Συγκινεί με το μήνυμα του ο αδελφός του Κώστα Δαυλή

Έξι μήνες συμπληρώθηκαν από το θάνατο του ελευθεροεπαγγελματία και πρώην αυτοδιοικητικού του Δήμου Φαρκαδόνας Κώστα Δαυλή και οι μνήμες της απώλειας είναι ακόμη νωπές στις καρδιές όλων μας

Ήταν απογευματινές ώρες της Παρασκευής 15 Ιανουαρίου, όταν στο Γριζάνο και σ’ όλο το Δήμο Φαρκαδόνας έπεφτε σαν κεραυνός, η είδηση του ξαφνικού θανάτου του Κώστα Δαυλή, του ελευθεροεπαγγελματία και πρώην αυτοδιοικητικού του Δήμου Φαρκαδόνας.

Τότε κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει το τραγικό και πρόωρο φινάλε που επεφύλασσε η μοίρα σ’ έναν χαρούμενο, καλοσυνάτο και ευγενικό άνθρωπο, όπως υπήρξε ο Κώστας, στο σύντομα διάβα της ζωής του. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Κώστας, ένας άνθρωπος με φοβερά αισθήματα για το συνάνθρωπο, με μεγαλείο ψυχής και το σημαντικότερο καρδιάς θα έφευγε τόσο νωρίς, προδομένος από την μεγάλη καρδιά του, απέναντι στους φίλους, τους συγχωριανούς του, τη σύζυγο και τα παιδιά του, τους γονείς τους, τα αδέλφια του και όλο τον κόσμο.

Ο χρόνος, θα πουν πολλοί είναι ο καλύτερος γιατρός για να γιατρέψει τον πόνο, που σιγοκαίει στις καρδιές των ανθρώπων. Ωστόσο για τους γνωρίσαντες από πόνο, ειδικά της αυτόν της απώλειας, δύσκολα σβήνει, πάντα καίει και παραμένει ενεργός, όπως το ηφαίστειο στα έγκατα της γης. Και ξεσπάει είναι αλήθεια σε περιπτώσεις θλίψης αλλά και σε περιπτώσεις χαράς. Γιατί σκέφτεσαι και παλεύεις με τις θύμησες, παλεύεις με τις σκέψεις και λες… «Γιατί να μην είσαι τώρα εδώ πατέρα που σε έχω ανάγκη», «γιατί να μην είσαι εδώ να μοιραστούμε τη χαρά αδελφέ μου», «γιατί να μην είσαι εδώ τώρα που σε χρειάζομαι κολώνα του σπιτιού μας», «γιατί να μην είσαι εδώ παιδάκι μου να μας κλείσεις τα μάτια τα στερνά μας»…

Έξι μήνες μεσολάβησαν λοιπόν από την ημέρα της τραγικής απώλειας του Κώστα Δαυλή, που έντυσε στο πένθος τη σύζυγό του Μαρία, τις δυο κόρες Χρυσούλα και Σοφία, τα αδέλφια Σπύρο και Ελισσάβετ, και βύθισε στην πίκρα τώρα στα στερνά τους, την μάνα και τον πατέρα του, Χρυσούλα και Γιάννη.

Έξι μήνες μετά με λίγες λέξεις γραμμένες στο πόδι ο αδελφός του Σπύρος, θυμάται και θρηνεί, μη μπορώντας να συνηθίσει το χτύπημα της μοίρας στην οικογένεια. Τα γιατί για τον ίδιο περισσεύουν, δυστυχώς δεν μπορούν να απαντηθούν και δεν θα απαντηθούν, καθώς ήταν θέλημα Θεού, η ξαφνική και απρόσμενη φυγή, του αδελφού του Κώστα… να φύγει προδομένος από την καρδιά του.

«Μικρέ ακολούθα…

Μικρέ φύγε για…

Μικρέ σκύψε το κεφάλι και θα το σηκώσουμε όταν δούμε φως στο τούνελ και θα στο πω εγώ…

Πάντα περίμενα ένα σου πρόσταγμα, μια δικιά σου εντολή να την εκτελέσω…

Μου λείπεις εσύ, οι συμβουλές σου, οι παρατηρήσεις σου για ότι έκανα…

Μου λείπει που ξέρω ότι δεν θα ξανακούσω το πείραγμά σού, εκεί, αριστερά, μπαίνοντας…

Μου έχουν πει ότι με παρακολουθείς και με παρατηρείς στα όσα κάνω…

Θα τα καταφέρω…

Καλή αντάμωση αδελφέ…

Έξι μήνες μακριά σου…».

Λίγες λέξεις από τον αδελφό του γεμάτες θλίψη, πόνο, δάκρια. Λίγες λέξεις για ένα άνθρωπο που δεν θα ξεχαστεί ποτέ…


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *