Από το ένα δράμα στο άλλο οι σεισμοπαθείς του Ζάρκου και των υπολοίπων χωριών

Οι σεισμοπαθείς εδώ κι έναν μήνα δεν μπορούν να μαζέψουν ακόμη τα κομμάτια τους, μετά τον καταστροφικό σεισμό

Έχτισαν τα σπίτια τους με αίμα και ιδρώτα. Δανείστηκαν από τράπεζες, δούλεψαν σκληρά για να αποπληρώσουν τα δάνεια και ζούσαν νοικοκύρηδες. Από το υστέρημα τους κάθε χρόνο έβαζαν στην άκρη κάποια χρήματα για να φροντίσουν τα σπίτια τους και να ζουν με αξιοπρέπεια κάτω από το κεραμίδι τους. Οι περισσότεροι εξ αυτών δεν πάσχιζαν για πολυτέλειες, αντιθέτως για ένα σπίτι για ένα νοικοκυριό που θα κάλυπτε τις ανάγκες τους. Δυστυχώς οι κόποι μιας ζωής, η δουλειά χρόνων, το κεραμίδι, χάθηκε μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα από το ισχυρό χτύπημα του εγκέλαδου. Τα σπίτι σκορπίστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι, οι τοίχοι άνοιξαν κι από ευτύχημα γλίτωσαν καθώς το χτύπημα του εγκέλαδου έγινε νωρίς το μεσημέρι, μια ηλιόλουστη μέρα, που μετατράπηκε στην πιο σκοτεινή για την ζωή τους.

Οι κάτοικοι του Ζάρκου, οι σεισμοπαθείς εδώ κι έναν μήνα δεν μπορούν να μαζέψουν ακόμη τα κομμάτια τους, μετά τον καταστροφικό σεισμό. Σε κάθε σπίτι του χωριού και μια πονεμένη ιστορία, σε κάθε σπίτι του χωριού εκατοντάδες ζημιές, σε κάθε γειτονιά κι ένα δράμα. Άνθρωποι που εδώ και ένα δεκαπενθήμερο αδειάζουν σπίτια και παίρνουν το δρόμο για το Σχολικό Κήπο εκεί που έχει δημιουργηθεί ο οικισμό των οικίσκων. Ένα σημείο που οι διαμένοντες πλέον εκεί το ονομάζουν ως οικισμό 3ης Μαρτίου. Η αγωνία αυτών των ανθρώπων έκδηλη. Η θλίψη διαφαίνεται στα πρόσωπα, η αγωνία ξεχειλίζει από το νου και τα γιατί περισσεύουν στην κουβέντα.

«Κάποτε έλεγα κεραμίδι για το κεφάλι μου και νεκροταφείο για τα κόκαλά μου», θα μας πει μια ηλικιωμένη γυναίκα του οικισμού για συμπληρώσει γεμάτη δάκρια στα μάτια, «Πλέον υπάρχει μόνο νεκροταφείο για τα κόκαλα, καθώς το σπίτι, το κεραμίδι μου, το κατέστρεψε ο σεισμός».

Λόγια που προκαλούν συγκίνηση και πόνο. Λόγια που ματώνουν την καρδιά και ραγίζουν μάρμαρα. Πλέον οι κάτοικοι, οι σεισμοπαθείς καλούνται να πορευτούν μόνοι τους. Να τρέξουν για τα χαρτιά, να απευθύνουν σε μηχανικούς, να τακτοποιήσουν σειρά εκκρεμοτήτων. Ζητήματα που απαιτούν χρόνο λόγω γραφειοκρατίας και χρήμα. Χρήμα το οποίο στις περισσότερες οικογένειες δεν υπάρχει, μιας και οι περισσότεροι από αυτούς είναι αγρότες και τον τελευταίο χρόνο βίωσαν πολλά δεινά. Ένα από αυτά οι καταστροφικές πλημμύρες του Ιανού, που πήραν μέσα από τα χέρια την παραγωγή. Οι αποζημιώσεις που δόθηκαν δεν άφησαν χρήματα στα πορτοφόλια. Τα χρήματα πήγαν σε υποχρεώσεις, γεωπόνους, επαγγελματίες κ.α. καθώς ο αγρότης λαμβάνει μια φορά το χρόνο και αποπληρώνει υποχρεώσεις ετήσιες. Στην τσέπη δεν έχει απομείνει πλέον τίποτα ή αν απέμεινε είναι ελάχιστο.

Πλέον ο σεισμοπαθείς είναι αναγκασμένος να πορευτεί μόνος ακόμη και για την τροφή του, καθώς η διανομή φαγητού ολοκληρώθηκε.

Πλέον εναποθέτει τις ελπίδες στο Θεό, να βάλει το χέρι του, ώστε να τελειώσει όσο το δυνατό γρηγορότερα το μαρτύριο.

Σαφώς αυτή η κατάσταση δεν αφορά μονάχα το Ζάρκο. Ανάλογη είναι με τους σεισμοπαθείς του Γριζάνου, της Πηνειάδας, της Φαρκαδόνας, όπου κι εκεί έχουν στηθεί τα κοντέινερ. Παντού το ίδιο δράμα. Παντού το ίδιο άγχος, η ίδια αγωνία, τα ίδια γιατί….


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *