιμοποίησαν αυτόν τον τύπο στέγασης για τους συνεργάτες τους ώστε να είναι κοντά στις αίθουσες συναντήσεων. Να και κάτι απρόοπτο δε νομίζετε; Τα μέτρα ασφαλείας σε πολύ υψηλό επίπεδο. Δεν πέρναγε κανείς σε ακτίνα χιλιομέτρων εάν δεν είχε διαπίστευση. Τα φαγητά θεσπέσια. Η περιοχή φημίζεται για τα καταπληκτικά κρασιά και το περίφημο Montepulciano d’Abruzzo το οποίο συνοδεύεται απαραίτητα με τυριά της περιοχής ονομασίας προέλευσης όπως pecorino. Μετά το πέρας των συναντήσεων έπρεπε να οδηγήσουμε ένα δεξιοτίμονο βαν μέχρι το Λονδίνο διασχίζοντας όλη την Ιταλία, τη Γαλλία και την Μάγχη (τρένο). Μπορεί να ήταν κουραστικό αλλά νομίζω ότι αποζημιωθήκαμε από τα υπέροχα μέρη που είδαμε στο διάβα μας. Πρωτόγνωρη υπήρξε για μένα και η εμπειρία να διασχίζεις το Eurotunnel, μια διαδρομή που ειλικρινά θα ήθελα να ξανακάνω. Επόμενος σταθμός ήταν το συνέδριο το Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Κωνσταντινούπολη.

Οι χρονιές 2009-2010 μπορώ να πω ότι χαρακτηρίζονται από πολιτικά γεγονότα. Επόμενος σταθμός ήταν το συνέδριο το ΔDSC_3687ιεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβριο του 2009. Επιτέλους θα επισκεπτόμουνα την “Πόλη” για πρώτη φορά. Είχα ακούσει τόσα και τόσα για την ομορφιά της, την φιλοξενία των ανθρώπων, την πολίτικη κουζίνα. Τις ποιο πολλές ώρες τις πέρασα μέσα στον συνεδριακό τόπο κοντά στο Hilton. Η οικονομική κρίση είχε ήδη αρχίζει δειλά-δειλά να φαίνεται στον ορίζοντα και το συνέδριο ήταν ζωτικής σημασίας.Ο  Τελικά είχαν δίκιο όσοι μου είχαν πλέξει το εγκώμιο της Κωνσταντινούπολης.

Όταν πλησιάζει το αεροπλάνο βλέπεις την έκτασή της από ψηλά. Απλωμένη σε δεDSC_3748κάδες λόφους, αχανής πόλη με σχεδόν 15 εκατομμύρια κόσμος, μιάμιση φορά όσο όλη η Ελλάδα. Τα στενά του Βοσπόρου πνιγμένα στην κυριολεξία με εμπορικά πλοία το ένα να απέχει μόλις λίγα μέτρα από το άλλο, να κινούνται από και προς τη Μαύρη θάλασσα. Είχα το προνόμιο να μένω στον 18όροφο ενός ξενοδοχείου στο Levent όπου είχα θέα την μεγάλη γέφυρα που ενώνει την Ευρωπαϊκή πλευρά με την Ασιατική. Δεν υπήρχε λεπτό που να μην ήταν μποτιλιαρισμένη με χιλιάδες αυτοκίνητα.

Μια ασταμάτητη ροή. Συζητώντας με πολλούς Τούρκους συναδέλφους από διάφορες εταιρίες βρέθηκα αντιμέτωπος με την σημασία ελληνικών λέξεων που επηρεαστήκανε από Τουρκικές. μπούζ (πάγος), τζιτζβέ (μπρίκι), κιοφτέ, καρπούζ, τσακμακ, peynir (τυρί) εξού και το πεϊνυρλί  κλπ… Istikal, πλατεία Taxim δυο περιοχές εμπορικές, τουριστικές με άφθονες ταβέρνες και μαγαζιά όπου μπορείς να περάσεις ατελείωτες ώρες. Η ρακί και το μαύρο τσάϊ είναι από τα κύρια ροφήματα που αγαπούν οι Τούρκοι. Ένα δρόμο πιο πέρα η Ελληνική συνοικία.

Η πολίτικη κουζίνα είναι τελικά αυτό που όλοι θαυμάζουν και υμνούν. Ζωσμένη από τις απίστευτες μυρωδιές των μπαχαρικDSC_3749ών χωρίς να σου προκαλούν δυσανεξία, γλυκά βγαλμένα από παραμυθένιους κόσμους, παγωτό καϊμάκι να προσφέρεται φτιαγμένο επί τόπου στο δρόμο, μύδια ψητά να πωλούνται σε κάθε στενό από πλανόδιους, ψάρια φρέσκα από τη Μαύρη θάλασσα και από το Βόσπορο. Οι άνθρωποι ομιλητικοί, φιλόξενοι τρέφουν μια συμπάθεια για τους Έλληνες. Δεν έχουν να χωρίσουν κάτι με μας.  Δεν είναι πολιτικοί, απλοί καθημερινοί βιοπαλαιστές είναι. Από το Τοπ Καπί, την Αγιά Σοφιά, το Grand Bazaar, την Αιγυπτιακή αγορά καθώς και άλλα μέρη της πόλης δεν τα πρόλαβα να τα επισκεφτώ. Χρειάζεται ελεύθερος χρόνος. Ένα είναι σίγουρο. Ότι θα ξαναπάω στην “Πόλη”. Με συνεπήρε, με μάγεψε με το μυστήριο της…

Από το ένα οικονομικό συνέδριο στο άλλο. Χειμώνας του 2010  και σειρά έχει το ΠαγIMG_1253κόσμιο Οικονομικό Συνέδριο στο Davos της Ελβετίας. Εκεί τα πράγματα αλλάζουν σε σχέση με τα άλλα συνέδρια. Μεγάλο υψόμετρο, βουνά, χιόνια και θερμοκρασίες που ν’αγγιζουν τους -18 βαθμούς. Αποστολή με την τηλεόραση του Reuters να στηθεί στούντιο όπου ηγέτες από μεγάλους εταιρικούς κολοσσούς και πολιτικούς χωρών θα έδιναν συνέντευξη στο κλειστό μας κανάλι τις πρώτες πρωϊνές ώρες. George Sorros, Γ.Παπανδρέου, Richard Gelfond (Imax CEO) ήταν μερικοί από αυτούς. Την αρχή τη Ελληνικής οικονομικής κατάρρευσης έμελε να την ζήσω από κοντά. Η βιβλιοθήκη του χωριού θα τροποποιούνταν εσωτερικά ώστε να φιλοξενήσει μία ομάδα παρουσιαστών, δημοσιογράφων, τεχνικών τηλεόρασης, παραγωγών, σκηνοθετών, γενικά ανθρώπων που συγκαταλέγονται στην ελίτ του Reuters. Κόσμος από Αμερική, Ευρώπη, Ασία. Δύο μεγάλα φορτηγά με βαρύ εξοπλισμό τηλεόρασης παρκαρισμένα μπροστά στην είσοδο. Αναγκάστηκα να αγοράσω θερμαντικά ρούχα, χοντρά πουλόβερ, μπότες και άλλα τέτοια είδη ώστε να μπορέσω να ανταπεξέλθω στο δριμύ ψύχος.

Εκεί υπάρχουν λιγοστά ξενοδοχεία που είναι κλεισμένα για το συνέδριο από υψηλά ιστάμενα πρόσωπα. ΑσIMG_7031τυνομία παντού. Μπράβοι και θωρακισμένα αυτοκίνητα να μεταφέρουν τους ηγέτες. Ελεύθεροι σκοπευτές ακροβολισμένοι στις ταράτσες των κτηρίων γύρω από τον συνεδριακό χώρο. Μαχητικά αεροσκάφη να πετούν στον εναέριο χώρο μη επιτρέποντας να προσεγγίσει ούτε πετούμενο στην περιοχή. Με τέτοια μέτρα νιώθεις ασφαλής. Οι κάτοικοι αυτό το δεκαήμερο φεύγουν και παραχωρούν τα σπίτια τους στον κόσμο που έρχεται. Η θέρμανση δεν κλείνει ποτέ. Μέσα το σπίτι έχει 24 βαθμούς σταθερά. Μόλις βγαίνεις έξω πέφτεις απότομα στους -10. Μεγάλη διαφορά που την νιώθεις θες δεν θες. Πρωινό ξύπνημα στις 3 τα χαράματα, διασχίζοντας πεζός τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο κατά μήκος του χωριού μέχρι την βιβλιοθήκη. Μόνο τα μάτια ήταν απροστάτευτα και αυτά με γυαλιά. Δεν σε παίρνει για ηρωισμούς. Ώρα πέντε πρωινή. Προετοιμασία, φώτα, κάμερα, πάμε. “Καλώς ήρθατε το κανάλι του Reuters ζωντανά από το Davos…” Τι ταξίδι και αυτό, τι εμπειρία.

Αρκετά με τα πολιτικοοικονομικά συνέδρια και τους VIP “ήρωες” πουDSC_4277 παίζουν στα δάκτυλα τις αποφάσεις αλλάζοντας το βιοτικό επίπεδο των ασθενών κρατών. Ο επόμενος σταθμός με βρίσκει σε μία αγαπημένη χώρα από άποψης ομορφιάς, κουζίνας, και γλωσσικού ιδιώματος χώρα, την Ισπανία. Τελικός Champions League 2010 στην Μαδρίτη στον θρυλικό ναό του ποδοσφαίρου της Βασίλισσας. Santiago Bernabeu με την Inter από την μια και την Bayern από την άλλη. Ένα γήπεδο διαμάντι χωρητικότητας 80.000.  Έχοντας λιγοστό χρόνο αποφάσισα να γυρίζω λίγο την πόλη με τα πόδια ώστε να δω κάποια πράγματα. Μεγάλες πλατείες και δρόμοι, το κέντρο της να σφύζει από ζωή με τους τουρίστες σαν εμένα να μπαινοβγαίνουν στα πολυάριθμα μαγαζιά και εστιατόρια.

Η κουζίνα τους ως επί των πλείστων μεσογειακή με κρέατα και ψαρικά να κρατούν τα ινία. Αγορές (supermercados) με κιόσκια να προσφέρουν κρύα μπύρα και τάπας. Άλλα με τα εξαίσια αλλαντικά να έχουν κρεμασμένα ολόκληρα μπούτια από καπνιστό χοιρινό, το λεγόμενο  jamon (χαμόν) ενώ τα μανάβικα να έχουν κάθε λογής φρούτα. Δίπλα ακριβώς ένας πάγκος να φτιάχνει φρέσκους χυμούς επί τόπου. Πανδαισία μυρωδιών, γεύσεων και χρωμάτων. Κόσμος να συνωστίζεται και να περιμένει πότε θα αδειάσει σκαμπό να πάρει σειρά για τάπας. Μέσα στο γήπεδο ο παλμός των Ιταλών φιλάθλων να γεμίζει τον κενό αέρα και να σε κάνει να μην θέλεις να τελειώσει ποτέ ο αγώνας. Ήμουν σχεδόν ένα βήμα από το περίφημο τρόπαιο. Η φωτογραφικές μηχανές πήραν φωτιά. Θα ξαναβρεθώ άραγε τόσο κοντά ? Ένα τετραήμερο απολαυστικό. Τελικά μου αρέσει αυτή η χώρα, η κουζίνα, η γλώσσα της.

Τι σας είπα παραπάνω για την Ισπανία; Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου 2010 δύο μήνες μετά, στη Βαρκελώνη του Gaudi, του Camp Nou, της πίστας Catalunya στην F1, των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, Sangrada Familia, Park Guel, Casa Batlo, Barceloneta,  και πολλών άλλων που θα χρειαζόμουνα αμέτρητες γραμμDSC_5687ές εάν τα ανέφερα όλα. Το ολυμπιακό στάδιο ένα κόσμημα ακόμη και μετά από 18 χρόνια που περάσανε μετά την Ολυμπιάδα το 1992. Οι εγκαταστάσεις έτοιμες να δεχθούν τους αθλητές από όλη την Ευρώπη καθώς και τους αμέτρητους δημοσιογράφους, φωτογράφους και τηλεόραση γι’αυτό το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Η αρκετή ζέστη και υψηλή υγρασία κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν επηρέασε τον κόσμο που κατέκλυζε καθημερινά το στάδιο να παρακολουθήσει τα αστέρια του κλασσικού αθλητισμού.

Η τελετή έναρξης φαντασμαγορική δεν έγινε μέσα στο στάδιο όπως συνηθίζεται αλλά στο δρόμο που οδηγεί από την plaza d’espanya στο γνωστό σιντριβάνι που δεσπόζει έξω από το μουσείο της πόλης. Περίτεχνος φωτισμός το έκανε σα να φαίνεται να χορεύει κάτω από τους ήχοDSC_5758υς της δυνατής μουσικής. Τα φλας άστραφταν σε όλο το μήκος τους δρόμου. Αρένες ταυρομαχίας βρίσκονταν ακόμη ενεργές παρά τις προσπάθειες των φιλόζωων να τις κλείσουν θεωρώντας βάναυσο αυτό το περίεργο για εμάς έθιμο. Εκπληκτική η casa Batlo του Gaudi μέσα και έξω. Ένα οίκημα το οποίο δεν έχει καθόλου τετραγωνισμένα σημεία. Όλα είναι κύκλοι, οβάλ ακόμη και τα έπιπλα εσωτερικά. Η Sangrada Familia ένας καθεδρικός ναός εκπληκτικός. Δεν κατάφερα να μπω μέσα γιατί η ουρά στην είσοδο έφτανε τα 100 μέτρα. Μεγάλη αναμονή. Το λιμάνι και η Barceloneta με τα σοκάκια και τα εστιατόρια να σε μαγνητίζουν και να σ’έλκουν να μπεις μέσα.

Η μεγάλη αμμώδης παραλία της πόλης ακριβώς δίπλα από το λιμάνι γεμάτη με κόσμο στην κυριολεξία σε απόσταση μισού μέτρου η μια πετσέτα από την άλλη. Δεν υπάρχουν ξαπλώστρες και ομπρέλες όπως εδώ. Είναι ελεύθερη για τον κόσμο. Στο βάθος το νεόχτιστο γιγάντιο και μεγαλόπρεπο ξενοδοχείο W. Ο πεζόδρομος της La Rambla που εκτείνεται σε μήκος 1,2 χιλιόμετρα ενώνοντας την Plaza de Catalunya με το άγαλμα του Κολόμβου στο λιμάνι σε κάνει να την ανεβοκατεβαίνεις πολλές φορές. Σε κάθε 5 μέτρα ζογκλέρ, υπαίθριοι χορευτές, μικροπωλητές. Χρειάζεσαι ώρες να περιηγηθείς, να χαζέψεις και πάλι δεν θα τα δεις όλα. Πρέπει να πας ξανά και ξανά. Το σύμπλεγμα των νησιών της Majorca, Menorca, Ibiza μόλις 3-4 ώρες με το καράβι. Τι άλλο θέλει κανείς σε μια πόλη; Βραδινή διασκέδαση φουλ, φαγητό που διεγείρει όλες τις αισθήσεις, ωραίος κόσμος,  καθαρή πόλη. Γι’αυτά και άλλα πολλά φιγουράρει στην κορυφή των ταξιδιωτικών προορισμών.

Ας αφήσουμε την Ευρώπη για λίγο και πάλι το 2010. Καιρός για ταξίδι σε άλλους τόπους μακρινούς, εξωτικούς. Ένα πέρασμα για δύDSC_5133ο μέρες από την έρημο του Ντουμπάϊ ήταν αρκετό να ώστε να πω ότι αυτή η πόλη δεν είναι για τα γούστα μου. Έπρεπε να επισκεφτώ το γραφείο μας για κάποιες αναβαθμίσεις στα συστήματα και τα δίκτυα. Σκόνη παντού λόγω της ερήμου, υψηλές θερμοκρασίες με αποτέλεσμα να μην μπορείς να βγεις έξω, να περπατήσεις λίγο, να ξεμουδιάσεις. Ατσάλι και γυαλί παντού με τον κλιματισμό να παίζει κυρίαρχο ρόλο στην επιβίωση με όλα τα προβλήματα που μπορεί να σου προκαλέσει η χρόνια χρήση. Μεγάλη σχετική υγρασία το βράδυ σ’έκανε να κολλάς να νιώθεις άπλυτος. Δρόμοι φαρδιοί που θα ζήλευε κάθε σύγχρονη πόλη. Αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού με την βενζίνη να είναι πολύ πιο φθηνότερη από το νερό στο λίτρο. Τι να το κάνεις όμως; μπορείς να ξεδιψάσεις με βενζίνη; Το ξενοδοχείο που έμενα αντί του κανονικού δωματίου είχα ένα διαμέρισμα 170τ.μ. Στα εστιατόρια δεν σερβίρουν αλκοόλ λόγω της θρησκείας τους. Απλά δεν μου άρεσε.

Επιστροφή στην Αθήνα και μετά από διάστημα μηνών έπρεπε να φύγω για Σιγκαπούρη. Νοέμβριος 2010. Ήμουν αρκετά ενθουσιασμένος με αυτό το ταξίδι, αν και μακρινό, ήτDSC_8248αν διαφορετικό. Πήρα την απ’ευθείας πτήση από Αθήνα με την Singapore Airlines. Μετά από μερικούς μήνες η συγκεκριμένη πτήση καταργήθηκε. Θύμα και αυτή της κακής οικονομικής εξέλιξης της Ελλάδας. Δώδεκα ώρες συνεχούς πτήσης  έχεις πολλά να κάνεις. Βλέπεις ταινίες, κοιμάσαι, τρως και πάλι ταινία. Δεν περνάει εύκολα η ώρα. Φτάνοντας ξημερώματα βρέθηκα αντιμέτωπος με τροπική βροχή και υγρασία σχεδόν στο 100%. Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Μια βδομάδα ήταν αρκετή να δω την πόλη-χώρα που κτίστηκε μόνο και μόνο για το εμπόριο και τις εταιρίες. Δεν έχει και πολλά αρχαία αξιοθέατα παρά μόνο μοντέρνα. Κεντρικοί δόμοι λουσμένοι στο φως με τεράστιες εμπορικές αγορές, μαγαζιά φίρμες.

Το περίφημο ξενοδοχείο με το καζίνο στην κορυφή το οποίο μοιάζει με καράβι από μακριά δεσπόζει στην μαρίνα του λιμανιού. Εκεί οι ξένοι έχουν δωρεάν πρόσβαση ενώ οι πολίτες της Σιγκαπούρης πρέπει να πληρDSC_8064ώσουν 100$ είσοδο. Δίπλα η γνωστή ρόδα (Singapore Flyer) όπου ακριβώς από κάτω βρίσκεται η αφετηρία της πίστας της F1 που διασχίζει την πόλη με τα padlocks (γκαράζ των ομάδων) να στέκουν βουβά και άψυχα περιμένοντας να ζωντανέψουν μια φορά το χρόνο όπου γίνεται ο αγώνας. Το Clarke Quay είναι η προβλήτα που διατρέχει ο ποταμός της Σιγκαπούρης και ενώνεται με την θάλασσα. Γύρω του συνωστισμένα νυχτερινά κέντρα και εστιατόρια γεμάτα νεαρούς νεόπλουτους να διασκεδάζουν μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες καταναλώνοντας οτιδήποτε έχει υγρή μορφή.

Η χώρα δεν παράγει σχεδόν τίποτα. Σχεδόν όλα είναι εισαγόμενα. Βρήκα μέχρι και γιαούρτι ελληνικό (δεν αναφέρω εταιρία σκόπιμα) όπου το κόστος μιας συσκευασίας των 200γρ έκανε 7$. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι δεν πωλούνται τσίχλες. Ο λόγος απλός. Δεν θέλανε να τις πετάνε στο δρόμο και να κολλάνε στα παπούτσια τους.  Το κάπνισμα απαγορεύεται στο δρόμDSC_8040ο και επιτρέπεται σε απόσταση 10 μέτρα από τα κτήρια και μόνο σε σημεία που υπάρχουν δημόσια σταχτοδοχεία. Λίγο έξω από την πόλη και μέσα σε ένα δάσος βροχής (rain forest) υπάρχει ο ζωολογικός κήπος που είναι επισκέψιμος μόνο το βράδυ. Εντυπωσιακό να βλέπεις τις συνήθειες των ζώων και πτηνών της ζούγκλας το βράδυ. Αργοί και νωχελικοί ρυθμοί με μάτια να λαμπυρίζουν στο σκοτάδι καθώς περπατάς σε στενά μονοπάτια περιτριγυρισμένα από πλούσια τροπική βλάστηση. Μόνο οι νυχτερίδες πετούσαν από πάνω σου δημιουργώντας ένα αίσθημα έκπληξης και τρόμου συνάμα.

Η κουζίνα θεσπέσια για τους λάτρεις τις κινέζικης και γιαπωνέζικης κουλτούρας στο φαγητό. Μικρές αγορές με μαγαζιά σχεδόν 1 επί 1 να σερβίρουν απίθανους μεζέδες. Δεν θες να σταματήσεις να τρως. Για δροσιστικό ψιλοτριμμένος πάγος σε μορφή χιονόμπαλας και περιχυμένος με σιρόπια από διάφορες γεύσεις. Ένα είδος παγωτού χωρίς προσθήκη αβγών, γάλακτος και ζάχαρης. Να και κάτι διαφορετικό. Δεν ξέρω εάν ξαναπάω.. μακρινό και ακριβό ταξίδι…

Επιστροφή στην Ευρώπη για το 2011 με αρκετά projects να τρέχουν ενώ έπρεπε να υλοποιηθούν σε σύντομο χρονικό διάστηDSC_8652μα. Όμως πρώτα θα σταθώ στο γεγονός της χρονιάς αφού όλα τα βλέμματα του τύπου, της τηλεόρασης και γενικά σχεδόν όλου του κόσμου ήταν στραμμένα εκεί. Στο Λονδίνο όπου και θα τελούνταν το μυστήριο του βασιλικού γάμου μεταξύ του πρίγκιπα William και της Catherine Middleton στο Westminster Abbey κοντά στο Βρετανικό κοινοβούλιο και στο γνωστό Big-Ben. Επικρατούσε ένα πανδαιμόνιο εκείνες τις μέρες του Απριλίου. Όχι ότι τις προηγούμενες μέρες ήταν ήρεμα τα πράγματα. Όλη η πόλη αδημονούσε για την ώρα που θα γινόταν το μυστήριο. Οι δρόμοι γύρω από το αβαείο ήταν αποκλεισμένοι και καθόλου εύκολα προσβάσιμοι.

Κατά το μήκος της διαδρομής της Βασιλικής πομπής δεν έπεφτε καρDSC_8800φίτσα. Μάλιστα δεν ήταν λίγοι όσοι είχαν κατασκηνώσει κυριολεκτικά τρεις μέρες πριν προκειμένου να έχουν την καλύτερη θέση ώστε να δουν το περίφημο ζευγάρι να περνά από εκεί. Κάμερες παντού, φωτογράφοι και δημοσιογράφοι απ’ όλα τα πέρατα της γης ετοιμοπόλεμοι για την αποκλειστικότητα. Εκεί και μια Ελληνίδα δημοσιογράφος να προσπαθεί να κάνει ρεπορτάζ ζωντανά. Την ημέρα της τελετής τα μέτρα ασφαλείας δρακόντεια. Στις εξέδρες τύπου το αδιαχώρητο. Live προβολή σε γιγαντοοθόνες να δείχνουν την πομπή. Βασιλικά ζευγάρια, πρίγκιπες, διάσημα πρόσωπα του αθλητισμού, της τηλεόρασης του κινηματογράφου, ευγενείς, πρωθυπουργοί κρατών, πρόεδροι μεγάλων εταιριών άρχισαν να καταφθάνουν σαν σε μια παρέλαση ο ένας μετά τον άλλον.

Ανταγωνισμός ρούχων, κοσμημάτων για το ποιος θα θεωρείτο ο πιο κομψός. Το έθιμο των γυναικών να φοράνε καπέλα ήταν κάτDSC_8856ι το ανεπανάληπτο. Καπέλα μικρά, μεγάλα, με ή χωρίς φτερά, ό, τι μπορείς να φανταστείς έκαναν την διαφορά. Δεν έχω ξαναδεί τόσα πολλά και περίεργα. Εκεί και η Βασίλισσα Ελισάβετ να τραβά πάνω της όλα τα βλέμματα. Ήταν ο γάμος της δεκαετίας με τόση δημοσιότητα που είχε πάρει από πολύ καιρό πριν. Μετά το πέρας του μυστηρίου ο κόσμος να αγκαλιάζεται, να χειροκροτεί και να επευφημεί λες και παντρευόντουσαν δικοί τους άνθρωποι. Συναισθήματα χαράς και έξτασης από τους παρευρισκόμενους. Νομίζω ότι άξιζε η κούραση και η αναμονή.

Μετά από τον “γάμο του αιώνα” και μέσα στο 2011, σειρά είχε η Ιταλία. Έτρεχε ένα project για τα γραφεία μας στην γειτοDSC_9224νική χώρα και έπρεπε να βρίσκομαι εκεί για να επιβλέψω κάποιες εργασίες. Η πρώτη στάση στο Μιλάνο συνέπεσε και με την ημέρα μόδας (White Night) όπου όλα τα μαγαζιά των διάσημων μόδDSC_9709ιστρων Ιταλών και άλλων παρέμεναν ανοιχτά μέχρι τα μεσάνυχτα. Σε κάθε στενό, σε κάθε βιτρίνα μοντέλα γυναίκες και άντρες να πηγαινοέρχονται σαν να κάνουν επίδειξη σε πασαρέλα. Δυνατές μουσικές να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα γιορτινή και να παρασύρουν όλους τους παρευρισκόμενους σ’ ένα ξέφρενο πάρτι ανοιχτό για όλους. Εντύπωση μου έκανε ότι στις βιτρίνες αντί για κούκλες όπως συνηθίζεται να προβάλουν τα ρούχα είχαν ζωντανά μοντέλα.  Έχοντας το Σαββατοκύριακο μπροστά μου κατάφερα  να περιηγηθώ στο Μιλάνο. Επισκέφτηκα το στάδιο της  Μίλαν όπου και έλαβα μέρος σ’ ένα τουρ μέσα στο στάδιο. Η ξεναγός ήξερε πολύ καλά κάθε σπιθαμή και γωνία του σταδίου, μας είπε όλη την ιστορία του. Άξιζε ως εμπειρία!

Με αρκετό ελεύθερο χρόνο μπροστά μου, αποφάσισα να πάρω το τρένο καDSC_9437ι να πάω στην κοντινή λίμνη Como. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε μιάμιση ώρα διαδρομής μέσα στην ησυχία της πλάσης και τη συντροφιά του βιβλίου μου . Τελικά στη θέα του νερού παραδίνεται και ο πιο αρνητικός χαρακτήρας. Μπήκα σ’ ένα φέρρυ  που σταμάταγε σε διάφορα χωριουδάκια που είναι διάσπαρτα κατά το μήκος και των δύο οχθών της λίμνης και τερματίζει στο Bellagio. Περάσαμε πολύ κοντά από την βίλα Carlotta του George Clooney και τη βίλα Del Bambianello,  όπου γυρίστηκαν o Πόλεμος των Άστρων – Επεισόδιο ΙΙ και το Casino Royal – James Βond. Και δεν ήταν οι μόνες. Σε κάθε γωνία όλο και κάποια να δεσπόζει στην άκρη της όχθης. Βραδιάζοντας επέστρεψα στο Μιλάνο για ξεκούραση αφού έπρεπε να οδηγήσω την άλλη μέρα για την Ρώμη. Ένα ταξίδι περίπου 7 ωρών διασχίζοντας κάθετα την μισή Ιταλία.

Κατηφορίζοντας την autostrada, περνώντας από πόλη σε πόλη καιπληρώνοντας αμέτρητα διόδια είπα να κάνω μια ενδιάμεση στάση για ξεκούραση και φαγητό στο Maranello, την πόλη της Ferrari. Ρωτώντας πας στην πόλη, έτσι και εγώ  κατάφερα να εντοπίσω το μουσείο Ferrari αφού βέβαια πρωτίστως βρέθηκα κατά λάθος στο εργοστάσιο που φτιάχνει τα πολυτελή αυτοκίνητα. Μέσα στο μουσείο καλοδιατηρημένα αυτοκίνητα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο μοντέλο, γυαλισμένα χωρίς ίχνος σκόνης, σε προσκαλοDSCN0493ύσαν να μπεις μέσα, να τα πάρεις και να φύγεις. Στο χώρο της F1 παρατεταγμένα τα μοντέλα έως και σήμερα. Λάστιχα φθαρμένα να μαρτυρούν τις σκληρές συνθήκες που αγωνίζονται. Έξω από το μουσείο υπήρχε ένας χώρος όπου  με 150€ μπορούσες να νοικιάσεις μια Ferrari για μισή ώρα και να πάς στην δοκιμαστική πίστα. Οι κινητήρες να βρυχώνται, τα λάστιχα να στριγγλίζουν στην άσφαλτο στο ξεκίνημα. Όλη η πόλη του Maranello να πνίγεται από τον θόρυβο και την ταχύτητα των αυτοκινήτων. Η αδρεναλίνη να εκτοξεύεται και η αίσθηση της ελευθερίας να σε κατακλύζει. Είναι σα ναρκωτικό, σε εκστασιάζει.

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη. Έτσι δεν λένε; Πολύωρο ταξίδι και επιτέλους φτάνω στην αιώνια πόλη, της άναρχης οδήγησης, των αρχαιοτήτων, του Βατικανού. Λίγες μέρες και λίγο ελεύθερο χρόνο κυρίως το απόγευμα ώστε να μπορέσω να επισκεφτώ τα ρωμαϊκά μνημεία που κατακλύζουν το κέντρο της προκαλώντας δέος. Έριξα το περπάτημα της ζωής μου. Μόνο έτσι μπορεί κανείς να τα δει όλα.
Τι να πρωτοαναφέρω; Το Κολοσσαίο, την αρχαία ρωμαϊκή αγορά, τα υδραγωγεία… Όλα δίπλα δίπλα, σ’ ένα δρόμο, που οδηγεί στην piazza Venezia και στο το εθνικό μνημείο του Βασιλιά της ενωμένης Ιταλίας Vittorio Emmanuele II  όπου υπάρχει το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη. Ένα κτίσμα με κολώνες κορινθιακού ρυθμού, μεγαλοπρεπή σκαλοπάτια και αγάλματα. Ένα μνημείο μεγίστης σημασίας, το Πάνθεον, στέκει αλώβητο για χιλιάδες χρόνια μπροστά σε μια πλατεία γεμάτη κάθε λογής εθνικότητες. Τα στενά σοκάκια που περιτριγυρίζουν το σιντριβάνι Fontana Di  Trevi  το οποίο είναι γεμάτο με νομίσματα κάθε λογής, τοπικά και μη γιατί οι τουρίστες τα ρίχνουν κάνοντας ευχές που ελπίζουν κάποτε να πραγματοποιηθούν. Η περίφημη Piazza Di Spagna (πιάτσα ντι σπάνια) μαγνητίζει με τα 135 σκαλιά που κουράζουν και μόνο στο άκουσμά τους,  αποτελεί συχνά το σκηνικό πολλών γνωστών οίκων μόδας.

Περιδιαβαίνοντας την  Piazza Del Popolo, την πλατεία του λαού σε ελεύθερη μετάφραση, δDSC_9694ιακρίνεις από τη μια με τον αιγυπτιακό οβελίσκο και από την άλλη τα περίτεχνα συμμετρικά συντριβάνια . Από κει μπορεί κανείς περπατώντας να πάει στο Βατικανό και στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου, όπου ο εκάστοτε Πάπας κηρύττει τον λόγο από το ιδιαίτερο μπαλκόνι μπροστά σε χιλιάδες πιστούς της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Εκεί στέκουν και φρουροί της Ελβετικής φρουράς του Πάπα. Μετά από αναμονή περίπου 40 λεπτών στην ουρά κατάφερα και μπήκα μέσα στην εκκλησία. Μόνο δέος αισθάνεται κανείς για τον μεγαλοπρεπή ναό. Αγάλματα και τοιχογραφίες το Michel Angelo, Λατινικά και Ελληνικά χαραγμένα και χρυσοβαμμένα στην οροφή. Κατάφερα και τράβηξα αρκετές φωτογραφίες, περιηγήθηκα στην Capela Sixtina, ένα αριστούργημα της αναγέννησης. Όσο για την ιταλική κουζίνα δεν χρειάζεται να κάνω σχόλια. Όλοι γνωρίζουμε την ποικιλία που προσφέρει στο φαγητό και στα κρασιά. Ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα στη Ρώμη, θα ξαναέβλεπα τα ίδια αφού δεν τα χορταίνεις και δεν αρκούν, όσες ώρες και να σπαταλήσεις.

Συνεχίζουμε το 2011 και αυτή τη φορά στη μαύρη ήπειρο – Αφρική. Άγρια ομορφιά, ζούγκλες, σπάνια ζώα και πουλιά, αχανείς εκτάσεις, άνθρωποι βγαλμένοι απο το παρελθόν, ήταν οι πρώτες σκέψεις που μου ήρθαν στο μυαλό όταν μου ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να πάω στο Ναϊρόμπι στην Κένυα, για κάποιο project. Φτάνοντας σχετικά νDSC_9061ωρίς το απόγευμα ένας οδηγός από το τοπικό γραφείο μας με περίμενε στο αεροδρόμιο. Εκεί δεν παίζεις με την ασφάλεια. Δεν σε νοιάζει εάν πρέπει πληρώσεις κάτι παραπάνω σε σχέση με το κόστος της διαδρομής με το ταξί αρκεί να φτάσεις στον προορισμό σου. Εκεί μπαίνοντας σε ένα άγνωστο αυτοκίνητο δεν ξέρεις που θα καταλήξεις. Έτσι μου είχαν πει. Στη διαδρομή για το ξενοδοχείο ο δρόμος ήταν χωρίς προστατευτικά κιγκλιδώματα, χωρίς διαγραμμίσεις, εκεί οδηγούν από την αριστερή πλευρά. Ο καθένας σταμάταγε όποτε ήθελε, όπου ήθελε, άναρχα, ανεξέλεγκτα. Άνθρωποι περπατούσαν δίπλα  στα αυτοκίνητα μέσα σε λάσπη από κοκκινόχωμα που είχε δημιουργηθεί από την πρόσφατη βροχή.

Φτώχεια και μιζέρια σε όλο της το μεγαλείο. Ο οδηγός είχε κλείσει τα παράθυρα και είχε κλειδώσει τις πόρτες. Τρομερή κίνηση. Μικρά αγόρια και κορίτσια σε κάθε σταμάτημα να προσπαθούν να σου πουλήσουν από φρούτα έως τσιγάρα για λιγοστά Σελίνια. Σκεφτείτε ότι 1€ ανDSC_9045τιστοιχεί σε περίπου 114 Σελίνια… Δεν έχω να γράψω πάρα πολλά εδώ διότι δεν μας επιτρέπανε να πάμε πουθενά χωρίς ντόπιο και μιλημένο οδηγό. Ένα απόγευμα είπα να πάω περπατώντας από το γραφείο στο ξενοδοχείο – μία απόσταση περίπου 300 μέτρα – και την επόμενη μέρα όταν το ανέφερα στους συναδέλφους, μόνο που δεν με έβρισαν. Μου είπαν χαρακτηριστικά ότι όταν πέσει ο ήλιος δεν περπατάς ποτέ μόνος σου. Είναι πολύ επικίνδυνα. Δεν το ξαναέκανα. Ακόμη και για 300 μέτρα έπαιρνα ταξί. Τα φαγητά ήταν κάτω του μετρίου, τουλάχιστον εκεί που μας πήγαιναν, τίποτα το ιδιαίτερο και το ενδιαφέρον. Ένα συνονθύλευμα κοκκινιστού ή άλλου κρέατος με συνοδεία ρυζιού, λάχανου ή φασολιών και πουρέ κλπ. Μόνο η μπύρα ήταν καλή, Tusker. Έχει αρκετά εθνικά πάρκα που μπορείς να επισκεφτείς και να κάνεις Safari. Θέλει όμως χρόνο και εμείς είχαμε ελάχιστο.  Ήταν όμως μια καλή εμπειρία να δω και πως ζει ο κόσμος σε μια τέτοια χώρα.

Η επόμενη χρονιά είναι χρονιά της Ολυμπιάδας και του Euro, 2012. Ξεκίνημα από την αρχαία Ολυμπία, τον ΚρόνDSC_0493ιο λόφο, το βωμό της Ήρας και το στάδιο. Ήταν το διήμερο της αφής της ολυμπιακής φλόγας ώστε να παραδοθεί στους εκπροσώπους του Λονδίνου για την επερχόμενη θερινή Ολυμπιάδα. Παντού συνεργεία τηλεόρασης. Οι φωτογράφοι να ξεφυσούν ιδροκοπώντας κάτω από τον καυτό ήλιο σβήνοντας την δίψα με νερό περιμένοντας πότε η Πρωθιέρεια, ζητάει  τη βοήθεια από τον θεό Απόλλωνα,  θα προτάξει τον δαυλό στο βωμό και να ανάψει από τις ακτίνες του ήλιου χωρίς άλλου είδους παρέμβαση.

Ιερά σιωπή!
Να ηχήσει όλος ο αιθέρας, η γη, η θάλασσα και οι πνοές των ανέμων.
Όρη και Τέμπη σιγήστε.
Ήχοι και φωνές πουλιών παύσατε.
Γιατί μέλλει να μας συντροφεύσει ο Φοίβος, ο Φωσφόρος Βασιλεύς.
Απόλλωνα, θεέ του ήλιου και της ιδέας του φωτός,
στείλε τις ακτίνες σου και άναψε την ιερή δάδα
για τη φιλόξενη πόλη του/της …
(όνομα της διοργανώτριας πόλης).
Και συ, ω Δία, χάρισε ειρήνη σ’ όλους τους λαούς της Γης
και στεφάνωσε τους νικητές του Ιερού Αγώνα.

 

Πλήθος κόσμου στην πλαγιά του σταδίου παρακολουθούσε μαγνητισμένο τις συγχρονισμένες κινήσεις του γκρουπ των χορευτών που με αέρινες κινήσεις DSC_0822λικνίζονταν πάνω στο χορτάρι. Εκεί στην άκρη του σταδίου να στέκει ο πρώτος λαμπαδηδρόμος Σπύρος Γιαννιώτης περιμένοντας την Πρωθιέρεια να του δώσει τη φλόγα η οποία θα ταξίδευε πεζή στην Αθήνα πριν αναχωρήσει με ειδική πτήση για το Λονδίνο. Μια ιεροτελεστία που μένει βαθιά μέσα χαραγμένη στην μνήμη του μυαλού και επανέρχεται σε κάθε Ολυμπιάδα.

Μετά το ταξίδι της φλόγας έπρεπε και εγώ να φύγω για την Πολωνία στη μία από τις δύο χώρες που είχαν αναλDSC_1270άβει την διεξαγωγή του Euro 2102. Η άλλη ήταν η Ουκρανία. Μου δόθηκαν δυο πόλεις σαν υπευθυνότητα το Wroclaw και το Poznan. Μαζί με την πενταμελή ομάδα των φωτογράφων ήμασταν υπεύθυνοι για όλους τους αγώνες που θα διεξάγονταν στις δυο αυτές πόλεις κυρίως για τον πρώτο γύρο. Δυο μικρές πόλεις χωρίς μεγάλες ομάδες όμως με γήπεδα που ανακατασκευάστηκαν για τις ανάγκες του Euro 2012.

Το Wroclaw δεν είχε να επιδείξει κάτι το ιδιαίτερο ιστορικά αν και θεωρείται δεύτερης σημασίας πόλη μετά τη Βαρσοβία για τη βιομηχανία της. Επίσης η πολύ κοντινή απόσταση από την Τσεχία την καθιστά κομβικό κέντρο. Το κέντρο της πόλης και η πλατεία με την ανοιχτή αγορά φαντάζουν παραμυθένια με την εκκλησία να περικλείεται από συστοιχίες σπιτιών με προσόψεις βαμμένες σε διάφορα χρώματα.  Στο Poznan δεν μέναμε. Επιστρέφαμε αμέσως μετά τον αγώνα με αποτέλεσμα να μην έχω δει και πολλά από την πόλη.

Κατά τη διάρκεια ενός μικρού διαλλείματος μπορέσαμε και πήγαμε στο Auschwitz και στο Birkenau. Βρίσκονται νότια της Πολωνίας και είναι κατά τα δυο τα γνωστά στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποιούσαν οι ναζί κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για την εξόντωση των Εβραίων. Ήταν μια συννεφιασμένη μέρα με ψιλόβροχο και αυτό έκανε την επίσκεψη να σε βάζει αμέσως στο κλίμα της κατάστασης που επικρατούσε τότε. Αποπνικτικά καταλύματα όπου φυλάσσονταν οι εβραίοι, χωρισμένα σε αρρένων και θηλαίων. Απόμερα δωμάτια που χρησιμοποιούσαν για πειράματα και βασανιστήρια.

Γύρω από το στρατόπεδο του Auschwitz διέτρεχε ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα με ενδιάμεση τάφρο ναρκοθετημένη και μετά πάλι συρματόπλεγμα. Καμία ελπίδα διαφυγής. Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο ήσουν πεθαμένος. Σε κάθε γωνιά στο εσωτερικό του αγχόνες. Λίγο πιο απόμακρα και μακριά από τα περίεργα βλέμματα των τροφίμων υπάρχει ο τοίχος όπου τους εκτελούσαν. Ακόμη είναι διάτρητος από τα πολυβόλα. Κάθεσαι εκεί και αναρωτιέσαι. Πόσο διεστραμμένο μυαλό πρέπει να είχαν ώστε να τους ευχαριστούσε αυτό; Έξω από το στρατόπεδο σε μία άκρη υπάρχει η τσιμινιέρα και ο υπόγειος φούρνος με τα καροτσάκια τύπου ορυχείου που έκαιγαν τα θύματα.

Η οσμή ακόμη και τώρα σχεδόν 70 χρόνια μετά αιωρείται, τη νιώθεις να σου ερεθίζει τη ρινική κοιλότητα. Οι εσωτερικοί τοίχοι είναι αποχρωματισμένοι από τις υψηλDSC_1375ές θερμοκρασίες και καπνισμένοι. Απάνθρωπο, σου προκαλεί αηδία. Δέκα χιλιόμετρα νότια υπάρχει το Birkenau. Είναι μεγαλύτερο στρατόπεδο από το Auschwitz εκεί μεταφερόταν οι ετοιμοθάνατοι με τρένο που όταν περνούσε την πύλη δεν είχε επιστροφή. Τα χαλάσματα των τεράστιων φούρνων και θαλάμων αερίων εξόντωσης είναι ορατά. Οι ναζί κατάφεραν να τα καταστρέψουν μετά το τέλος του πολέμου ώστε να μην φανεί το ύψος της κτηνωδίας. Η ιστορία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κάθε χώρας και είναι αυτή που μένει ώστε να μπορέσει να ενημερωθεί κάποιος. Εάν δεν έχετε δει την «Λίστα του Σίντλερ» σας το συνιστώ…

Ένα γρήγορο πέρασμα από το γραφείο στην Αθήνα και μετά πλώρη για την Ολυμπιάδα 2012 στο Λονδίνο. Σ’ αυτή την πόλη έχω πάει πάρα πολλές φορές διότι βρίσκονται τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας. Την γDSC_1949νωρίζω αρκετά καλά, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει μέρη να επισκεφτείς και να ανακαλύψεις. Με την πρώτη ματιά σχεδόν αγνώριστη. Ο παλμός των Ολυμπιακών αγώνων χτυπούσε κόκκινο. Παντού σημαίες, σηματοδοσία για την εύκολη πρόσβαση στα στάδια. Ειδικές διαγραμμίσεις στους δρόμους με την Ολυμπιακή λωρίδα να είναι άδεια από αυτοκίνητα αφού δεν επιτρεπόταν παρά μόνο στα διαπιστευμένα.  Οι Εγγλέζοι ήταν πολύ ενθουσιασμένοι για την φιλοξενία των αγώνων αφού θα τραβούσε αρκετό κόσμο που σήμαινε εισροή συναλλάγματος. Τα μαγαζιά ασφυκτικά γεμάτα – όχι ότι τις άλλες φορές δεν ήταν, αλλά τώρα ένας λόγος παραπάνω. Παντού ρούχα σχετικά με την Ολυμπιάδα.

Τα μέτρα ασφαλείας στην περίμετρο γύρω από τα στάδια, στο κέντρο τύπου και τηλεόρασης δρακόντεια. Αναγκάστηκαν και επιστράτευσαν το στρατό ώστε να ανταπεξέλθουν στην γρήγορη εξέταση τόσο των οχημάτων αλλά και των διαπιστευμένων επισκεπτών. Στο Ολυμπιακό στάδιο όπου θα λάμβανε μέρος η έναρξη κυριαρχούσε μια μυστικότητα για το πρόγραμμα της σαν να είχαν να ανακοινώσουν κάποια μεγάλη ανακάλυψη. Μας απαγόρευαν να έχουμε μαζί μας κάμερες, φωτογραφικές μηχανές, κινητά με κάμερα ώστε να μην φωτογραφηθούν οι εργασίες προετοιμασίας και πρόβας οι οποίες το πιο πιθανό ήταν να διέρρεαν στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε ορισμένους οι οποίοι προσπάθησαν κρυφά να τραβήξουν φωτογραφίες τους αφαιρέθηκε η πρόσβαση στο στάδιο καθ’ όλη τη διάρκεια των αγώνων και τους κατασχέθηκαν οι κάρτες μνήμης.

Πριν την πρόσβαση στο στάδιο έπρεπε όλοι ανεξαιρέτως να περάσουμε από εκπαίδευση ασφαλούς εργασίας υπό την αιγίδα της Βρετανικής οργάνωσης Ολυμπιακών αγώνων. Όλα έπρεπε να ακολουθούν το δικό τους πρόγραμμα και ωράριο που δεν ήταν και πάντα ιδανικό. Αρκετά στάδια στο κέντρο του Λονδίνου στήθηκαν για τις ανάγκες των αγώνων και μετά το πέρας θα κατεδαφιζόταν. Έξυπνη κίνηση μπορώ να πω, το αντίθετο με την Αθήνα όπου όλα κτίστηκαν μόνιμα και σαπίζουν με το πέρασμα των χρόνων. Κάθε στάδιο είχε και τους δικούς του κανόνες ασφαλείας. Λίγο τραβηγμένοι μερικές φορές αλλά εάν ήθελες ας έκανες και αλλιώς.

Η έναρξη ήταν για τα δικά μου δεδομένα πολύ σκοτεινή χωρίς να έχει μεγάλο ενδιαφέρον μιας και η Βρετανία δεν έχει να δείξει κάτι αξιόλογο ιστορικά. Κατά την διάρκεια των αγώνων είχα την τύχη να βρίσκομαι μόλις λίγα μέτρα μακριά από τον τερματισμό του τελικοDSC_2625ύ των 100 μέτρων ανδρών. Το στάδιο γεμάτο σε κάθε του γωνιά όπου μπορούσες να δεις το ταρτάν. Τα εισιτήρια γι’ αυτόν τον αγώνα στα ύψη. Βλέπετε ένας είναι ο Usain Bolt. Λίγο πριν τον αγώνα άκρα του τάφου σιωπή. Όταν ο αφέτης σήμαινε την έναρξη, 80.000 άνθρωποι ξέσπασαν. Και όλα αυτά για περίπου 9 δευτερόλεπτα. Ο βασιλιάς του κλασικού αθλητισμού όπως λέγεται. Ο Bolt έκανε σχεδόν τρεις ώρες να φτάσει στα αποδυτήρια μετά την λήξη του αγώνα. Μαγικές και ανεπανάληπτες στιγμές. Οι φωτογράφοι να τρέχουν και αυτοί το δικό τους κατοστάρι για να τον απαθανατίσουν.

Το Λονδίνο γενικά είναι μια ακριβή πόλη και μπορεί να βρει κανείς οτιδήποτε τον ενδιαφέρει. Έχει μεγάλη ποικιλία σε εστιατόρια, pub και club για όλα τα γούστα. Εκεί ειλικρινά δεν βαριέσαι καθόλου. Η περιοχή που έμενα DSC_2802ήταν κοντά στο Βρετανικό μουσείο στο οποίο και αποφάσισα να κάνω μια επίσκεψη. Είναι πραγματικά κάτι το πολύ αξιόλογο στο περιεχόμενό του. Εκθέματα από αρχαίους πολιτισμούς, Αίγυπτος, Ασσύριοι, Κίνα, Ιαπωνία, Ρώμη, Ελλάδα, Βυζάντιο και πολλοί άλλοι σε μαγνητίζουν σε κάνουν να θέλεις να μάθεις την ιστορία αυτών των λαών άμεσα. Χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω, ο Ελληνικός τομέας του μουσείου είναι και ο μεγαλύτερος με πολλά εκθέματα από τον, Μινωικό , Μυκηναϊκό  και  Κυκλαδίτικο πολιτισμό. Τα Ελγίνεια στέκουν εκεί ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται εδώ. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση που δεν αρμόζει στο συγκεκριμένο άρθρο.

 Φτάσαμε αισίως στο 2013 με αρκετά σύντομα ταξίδια κυρίως στην Ευρώπη και σε πόλεις του πρώϊν ανατολικού μπλοκ. Η χειμωνιάτικη Βαρσοβία ήταν ο πρώτος σταθμός. Για DSC_4250λίγες μέρες πάλι επίσκεψη στα γραφεία μας. Το κρύο τσουχτερό και το χιόνι να σκεπάζει τα πεζοδρόμια. Οι δρόμοι καθαροί ώστε τα αυτοκίνητα να κινούνται με ασφάλεια. Το μόνο που πρόλαβα να δω ήταν το μουσείο της εξέγερσης κατά των Γερμανών το 1944 μετά την καταστροφή της πόλης. Αίθουσες με πολεμικά εκθέματα εκείνης της εποχής. Ημερολόγια με περιληπτικές περιγραφές του τρόπου της εξέγερσης. Στην κεντρική αίθουσα αιωρείται ένα βομβαρδιστικό αεροσκάφος της Βρετανικής αεροπορίας τύπου Β-24 Liberator σε κανονικό μέγεθος. Μένεις με στο στόμα ανοιχτό σαν το κοιτάς από κάτω. Είναι τεράστιο.

Έφυγα από την πόλη αργά ένα απόγευμα για την Πράγα του Κάφκα. Πλακόστρωτοι δρόμοι, γέφυρες να απλώνονται στον ποταμό Μολδάβα. Αξιοπερίεργη αρχιτεκτονική του σπιτιού που χορεύει (Dancing house). Στην γνωστή γέφυρα του Καρόλου η οποία διακοσμείται αριστερά και δεξιά με 30 μπαρόκ αγάλματα DSC_4307που απεικονίζουν προστάτες της εποχής κατά την οποία κατασκευάστηκε, συνωστίζονται μικροπωλητές και καλλιτέχνες, κυρίως υπαίθριοι ζωγράφοι, έτοιμοι να σου φτιάξουν το πορτραίτο σε λίγα μόλις λεπτά. Στο κέντρο της παλιάς πόλης και στην πλατεία στη θέση του παλιού δημαρχείου υπάρχει το περίφημο αστρονομικό ρολόι το οποίο είναι το τρίτο της Ευρώπης σε παλαιότητα. Τα κρύσταλλα Βοημίας που υπάρχουν σε εκατοντάδες βιτρίνες στα μικρά μαγαζιά σε εντυπωσιάζουν, τόσο ζωντανά και περίτεχνα, ενώ περνώντας από μπροστά τους είναι σα να σου ψιθυρίζουν. Εντάξει αρκετά είδα.

Καιρός τώρα να πάμε λίγο πιο κάτω. Ουγγαρία και Βουδαπέστη. Μια πόλη διπλής κυριολεκτικά ονομασίας. Η Βούδα και η Πέστη. Χωρισμένη στα δύο από τον ποταμό Δούναβη. Με επτά γέφυρες ενώνονται οι δύο πόλεις. Απέναντι από την πρώτη γέφυρα (chain bridge ) που χτίστηκε κατά την ένωση στέκει μεγαλοπρεπές το κοινοβούλιο της Βουδαπέστης. Κάθε γέφυρα έχει το δικό της χαρακτήρα. Περπάτησα αρκετά χιλιόμετρα στις όχθες του ποταμού απολαμβάνοντας τα αξιοθέατα ένα προς ένα. Μέσα στην πόλη δεσπόζει η εβραϊκή συναγωγή που για κακή μου τύχη δεν ήταν ανοιχτή ώστε να την δω και από μέσα. Δεν πειράζει, ίσως μια άλλη φορά.

Συνεχίζω την κατηφορική διαδρομή και φτάνω στην Σόφια. Από την πρώτη εντύπωση φάνηκε το πόσο ο κόσμος υποφέρει και πόσο χαμηλό είναι το βιοτικό του επίπεδο. Επιβιβάστηκα σ’ ένα ταξί για το ξενοδοχείο. Πριν εισέλθεις στην πόλη, κάνεις το παζάρι για την τιμή. Θέλει μεDSC_4433γάλη προσοχή γιατί κυκλοφορούν διάφοροι επιτήδειοι έξω από το αεροδρόμιο παριστάνοντας τους ταξιτζήδες και χρεώνουν αναλόγως με το επίπεδο που θα δουν ότι έχει ο πελάτης κρίνοντας από την εξωτερική του εμφάνιση και τον αριθμό των αποσκευών του. Την ίδια ώρα που έφτασα στο ξενοδοχείο είχαν φτάσει και ένα ζευγάρι τουριστών που πλήρωσαν τα διπλάσια σχεδόν χρήματα από το αεροδρόμιο απ’ ότι εγώ. Γενικά στην πόλη επικρατεί η φτώχεια και η μιζέρια με πολλούς αστέγους να ξεχειμωνιάζουν σε εγκαταλελειμμένα κτήρια ή σε γωνίες προστατευόμενες από τα στοιχεία της φύσης. Δεν είναι ασφαλές να περπατάς στους δρόμους, εκτός από τα κεντρικά και φωτεινά σημεία. Κινδυνεύεις να σε ληστέψουν.

Συνάντησα πάρα πολλούς Έλληνες, επιχειρηματίες κυρίως που προσπαθούν να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους στη Βουλγαρία αφού τα μεροκάματα και γενικά το κόστος παραγωγής είναι πάρα πολύ χαμηλό αυξάνοντας έτσι το ποσοστό κέρδους της επιχείρησης. Όμως έτσι θυσιάζεται η ποιότητα η οποία είναι πάρα πολύ κακή. Ελληνικές τράπεζες υπήρχαν σε κάθε γωνία κυρίως στο κέντρο της πόλης που μαρτυρεί το πάρε-δώσε με επιχειρήσεις. Γνώμη μου είναι ότι δεν αξίζει να την επισκεφτεί κανείς αυτή την πόλη για διακοπές.

Καλοκαίρι 2013 και τι το καλύτερο για ένα ολιγοήμερο ταξίδι για άλλη μια φορά στην Βαρκελώνη. Το παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου μας καλούσε να δροσιστούμε κοντά στο τέλος του καλοκαιριού. Το κλειστό ολυμπιακό κολυμβητήριο ήταν πανέτοιμο να φιλοξενήσει αθλητές και αθλήτριες από όλο τον κόσμο για τα αγωνίσματα της κολύμβησης και της συγχρονισμένης κολύμβησης. Στο λιμάνι της θα διεξαγόταν η κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων των 5 και 10 χιλιομέτρων, ενώ στο ανοιχτό κολυμβητήριο οι καταδύσεις. Εκεί έπρεπε να κάνουμε κάτι το πρωτοπόρο που είχαμε κάνει και στο Λονδίνο στην Ολυμπιάδα. Να στηθεί μια κάμερα στον πυθμένα της πισίνας χωρίς να ενοχλεί τους αθλητές ώστε να να τραβάει φωτογραφίες κάτω από το νερό κατά τη διάρκεια των αγώνων της οποίας ο χειρισμός θα γινόταν απομακρυσμένα με ειδικό μηχανισμό. Λόγω του πολύ περιορισμένου χρόνου το όλο εγχείρημα έπρεπε να γίνει τις πολύ πρωινές ώρες όπου η πισίνα είχε καθαριστεί. Δύο εγκεκριμένοι δύτες από την Ομοσπονδία είχαν αναλάβει αυτό το έργο υπό την δική μας καθοδήγηση. Σε όλα τα αθλητικά γεγονότα, ανάλογα το είδος, την χώρα, το μέρος διεξαγωγής, έπρεπε να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολες καταστάσεις που απαιτούσαν υψηλή γνώση της τεχνολογίας καθώς προνοητικότητα και γρήγορα αντανακλαστικά ώστε να αποφεύγονται τυχόν προβλήματα που θα μπορούσαν να βάλουν σε κίνδυνο ένα αγώνισμα, ή και ίδιους τους αθλητές. Για την πόλη της Βαρκελώνης έχω κάνει αναφορά σε προηγούμενό μου ταξίδι.

Είχα μια έκτακτη κλήση από τον διευθυντή τον Νοέμβριο το 2012  μου να πετάξω για Manchester όπου θα συναντιόμασταν όλDSC_5761η η ομάδα της Ευρώπης να παραστούμε σε εκπαίδευση για τον τρόπο εργασίας σε ύψος όπως κολώνες, πυλώνες, ταράτσες σε ψηλά κτήρια κλπ. Από εκεί οδικώς θα πηγαίναμε πιο βόρεια σε μια περιοχή η οποία λέγεται Lake District. Καταπράσινοι λόφοι περιτριγυρισμένοι από λίμνες και μικρά χωριουδάκια της επαρχίας της Βρετανίας φάνταζε σαν παραμύθι. Η διαμονή είχε κανονιστεί σε έναν ξενώνα στο Coniston. Ένα χωριό φυτεμένο στις όχθες μια λίμνης εκεί όπου την δεκαετία του 60 κάποιος με το σκάφος “Blue Bird” προσπάθησε να σπάσει το ρεκόρ ταχύτητας στο νερό αλλά δυστυχώς απέτυχε όταν το σκάφος ανετράπη και ο ίδιος σκοτώθηκε. Τα συντρίμμια βρίσκονται σε μουσείο του χωριού ενώ προς τιμήν του παράγεται μια τοπική μπύρα με ετικέτα ”Blue Bird”.

Εκεί τα δωμάτια ήταν σαν στρατιωτικές κουκέτες όπου έπρεπε να είχαμε μαζί μας σεντόνια, μαξιλάρια, sleeping bag. Ακόμη και στην κουζίνα θα έπρεπε να την εξοπλίσουμε με δικά μας προϊόντα όπως γάλα, καφέ, τσάι, και οτιδήποτε θέλαμε να τρώμε το πρωί. Οι Εγγλέζοι και γενικά οι Βόρειοι λαοί θεωρούν το πρωινό αναπόσπαστο κομμάτι ενός καλού ξεκινήματος της ημέρας. Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν το έχουμε και τόσο. Πρωινό ξύπνημα σε καθημερινή βάση μιας και έπρεπε να οδηγήσουμε 25 μίλια και να είμαστε 9 παρά κάτι στο κέντρο εκπαίδευσης. Μου θύμισε κυριολεκτικά στρατιωτικό πρόγραμμα σε πιο χαλαρή μορφή. Οχτώ ώρες εκπαίδευσης με ειδικές εξαρτύσεις, κράνος και διαφόρων ειδών γάντζους ήταν εξοντωτική. Στην επιστροφή δεν μίλαγε κανείς.training 18

Όλοι αποκαμωμένοι σχεδόν μισοκοιμόμαστε. Στήσαμε και ειδικό δορυφορικό πιάτο έξω από το οίκημα ώστε να έχουμε Internet αφού στην περιοχή δεν υπήρχε σήμα για τα κινητά ή ήταν πολύ ασθενές. Μια από τις μέρες περιελάμβανε και μία πεζοπορία-ανάβαση σε υψόμετρο 1200 μέτρων μέσα από σκληροτράχηλα μονοπάτια κυρίως βραχώδη και πετρώδη. Η ορατότητα λόγω της πυκνής ομίχλης ήταν περιορισμένη στα 4-5 μέτρα και έπρεπε να βαδίζουμε αργά, ανάμεσα σε τοπία που θύμιζαν ταινίες Μεσαίωνα. Το ψιλόβροχο δυσχέραινε κατά πολύ την πεζοπορία κάνοντας τις πέτρες και τα βράχια γλιστερά και επικίνδυνα. Αρκετοί από εμάς “χύθηκαν” στο έδαφος ευτυχώς χωρίς τραυματισμούς. Το όλο εγχείρημα κράτησε αρκετές ώρες κάνοντάς το όμως διασκεδαστικό. Εξαιρετική εμπειρία από όλες τις απόψεις. Κάντε μια περιήγηση στο διαδίκτυο για το μέρος και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Τελευταίος σταθμός  για το 2013 η όμορφη πόλη της Βιέννης και το συνέδριο του OPEC στις αρχές του Δεκέμβρη. Η πόλη στολισμένη με χριστουγεννιάτικα, παντού λαμπάκια και ήχοι που μεταφέρουν την γιορτινή ατμόσφαιρα σε κάθε γωνιά της πόλης. Σε κάθε πλατεία είχε στηθεί μια χριστουγεννιάτικη αγορά με ξύλινα σπιτάκια να προσφέρουν λουκάνικα και τοπικά εδέσματα διαφόρων ειδών ενώ το gluhwein έρεε άφθονο(πρόκειται για ένα χειμωνιάτικο ξεστό ποτό με βάση το κόκκινο κρασί αρωματισμένο με διάφορα μπαχαρικά και φρούτα. Κανέλα, μοσχοκάρυδο, γαρύφαλλο να δένουν αρμονικά με αχλάδι, ροδάκινο, αγριοκέρασο και να σε παρασύρουν σε άλλες εποχές).

Κάθε αγορά είχε και το δικό της χαρακτήρα, τις δικές τις μοναδικές κούπες που σερβιριζόταν το gluhwein. Δεν υπήρχαν καρέκλες, μόνο τραπεζάκια για όρθιους. Εκεί το μοιραζόσουνα μαζί με τους Αυστριακούς. Η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο κέντρο περιτριγυρισμένη με αμαξάδες να περιμένουν στην ουρά έως ότου να επιβιβαστεί κάποιο ζευγάρι ώστε να ξεκινήσουν για μια περιήγηση στους δρόμους και τα στενά παρέα με τα λιγοστά αυτοκίνητα που κυκλοφορούν. Οι πεζόδρομοι γεμάτοι από κόσμο και καλλιτέχνες του δρόμου. Μπάντες κλασσικής μουσικής να παίζουν συμφωνίες του Μπετόβεν και του Μπαχ, γκρουπ χορευτών να επιδεικνύουν τις ικανότητές τους πάνω στο δρόμο, προσπαθώντας να τραβήξουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο ώστε να βγάλουν μεγαλύτερο χαρτζιλίκι.

Ανοιχτά ροκ κοντσέρτα. Τα παγωτατζίδικα γεμάτα. Αν και η θερμοκρασία ήταν χαμηλή, όλοι ήθελαν ένα παγωτό. Το έχουν αυτό οι Αυστριακοί. Τα εστιατόρια ποικίλουν σε τιμές και σε είδος κουζίνας. Όποιος βρεθεί στην πόλη να μην ξεχάσει να επισκεφτεί το περίφημο Café Central με τους υπέροχους καφέδες και γλυκά που δεν μDSC_5696πορείς να αντισταθείς στον πειρασμό ακόμη και εάν βρίσκεσαι υπό αυστηρή δίαιτα. Υπέροχη διακόσμηση στο εσωτερικό του και ένας πιανίστας να σε χαλαρώνει με τις μελωδίες που παίζει χαϊδεύοντας αρμονικά τα ασπρόμαυρα πλήκτρα του κλαβιέ ανεβοκατεβαίνοντας οκτάβες. Το σέρβις άψογο και οι σερβιτόροι μέσα στην ευγένεια δείχνουν να μην βιάζονται να σου πάρουν παραγγελία. Επίσης θα πρέπει οπωσδήποτε να φας Βιενέζικο σνίτσελ. Έχει μια μαστοριά στο φτιάξιμό του. Είναι απλό και νόστιμο. Καθότι έμεινα λίγες μέρες και κατά κύριο λόγο τις ώρες τις περνούσα στο γραφείο, σίγουρα εάν θα ξαναπάω θα προσπαθήσω να δω και  σημεία ενδιαφέροντος.

Δύο μεγάλα γεγονότα του κόσμου των σπορ είναι στο πρόγραμμα για το 2014. Ξεκινάω για την μυστηριώδη Ρωσία με σταθμό αποβίβασης την πόλη του Σότσι στις όχθες της Μαύρης Θάλασσας. Σύντομα θα ξεκινήσει η χειμερινή Ολυμπιάδα στα βουνά του Καυκάσου και στα στάδια που χτίστηκαν στην παραλία όμως 30 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη. Το ταξίδι σύντομο από την Αθήνα με ενδιάμεσο σταθμό την Κωνσταντινούπολη. Διάρκεια μόλις δυόμισι ώρες μαζί με την αναμονή.

Το αεροδρόμιο του Σότσι μικρό ανακαινισμένο κάπως πρόχειρα ώστε να μπορέσDSC_6690ει να δεχθεί το πλήθος του κόσμου που θα εισέρεε για τους αγώνες. Από εκεί καταλαβαίνεις τη διαφορά μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας. Η ασφάλεια δεν σου επέτρεπε να κάνεις ούτε ένα βήμα χωρίς να γίνει έλεγχος. Έφτασα ξημερώματα και κάποιοι εθελοντές κάλεσαν το λεωφορείο των εκπροσώπων τύπου να με πάει στα ειδικά διαμορφωμένα κτήρια που είχαν δημιουργήσει για εμάς. Ένα σύμπλεγμα κτηρίων μόλις δύο χιλιόμετρα από τα σύνορα της Γεωργίας περιφραγμένα και απροσπέλαστα από τους απλούς πολίτες. Κάτι σαν στρατόπεδο. Εργάτες ακόμη δούλευαν πυρετωδώς ώστε να τα τελειώσουν στην ώρα τους. Η βροχή έκανε τους δρόμους να πνίγονται μέσα στη λάσπη από τα έργα. Πολλά δωμάτια παρουσίαζαν αρκετές ελλείψεις, ακόμη και σε βασικά είδη. Από εκεί το υπήρχε ειδική γραμμή λεωφορείου που σε πήγαινε στο κέντρο τύπου περίπου μισή ώρα μακριά.

Εκεί τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά. Κόσμος πολύς, αστυνομία, εθελοντές τεχνικοί, εργάτες και άλλοι να περιφέρονται σαν τιDSC_7139ς μέλισσες γύρω από μία κυψέλη. Το κέντρο τύπου και τηλεόρασης έτοιμα, καθαρά, ανοιχτά για τον τύπο. Περάσαμε πολλές ώρες στήνοντας ένα ολόκληρο γραφείο για να υποδεχτεί περίπου 100 με 150 ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Επισκέφτηκα όλα τα στάδια που βρισκόταν στο παράκτιο συγκρότημα ώστε να σιγουρέψουμε ότι όλα όσα είχαμε ζητήσει από την Ολυμπιακή Οργάνωση ήταν εκεί. Στο ορεινό συγκρότημα Krasnaya Poliana δεν τα κατάφερα να πάω. Έπρεπε να πάνε μόνο όσοι ήταν εξοικειωμένοι με το σκι γιατί θα χρειαζόταν να το χρησιμοποιήσουν, σε κάποιες ιδιαίτερες και πιο απαιτητικές εργασίες.

Τα μέτρα ασφαλείας περιμετρικά των συγκροτημάτων ήταν δρακόντεια. Καθημερινά έπρεπε να περάμε από εξονυχιστικό έλεγχο όπως κάνουν στα αεροδρόμια. Η άνθρωποι της αστυνομίας πολλές φορές δεν γνώριζαν Αγγλικά μες αποτέλεσμα να δημιουργούνται ουρές στον έλεγχο. Για τα αυτοκίνητα τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα, πιο δυσκίνητα. Δεν επιτρεπόταν να φέρεις μαζί  οποιοδήποτε τρόφιμο αλλά ούτε και νερό αφού μέσα στο κέντρο τύπου έπρεπε τα εστιατόρια και οι καφετέριες να πουλάνε τα προϊόντα τους. Στο κέντρο τύπου είχε τα πάντα. Μέχρι γυμναστήριο, κομμωτήριο, μασάζ, καθαριστήριο. Βλέπετε οι πιο πολλοί θα παρέμεναν εκεί για πάνω από ένα μήνα όπως και εγώ άλλωστε. Η όλη διοργάνωση ήταν άρτια στημένη και το κόστος της πάρα πολύ μεγάλο για τα δεδομένα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η έναρξη ήταν εντυπωσιακή στο κεντρικό στάδιο το οποίο κατασκευάστηκε ώστε μελλοντικά να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκόσμιου Κυπέλου Ποδοσφαίρου το 2018. Όμως μια ατυχία την σημάδεψε. Ένας από τους 5 Ολυμπιακούς κύκλους δεν άναψε και τα σενάρια για τον άμDSC_6894οιρο χειριστή έδιναν και έπαιρναν. Όλοι έλεγαν χαριτολογώντας ότι μάλλον θα βρεθεί κάπου στην Σιβηρία να σπάει πέτρες τις επόμενες μέρες.  Δεν μας επιτρεπόταν να βγάλουμε φωτογραφίες πριν την έναρξη όπως ακριβώς και με το Λονδίνο το 2012. Στα άλλα στάδια όπου θα διεξαγόταν τα αγωνίσματα επί πάγου, ο πάγος συντηρούταν σχεδόν κάθε μία ώρα ώστε να είναι λείος και χωρίς χαρακιές με ειδικά οχήματα που ψέκαζαν ένα λεπτό στρώμα νερού που μέσα σε λίγα λεπτά γινόταν πάγος. Μέσα στο παραλιακό σύμπλεγμα είχε χαραχτεί και η πίστα της F1 που φιλοξένησε τον πρώτο αγώνα F1 στη Ρωσία τον Οκτώβριο του 2014. Ήταν εμφανή τα curbs στις στροφές καθώς και η κατασκευή των padlock και pitstop.

Δεν είχαμε τη δυνατότητα να πάμε στην πόλη του Σότσι λόγω της απόστασης και της δύσκολης πρόσβασης. Αρκεστήκαμε να περιφερόμαστε σε διάφορα εστιατόρια και μπαρ γύρω από τις εργατικές κατοικίες όπου μέναDSC_7766με. Δεν μπορώ να πω ότι είχε ποικιλία. Εξάλλου μετά από 14 ώρες δουλειάς το μόνο που ήθελες ήταν να φας κάτι αξιόλογο. Η βότκα και η μπύρα ήταν τα κύρια ποτά που συνόδευαν μονίμως τα φαγητά αλλά και τα Γεωργιανά κρασιά ήταν πολύ καλά σε ποιότητα. Ο κόσμος έξω από τα Ολυμπιακά συμπλέγματα συνέχιζε την καθημερινή μίζερη και φτωχή ζωή. Παντού χώμα και λάσπη. Στους νεοκατασκευασμένους δρόμους λιγοστά αυτοκίνητα έτρεχαν σε ξέφρενους ρυθμούς αγνοώντας επιδεκτικά τα όρια ταχύτητας.

Ο καιρός δυστυχώς δεν ευνόησε την Ολυμπιάδα. Οι υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες δημιούργησε αρκετά προβλήματα στην διεξαγωγή των αγωνισμάτων. Κυρίως στα βουνά το χιόνι που έπεφτε ήταν λιγοστό, με αποτέλεσμα οι διοργανωτές να πονοκεφαλιάζουν για την ασφάλεια των αθλητών κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού. Στα παράκτια τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά αφού όλα τα στάδια ήταν κλειστά και δεν επηρεαζόταν από τη ζέστη. Αντιθέτως βοήθησε να έρθουν πιο πολλοί θεατές οι οποίοι απολάμβαναν και τη βόλτα τους κάτω από τον ευεργετικό ήλιο.

Γενικά η όλη διοργάνωση ήταν σε πολύ υψηλά στάνταρτς πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα θα ακολουθηθούν και από την πόλη Πιονγκ Τσανγκ (PyeongChang) της Νοτιας Κορέας το 2018.

Και έφτασε η στιγμή της αποκορύφωσης για το 2014. Παγκόσμιο πρω_E6I6454τάθλημα ποδοσφαίρου, πού; στην χώρα που γεννά μέσα από τις αλάνες της κατά καιρούς μεγάλα ταλέντα του ποδοσφαίρου, τη Βραζιλία. Δεν θα σταθώ στην απαρίθμηση των παιχτών αυτών. Είναι παγκοσμίως γνωστοί, δεν χρειάζονται περεταίρω συστάσεις και ανάλυση. Ήταν το πρώτο μου ταξίδι στην Αμερικάνικη Ήπειρο και μάλιστα στο Νότιο Ημισφαίριο. Το περίμενα πως και πως. Μου φάνταζε εξωπραγματικό. Μυστηριώδες, περιπετειώδες σε τροπικά κλίματα και θάλασσες. Πολλά χιλιόμετρα μακριά. Δεν είχα ξανακάνει τόσο μεγάλο ταξίδι.

Απόσταση από την Αθήνα περίπου 10.000 χιλιόμετρα και αυτά με αεροπλάνο. Μετά από δύο στάσεις στην Ευρώπη και με μια _E6I7142υπερατλαντική πτήση δώδεκα περίπου ωρών, στριμωγμένος στην τουριστική θέση ανάμεσα σε άλλους δύο συνεπιβάτες, ένιωθα πιασμένος σχεδόν σε όλα τα σημεία του σώματος μου,  προσγειώθηκα βράδυ στις εννιά στο Ρίο ντε Ζανεϊρο. Ευτυχώς ακόμη και στην τουριστική θέση είχα την δυνατότητα να παρακολουθήσω αμέτρητες ταινίες και έτσι περάσανε κάπως ευχάριστα οι ώρες. Η πρώτη αίσθηση μετά την έξοδό μου από το αεροδρόμιο ήταν η υψηλή υγρασία σε συνδυασμό με θερμοκρασίες πάνω από 24 βαθμούς σε κάνει να μην μπορείς να πάρεις σωστές αναπνοές.

Ο οδηγός της εταιρίας με περίμενε ενώ εγώ προσπαθούσα να βολέψω τις ογκώδεις βαλίτσες με τον ακριβό εξοπλισμό που είχα μαζί μου πάνω στο καροτσάκι. Συνολικά κουβάλαγα πάνω από 120 κιλά μοιρασμένα σε τρείς τεράστιες βαλίτσες καθώς και δύο μικρές. Αφού τακτοποιήθηκα στο προσωρινό διαμέρισμα, θα έμενα στο Ρίο μόνο για δύο μέρες, έπεσα ξερός από την κού_C6I4649ραση και το jet lag. Η επομένη ήταν αφιερωμένη στην επίσκεψή μου στο γραφείο μας στο κέντρο τύπου όπου θα έπρεπε να κανονίσω όλες τις λεπτομέρεις για την διαμονή μου και τα επιπλέον ταξίδια που είχα να κάνω σε δύο πόλεις, Νατάλ και Μπραζίλια. Μην με ρωτήσετε για το Ρίο . Δεν το είδα, δεν ξέρω πως είναι η περίφημη παραλία της Copacabana, εάν οι βραζιλιάνες είναι σούπερ μοντέλα. Το μόνο που είδα και αυτές μέσα από το ιδιωτικό αυτοκίνητο που με παρέλαβε για το αεροδρόμιο την επόμενη μέρα, ήταν οι πολυάριθμες φαβέλες του Ρίο με τα στενά δρομάκια, τις πρόχειρες κατασκευές και τα τελεφερίκ να ενώνουν την μία με την άλλη αφού δεν επικοινωνούσαν με δρόμο.

Βρίσκομαι πάλι μέσα στο αεροπλάνο για το Νατάλ, μια πόλη στα βόρειοανατολικά παράλια της Βραζιλίας περίπου δυόμιση ώρες πτήσης από το Ρίο. Φτάνοντας πάλι απόγευμα προς βράδυ σ’ένα ολοκαίνουργιο αεροδρ_E6I6384όμιο που όμως ήταν όπως αποδείχτηκε μιάμιση ώρα μακριά από το ξενοδοχείο. Οι Δρόμοι στο Νατάλ στενοί με κίνηση που δεν είχα ξανασυναντήσει. Παντού κόσμος να περιφέρεται ανάμεσα στα στενά που έκοβαν τη λεωφόρο. Δεν υπήρχε έξοδο διαφυγής. Ένας κεντρικός δρόμος και αυτός μποτιλιαρισμένος. Η τροπική βροχή που έπεφτε έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα. Μικρά παιδιά να χτυπούν τα τζάμια στα αυτοκίνητα προσπαθώντας να πουλήσουν οτιδήποτε ενώ οι οδηγοί και επιβάτες να φαίνονται να ενοχλούνται με αυτή τη συμπεριφορά. Εδώ δεν υπήρχαν κανόνες οδικής συμπεριφοράς. Ο καθένας έκανε ότι ήθελε. Τα πράγματα ανεξέλεγκτα. Επιτέλους έφτασα στο ξενοδοχείο σχεδόν μούσκεμα. Δεν μπορώ να πω ότι ήταν ότι καλύτερο, μέτριο θα έλεγα αλλά γεμάτο κόσμο μιας και στην πόλη θα είχε 4 αγώνες. Παντού σημαίες για το μουντιάλ, ακόμη και Ελληνική αφού θα έπαιζε και η Ελλάδα εκεί.

Την επόμενη μέρα η βροχή είχε κοπάσει και κατάφερα να κάνω μια μικρή βόλτα στην τεράστια αμμώδη παραλία που έχει η πόλη. Τα κύματα της θάλασσας, αν και δεν φύσαγε ήταν μεγάλα κάνοντας αισθητή τη διαφορά ανάμεσα σε της Μεσόγείομε τον Ατλαντικό Ωκεανό. Έπειτα έκανα μια επίσκεψη στο στάδιο για τους πρώτους τεχνικούς ελέγχους ώστε να προετοιμαστώ για το αγώνα της επόμενης μέρας. Συναντηθήκαμε με το γκρουπ των φωτογράφων και της τηλεόρασης για φαγητό το βράδυ συζητώντας τις τελευταίες λεπτομέρειες της κάλυψης του αγώνα μεταξύ Μεξικό-……….

Την ημέρα του αγώνα ξέσπασε τροπική καταιγίδα από τις πρώτες πρωι_E6I7112νές ώρες και κράτησε μέχρι το βράδυ.  Υπήρξε μεγάλη δυσκολία στην μεταφορά των εξοπλισμών από το ξενοδοχείο μέχρι το στάδιο. Γίναμε κυριολεκτικά “παπιά” όλοι μας. Οι φωτογράφοι αντιμετώπισαν αρκετή δυσκολία να κάνουν τη δουλειά τους, όμως λόγω του επαγγελματισμού τους το τελικό αποτέλεσμα ήταν όπως πάντα άψογο. Εξουθενωμένοι από την κούραση και βρεγμένοι από την κορυφή μέχρι τα νύχια επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο. Που όρεξη για έξοδο. Έπρεπε να μαζέψω και τα πράγματα, να τα στεγνώσω επιστρατεύοντας διάφορα μέσα γιατί στις 6 πρωινή ώρα πέταγα για την Μπραζίλια.

Με λίγες ώρες ύπνου έφυγα από το δωμάτιο στις 3 τα ξημερώματα ώστε να είμαι στην ώρα μου στο αεροδρόμιο του Νατάλ. Κουβαλώντας όλο τον εξοπλισμό πλήρωσα αρκετά χρήματα για υπέρβαρο, σχεδόν όσο ένα επιπλέο_E6I6275ν εισιτήριο. Μετά από 4 ώρες πτήσης έφτασα στην Μπραζίλια. Εκεί θα έμενα για τον υπόλοιπο μήνα ώστε να υποστηρίξω τους 7 αγώνες που θα λάμβαναν μέρος στο στάδιο της πόλης. Ευτυχώς θα είχαμε αυτοκίνητο. Τέρμα η ταλαιπωρία με τα ταξί. Με περίμενε ο αγαπητός συνάδελφος φωτογράφος και κατευθυνθήκαμε στο ξενοδοχείο. Η πρώτη εντύπωση που πήρα κατά την διαδρομή μας για την πόλη ήταν λίγο περίεργη, σκηνικό τελείως διαφορετικό από αυτό του Ρίο και του Νατάλ. Μου φάνηκε πιο βατή, πιο πολιτισμένη χωρίς να υπάρχουν δείγματα ακραίων καταστάσεων. Όμως όπως θα διαβάσετε στη συνέχεια έκανα λάθος εκτίμηση σε μερικά σημεία.

Με το ξημέρωμα αρχίζεις και βλέπεις τι ακριβώς συμβαίνει σε μια πόλη. Οι πρώτ_E6I7189ες μέρες κύλισαν ομαλά και είχαν κυρίως αναγνωριστικό σκοπό. Δειλά-δειλά άρχισα να περιηγούμαι μέσα στην πόλη. Έδειχνε να είναι σα να μην ανήκει στην Βραζιλία, πέρα από τους ανθρώπους και τη γλώσσα. Αργότερα διαβάζοντας και μαθαίνοντας από τους συναδέλφους καθώς και από άλλους εργαζομένους από άλλα πρακτορεία άρχισα να κατανοώ περισσότερα πράγματα. Η Μπραζίλια χτίστηκε την δεκαετία του 60 με σκοπό να γίνει η πρωτεύουσα. Εκεί μαζευτήκαν όλα τα κυβερνητικά κτήρια, όλες οι υπηρεσίες της Βραζιλίας. Είναι μια πόλη όπου την κρατούν ζωντανή οι δημόσιοι υπάλληλοι, ναι καλά διαβάσατε. Δεν έχει να επιδείξει τίποτε το ενδιαφέρον πέρα από κάποια κτήρια με μοντέρνα αρχιτεκτονική. Δεν υπάρχουν ονομασίες στους δρόμους.

Τα πάντα είναι χωρισμένα σε blocks και τομείς μοιρασμένα στην βόρεια και νότια πλευρά της. Τα κτήρια δεν έχουν χρώματα, κυριαρχεί το γκρίζο του μπετόν, σου δημιουργεί μια αίσθηση κατάθλιψης. Από τη μία ο τομέας με τα ξενοδοχεία στη βόρεια και στη νότια πλευρά, από την άλλη ο τομέας των τραπεζών, πιο πέρα οι τομείς με τις κατοικίες. Τα πάντα βρίσκονται σε μια συμμετρία (κτήρια, κατοικίες, δρόμοι). Για να πάς κάπου απλά πρέπει να βρεις σε ποιον τομέα ανοίκει και σε ποια κατεύθυνση. Έτσι απλά. Για παράδειγμα Νότια block 403 τομέας 12. Τρία κτήρια εντυπωσιάζουν και  ξεχωρίζουν για την αρχιτεκτονική τους είναι ο Ρωμαιοκαθαλοκός καθεδρικός, το Μουσείου Σύγχρωνης Τέχνης Niteroi και το Εθνικό Κονγκρέσο ή κοινοβούλιο. Όλα τα εστιατόρια, μπαράκια και γενικά μαγαζιά βρίσκονται κοντά στις κατοικίες και όχι στο κέντρο της πόλης. Εκεί είναι μόνο τα υπουργεία, τα νοσοκομεία, τα ξενοδοχεία, οι τράπεζες κλπ. Κτήρια δηλαδή όπου ο κόσμος απλά πήγαινε για δουλειά. Εάν ήθελες διασκέδαση έπρεπε να φύγεις έξω από το κέντρο. Μας πήρε αρκετές μέρες μέχρι να καταλάβουμε πως έπρεπε να κινούμαστε. Το Σαββατοκύριακο η πόλη ήταν έρημη. Ο κόσμος εξαφανισμένος, τα αυτοκίνητα λιγοστά. Έμοιαζε σαν εγκαταλειμμένη. Ακόμη και τα πιο πολλά μαγαζιά ήταν κλειστά και δύσκολα μπορούσες να βρεις ένα καλό εστιατόριο να γευματίσεις.

Η κουζίνα ήταν απλή με βασικό κρέας το μοσχαρίσιο, λίγα ψάρια (που να βρεθούν άλλωστε σε υψόμετρο 1100 μέτρα) ενώ τα λαχανικά και αυτά λιγοστά. Οι τιμές είχαν μεγάλη διακύμανση ανάλογα σε τι μαγαζί θα πήγαινες και σε ποιο σημείο της πόλης θα ήταν. Πάντως με περίπου 10-15€ μπορούσες να έχεις ένα πλήρες γεύμα. _E6I6593Η φτώχεια ήταν εμφανής στους ανθρώπους και τα ναρκωτικά και η πορνεία σε μεγάλη έξαρση.  Κατά καιρούς έβλεπα αρκετούς άστεγους να περιφέρονται ακόμη και έξω από το ξενοδοχείο ενώ αρκετά βράδια οι σειρήνες των περιπολικών σε ξεκούφαιναν. Τα πολλά μπλόκα και οι προσαγωγές μαρτυρούσαν την μιζέρια του κόσμου που ζει εκεί. Δεν θα γράψω για τους αγώνες έναν-έναν ξεχωριστά ώστε να μην σας κουράσω με επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Η μετάβαση στο στάδιο ήταν πολύ βατή και λόγω αυτοκινήτου αλλά και κυρίως γιατί το ξενοδοχείο ήταν σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτό πράγμα που μας διευκόλυνε. Όλοι οι αγώνες πέραν από τις πολλές ώρες εργασίας πήγαν πάρα πολύ καλά. Το διασκεδάσαμε, το ευχαριστηθήκαμε. Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάω στην ενδοχώρα της Βραζιλίας που είμαι σίγουρος ότι κάτι θα είχε να επιδείξει αλλά και ούτε στον Αμαζόνιο. Επιφυλάσσομαι ίσως για κάποια άλλη φορά στο εγγύς μέλλον εάν φυσικά μου δοθεί η ευκαιρία. Όμως  όλα τα ωραία όμως έχουν και ένα τέλος. Επιστροφή στην Ελλάδα μετά από ενάμιση μήνα κοπιαστικής δουλειάς, στο σπίτι, ανακούφιση, ξεκούραση.

 

Ελπίζω και εύχομαι όσοι από εσάς διαβάσατε το μακρύ αυτό άρθρο να μην κουραστήκατε και να κύλισε ευχάριστα ο χρόνος που αφιερώσατε. Δεν ήταν σκοπός μου να σας κάνω να βαρεθείτε, αντιθέτως θα έλεγα ήθελα να σας ταξιδέψω έστω και νοερά στις χώρες που έχω επισκεφτεί  τα τελευταία χρόνια λόγω του απαιτητικού ρόλου που έχω στο Reuters.DSC_7115

Ευχαριστώ τον Θοδωρή Λακιάρα για την ιδέα που μου έδωσε ώστε να συντάξω το κείμενο έχοντας την ευγενή καλοσύνη να μου παρέχει το Κρήνη Live για την δημοσίευσή του. Ευχαριστώ πολύ επίσης  την φιλόλογο Μαρία Πριτσιούλη  για τις πολύτιμες διορθώσεις που έκανε τόσο στο συντακτικό όσο και στην ορθογραφία.