Με «Γράμμα» απαντά ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ο συντοπίτης ποιητής με την πλούσια φαντασία και το αστείρευτο ταλέντο μας καταθέτει το νέο έργο

Κάποιες φορές δεν τολμάμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας πρόσωπο με πρόσωπο, έχοντας τον άλλον απέναντι μας. Κάποιες στιγμές τα λόγια είναι λιγοστά για να εκφράσουμε, το πόνο, την αγάπη, την χαρά, το μίσος.

Κάποιες φορές ένα γράμμα είναι αυτό που μας βοηθά να εξωτερικεύσουμε σκέψεις και αισθήματα.

Με αυτό το γράμμα έρχεται να περιγράψει αυτά που νιώθουμε όλοι όσοι αγαπάμε ο συντοπίτης ποιητής Γιώργος Αλεξανδρής.

«Σου στέλνω το πρώτο και τελευταίο μου γράμμα,
όχι για χαιρετισμό ούτε για στερνό αποχαιρετισμό,
παρά για την αλήθευση εκείνου του μηνύματος
που μας έστελνε η ζωή με της καρδιάς το σκίρτημα,
το παραξένεμα του νου και το αλάργεμα του χρόνου,
πως είναι η συνύπαρξη προσποίηση και πλάνη.

Νιώθαμε πως τ’ αποτόλμημα στο αγκυροβόλιο των τύπων
θα μας στερούσε τη λευτεριά, της αποζήτησης τη μαγεία,
την ομορφιά της έκπληξης, του πάθους την αδημονία
και αρνηθήκαμε τη συνύπαρξη με σχεδιασμούς και όρκους,
το δελεασμό της σιγουριάς και των συνηθειών τη λάτρα,
να  ’ναι ο έρωτας κρυφό κυνηγητό κι ευόδωση ονείρων.

Και κρυπτογραφήσαμε φτερουγίσματα ψυχής και ανατάσεις,
φυγαδέψαμε εμπειρίες στο άσυλο των αναμνήσεων,
αισθανθήκαμε τα κενά στην οδύνη της νοσταλγίας
κι αφεθήκαμε αναπόδραστοι στην έκσταση και τον οίστρο
των ανυπόκριτων λογισμών και μύχιων αισθημάτων
να είναι η αγάπη ταύτιση και σμίλεμα η σχέση.

Σου στέλνω τούτο το άτιτλο και ανεπίστρεπτο γράμμα,
όχι για όσιες πεθυμιές ούτε και γλυκασμούς της μνήμης,
παρά για το βαθύ το σάλαγο που η σκέψη μας αφήνει,
τη θελκτική αναστάτωση που λυτρωτικά μας συνεπαίρνει
στην πληρότητα που η αρμονία ύπαρξης και απουσίας φέρνει,
κι αμφίδρομα της ζωής το νόημα συνειδητά το ζούμε.»…